...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

środa, 15 czerwca 2011

Rozprawić się z Weiningerem

Rozważając na temat mniejszości seksualnych (homo-, bi- i transseksualizm) trzeba wyjść od pytań o to, co powszechnie się nazywa orientacją seksualną, a także od pytania o normalność.

Tożsamość seksualna człowieka.

Feministki i przedstawiciele mniejszości seksualnych z pewnością znają niejakiego Ottona Weiningera i jego książeczkę "Płeć i charakter", która zainspirowała mnie do koncepcji na temat tożsamości seksualnej. Pomijając mizoginię, którą aż zionie to dziełko, interesującą jest filozofia człowieka z perspektywy jego seksualności.

Człowiek jest dwupłciowy. Nie stwierdzono dotychczas więcej płci oprócz męskiej i żeńskiej. W inspiracji do Ottona Weiningera każdy człowiek zawiera w sobie dwa rodzaje pierwiastków - męską i żeńską. W zależności od stosunku obu tych pierwiastków i ich relacji względem siebie, definiuje się tożsamość seksualną człowieka. Tożsamość seksualna definiuje seksualność człowieka, a orientacja seksualna orientuje człowieka na jego tożsamość seksualną. Dlatego mówiąc o orientacji seksualnej, orientujemy się na tożsamość seksualną, a nie na seksualność człowieka. Mamy następujące tożsamości seksualne: heteroseksualną, homoseksualną, biseksualną i aseksualną. Transseksualizm nie jest tożsamością, ale oznacza jedynie przekształcanie i dopasowywanie mechanicznie własnego ciała do płci, zgodnej z odpowiednią relacją proporcji pierwiastków m i k, wedle przeczucia samego transseksualisty. Podobnie jest z eunuchem, tj. również nie jest to tożsamość seksualna.

Płeć męska (M) posiada dominujący pierwiastek męski (m).

M

m

k

Płeć żeńska (K) posiada dominujący pierwiastek żeński (k).

K

k

m

Tożsamość seksualną mierzy się wedle określonej proporcji, np. wg modelu ¼ et ¾,

M

¾

¼

O

¼

¾

K


gdzie

¼ i ¾ mają się tak, jak 25% i 75%,

lokalizacja M i K oznaczają krańcowe tożsamości seksualne,

¼ i ¾ - pośrednie tożsamości seksualne,

lokalizacja O oznacza środkową tożsamość seksualną.

W obszarze od M do O granice proporcji ¼ i ¾ są odpowiednio kolejne dla pierwiastka męskiego, a więc 25% m i 75% m. Natomiast w obszarze od K do O ¼ i ¾ są odpowiednio kolejne dla pierwiastka żeńskiego, a więc 25% k i 75% k. Pomiędzy tymi granicami proporcji występują oczywiście jeszcze inne proporcje takie, jak np. 35%, 62% itp. Oczywiście zawsze zachodzi taka relacja między pierwiastkiem męskim i żeńskim, że jeśli np. pierwiastka męskiego jest 30%, to pierwiastka kobiecego - 70%.

Krańcowe tożsamości seksualne (M i K) są idealnymi typami płciowymi: M posiada 100% pierwiastka m, a K - 100% pierwiastka k. Oczywistym jest, że taka sytuacja z natury nie ma miejsca, gdyż, jak uprzednio powiedziano, każdy człowiek posiada oba pierwiastki m i k. Przyjmuje się, że którego pierwiastka jest zasadniczo więcej, ten pierwiastek definiuje płeć człowieka.

Dlatego interesującą jest środkowa tożsamość seksualna O - oznaczającą lokalizację obojnaka. Mieszczą się tutaj takie określenia osób, jak kathoey, transseksualista, obojniak i biseksualista. Kathoey i transseksualista zasadniczo są synonimami. Obojniak oznacza dosłownie lokalizację idealną, zaczerpniętą z tradycji starogreckiej, gdy wedle tej mitologii człowiek u zarania swoich dziejów był jednopłciowy, który rozdzielił się na dwie płcie - męską i żeńską. Intuicyjnie, powinien człowiek o lokalizacji O posiadać ½ proporcji, a więc 50% m i 50% k, ale taka sytuacja jest niemożliwa, gdyż jest sprzeczna z gonochoryzmem i definiowaniem płciowości człowieka, który wynika z samej dwupłciowości człowieka. Stąd też posiada co najwyżej 51% m i 49% k, jeśli urodził się mężczyzną i odwrotnie - 51% k i 49% m, jeśli urodził się kobietą. Zasadą dla O jest, gdy relacje pierwiastków m i k, jak wynika z powyższego, są małe.

½ proporcji posiadałby obojnak, jeśli wierzyć starożytnym Grekom, że niegdyś jedna płeć rozdzieliła się na dwie. Przyjmując pogląd starogrecki trzeba byłoby stwierdzić zarazem, że doskonałym aktem płciowym jest miłość fizyczna dwóch mężczyzn, ale jednocześnie odrzucić równouprawnienie mężczyzn i kobiet, co wynika z samych studiów nad kulturą starożytnych Greków. Pogląd ten należy więc odrzucić i przyjąć, że człowiek w swojej naturze dzieli się na nie więcej i nie mniej dwie płcie - męską i żeńską.

Relacje pierwiastków m i k w definiowaniu tożsamości seksualnej mają się następująco:

100% - krańcowa tożsamość seksualna, 99% - 80% - tożsamość heteroseksualna, 79% - 60% - tożsamość homoseksualna oraz 59% - 51% - tożsamość biseksualna.

Do tego dochodzi jeszcze do pewnych typów zachowaniach w perspektywie tego poglądu na tożsamość seksualną. Każde odchylenie, choćby minimalne, proporcji od przedstawionych tutaj 100% - 75% - 25% generuje wiele zachowań seksualnych i aseksualnych, przy czym aseksualność jest specyficzną tożsamością seksualną, na którą nie mają wpływu relacje proporcji pierwiastków m i k. Aseksualistą może być osoba z relacją 65% m/k i 35% k/m, jak i z 81% m/k i 19% k/m. Pośrednimi tożsamościami seksualnymi są natomiast tożsamości homoseksualne. Człowiek płci żeńskiej będzie definiował swoją tożsamość seksualną od strony kobiety w stronę mężczyzny, i odwrotnie człowiek płci męskiej będzie definiował swoją tożsamość seksualną od strony mężczyzny w stronę kobiety. W zależności od relacji pierwiastków m i k oraz k i m zależeć będzie jego tożsamość seksualna, gdyż płeć jest zależna.

Oczywiście istnieją mechaniczne możliwości zmiany płci, np. poprzez zabiegi hormonalne i operacje chirurgiczne, ale są to tylko pozorne zmiany płci, gdyż zawsze choćby minimalnie jeden pierwiastek będzie górował nad drugim (tj. przynajmniej 1% różnicy będzie zawsze między m i k).

Każda z proporcji pierwiastków m i k posiada własną skrajność, które charakteryzują się różnego rodzaju dewiacjami i zboczeniami na tle seksualnym, nierzadko też powiązanymi z nierównowagą psychiczną.

Normalność.

Normalnością jest w kontekście dyskusji nad homo-, bi- i transseksualizmem taka normalność, która definiuje bycie społeczeństwa i bycie jednostek tego społeczeństwa w nim samym.

Bycie normalnym oznacza przyjęcie pewnych reguł, zachowań i wzorców grupy, do której się przynależy. Jednostka ludzka przynależy do przynajmniej jednej grupy, lub więcej mniejszych lub większych. Normalność jest więc definiensem społeczeństwa, a wszelkie indywidualne odchylenia jednostek od norm, tutaj jako wzorców a nie reguł postępowania i zachowania, kwalifikują ją jako anormalną. Anormalność jest pewnym odchyleniem od normalności, ale nie jest w znaczeniu pojęciem pejoratywnym. Przeciwieństwem normalności jest nienormalność, w odróżnieniu od anormalności. Praktyka pokazuje nierzadko jednak, że anormalność jest stanem pośrednim między normalnością a nienormalnością, chociaż pośrednikiem czy łącznikiem faktycznie nie jest. Za nienormalnych uważać można wszelkiego rodzaju wariatów oraz niepełnosprawnych umysłowo, gdyż niepełnosprawni fizycznie są tylko anormalni.

Normalność tutaj ma wymiar przede wszystkim społeczny.

Homo-, bi- i transseksualiści nie są nienormalnymi, ale też nie są normalnymi, więc są tylko anormalnymi, inaczej mówiąc: poza normami społeczeństwa, w którym żyją. Jednakże, gdyby np. homoseksualiści żyliby w społeczeństwie homoseksualnym, byliby normalnymi, a heteroseksualiści - anormalnymi.

Współcześnie jednak popełnia się daleko idące i niczym nie uzasadnione pomieszanie pojęć nienormalności z anormalnością, zaliczając anormalnych do nienormalnych. To jest jedna z ważniejszych, jeśli nie jedyna, przyczyn dyskryminacji homo-, bi- i transseksualistów. Ponadto nie rozróżnia się orientacji od tożsamości seksualnej i nie uwzględnia się zasadniczo w tychże rozmowach o homo-, bi- i transseksualizmie problematyki płciowości, seksualności i w ogóle całej złożoności psychologii i filozofii człowieka.

Szkoda. Kolorowe flagi, maskarady, ciuszki z lumpeksów i skoczna disco i pop muzyka robią większą furorę niż rozmowy przy książce, papierosie i filiżance dobrego espresso.

Morico, 16 czerwca 2011

Materiały do których warto zajrzeć:

Otto Weininger, Płeć i charakter, Poznań 1994.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz