...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

poniedziałek, 28 maja 2012

Euforia zwyciężyła! Eurowizja powędruje do Sztokholmu


372 punkty zdobyła piosenka autorstwa Loreen p.t. Euphoria i tym samym wygrała Eurowizję 2012, dzięki czemu kolejną już za rok zorganizuje Szwecja. Zaskoczeniem były wysokie noty dla rosyjskich Babuszek, które zajęły drugie miejsce. Trzecie zaś przypadło Serbii. Jak zwykle, okazało się, że jury swoje, a publiczność swoje. Całość koncertu Eurowizji 2012 (dwa półfinały i finał) można oglądać na stronie eurovision. 

sobota, 26 maja 2012

Dzień Matki i Ojca

Caterpillar: Najpiękniejsze słowo na świecie?

Morico: Mama? 

Caterpillar: Nie. "Tata". Słowo to pochodzi od dada. Da - Da. Daj - Daj. 

Morico: Tak samo można powiedzieć o "Mamie" - mama. Ma - Ma. Mam - Mam. Słowo to kształtuje indywidualność i asertywność dziecka.

Caterpillar: Dada - zaś wojowniczość i odwagę. Dzisiaj nie liczy się, że mam. Liczy się, byś mi dał.

Morico: Mama jest mimo wszystko łatwiejsze do powiedzenia: ma, ma, ma, ma...

Caterpillar: ...i przez to mamy mają więcej do roboty!

Morico: Dlatego też kobiety mężczyzn zrzuciły z tronów i same na nie zasiadły...

Caterpillar: ...raz w roku... zasłużyły sobie... w nagrodę.

czwartek, 24 maja 2012

Eurowizja 2012 - lepsza zabawa od piłkarskiego Euro


Muzyka łagodzi obyczaje. Muzyka łączy ludzi. Muzyka to wspólna i fajna zabawa, przy której można się wypromować. Taka jest Eurowizja. W tym roku każdy z utworów jest na wagę złota, bo zawiera w sobie coś typowego dla swojego kraju. W tym roku na salony wybija się Europa Środkowa i Wschodnia, słowem: Słowiańszczyzna, ale i Europa Zachodnia nie daje sobie w kaszę dmuchać. Eurowizja 2012 promuje nie tylko piosenkarzy i muzyków z 42 krajów, ale także same kraje tak, że aż chce się je zwiedzać. To nic, że bazują na stereotypach, bo są to stereotypy pozytywne. Europa jest piękna! Każdy z krajów i narodów jest cudowny! Ludzie z wszystkich krajów, łączcie się! W dobrej zabawie przy muzyce!


Moimi faworytami są Grecja, Mołdawia, Bośnia i Hercegowina oraz Niemcy. Do greckiej reprezentacji eurowizyjnej mam taki sam sentyment, jak do niemieckiej reprezentacji piłkarskiej. Z tymże Eleftherii Eleftheriou udało się zawrzeć naturę Greka, a raczej Greczynki. Maya Ser zaś prezentuje typowo słowiańską melancholijność i romantyczność, a Pasha Pervany - wesołość. W zasadzie Słowianie i Wschodnie Narody wszystko wymietli, ale na uwagę zasługuje Roman Lob i Engelbert Humperdinck. Ten ostatni bije wręcz typową angielszczyzną, bez dwóch zdań. Nina Zilli łamie pewne stereotypy włoskie - kobieta też może dobrze, a nawet lepiej (bez podtekstów). Potężną siłą dysponują Skandynawowie, że wymienię tylko Danię, Szwecję, Irlandię czy Finlandię. Ta ostatnia, którą reprezentuje Pernilla Karlsson, odpadła w półfinałach, ale wyrażała całą skandynawską melancholijność i romantyczność.


Prztyka w nos daję TVP, bo jakie znaleźć sensowne wytłumaczenia dla naszej telewizji publicznej, skoro takie kraje, jak Białoruś, Ukraina czy Mołdawia nie rezygnują z Eurowizji 2012 i chcą się tam promować? O takim maleńkim kraju, jak San Marino już nie wspomnę. Poza tym, że obok irlandzkich Jedward, Valentina Monetta oraz rosyjskie Babuszki z ich specyficznym, prowincjonalnym folklorem dają taką moc pozytywnej energii, optymizmu i radości, że aż chce się ich słuchać, nawet jeśli nie jest się zwolennikiem ich muzyki. Zresztą rosyjskie Babuszki, co wyjdą na scenę, od razu podbijają serca publiczności (co było widać podczas pierwszego półfinału). Pewnie tylko takie: piłkarskie Euro, brak pieniędzy oraz brak dobrej polskiej muzyki. Polska wyautowała się sama z fajnej i wspólnej zabawy europejskiej. Może to i dobrze, bo nie muszę głosować na jedną reprezentację i mogę sobie pofolgować z większą ilością faworytów. Szkoda tylko, że Polska bojkotuje Azerbejdżan (swoją drogą przepiękny kraj), bo zostają tylko puste i nic nieznaczące frazesy o pokoju, dobrobycie i solidarności. 


Widać wyraźnie, że poziom Eurowizji z roku na rok się polepsza. Nawet z tzw. wielką piątką (fundatorzy i organizator: Francją, Włochami, Niemcami, Wielką Brytanią, Hiszpanią i Azerbejdżanem) jest coraz lepiej. Zarówno Zachód, jak i Północ i Wschód nie mają się czego wstydzić. Mimo kryzysu i depresji wszędobylskiej Europejczycy są pełni werwy, radości i optymizmu!

Pierwszy półfinał - 22 maja, godz. 21
Drugi półfinał - 24 maja, godz. 21
Wielki Finał - 26 maja, godz. 21

Transmisję oraz powtórki można oglądać w języku angielskim na kanale Eurowizji (LINK) 
- za darmo (trzeba mieć tylko wtyczkę, którą łatwo i szybko się instaluje z strony) 

Tak że, raz jeszcze, moją Wielką Czwórką są:
1. Pasha Parfeny
2. Eleftheria Eleftheriou
3. Roman Lob
4. Maya Sar

Wszystkie piosenki Eurowizji 2012 można obejrzeć, klikając TUTAJ

poniedziałek, 21 maja 2012

Moda na piłkę


Zielona Góra stoi nie tylko żużlem, ale także piłką nożną. W mieście pojawił się nowy sklep piłkarski. Piłki, koszulki, czapki, szaliki, buty sportowe... moda na Euro 2012!

Nowy Biskup w Lubuskiem

Źródło: KEP
Komunikatem Nuncjatury Apostolskiej N. 2182/12 z dn. 28 kwietnia 2012 r. (sobota) Nuncjusz Apostolski na Polskę Celestino Miglore powiadomił, że proboszcz parafii p.w. Chrystusa Króla w Gorzowie Wielkopolskim ksiądz Tadeusz Lityński został nominowany przez papieża i biskupa Rzymu Benedykta XVI na biskupa pomocniczego w diecezji zielonogórsko - gorzowskiej oraz na tytularnego rezydenta Cemeriniano (katolickie biskupstwo tytularne w Algierii). Cemeriniano od 2011 roku nie miało swojego rezydenta (gdyż dotychczasowy jego rezydent, biskup pomocniczy opolski Jan Kopiec został biskupem gliwickim ordynariuszem). 

Na stronie Konferencji Episkopatu Polski czytamy notkę biograficzną ks. Tadeusza Lityńskiego, obecnie biskupa-nominata, którego sakrę biskupią zaplanowano na 16 czerwca 2012 roku w katedrze gorzowskiej, prawdopodobnie o godzinie 11-stej. 

Tadeusz Lityński urodził się 14 czerwca 1962 roku w Kożuchowie, ale związany rodzinnie jest z parafią p.w. św. Wawrzyńca w Ługach. Jest absolwentem Technikum Elektronicznego w Zielonej Górze, Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1988 roku, trzy lata później pod kierunkiem prof. Hugolina Langkammera obronił pracę magisterską pt. "Prawda w tradycji Janowej", a w 1999 roku w Lublinie obronił pracę licencjacko-magisterską p.t. "Troska ks. Edmunda Nowickiego jako rządcy Kościoła Gorzowskiego o dyscyplinę duchowieństwa w latach 1945-1951" pod kierunkiem ks. prof. Wojciecha Góralskiego. W latach 1988-1990 był wikariuszem w parafii p.w. św. Bartłomieja w Ołoboku, w latach 1990-1993 - w parafii p.w. NMP Królowej Polski w Głogowie, w 1993 roku został notariuszem Sądu Kościelnego w Gorzowie Wielkopolskiego aż do 2000 roku, kiedy został proboszczem parafii p.w. Najświętszej Trójcy w Ochli k. Zielonej Góry. W 2006 - przeprowadził się do parafii p.w. Chrystusa Króla w Gorzowie Wielkopolskim na stanowisko proboszcza. Trzy lata temu został kanonikiem honorowym gorzowskiej kapituły katedralnej, a od 2011 roku - wikariuszem biskupim i członkiem Rady Kapłańskiej i Rady Konsultorów. W styczniu 2012 roku zaś - kapelanem Benedykta XVI. 

O sobie mówił w Radiu Watykańskim, że starał się łączyć pracę duszpasterską z sądową. Dzięki wizytom duszpasterskim i rozmowom w biurze parafialnym najlepiej, jak można sądzić z jego wypowiedzi, pełnił posługę duszpasterską poprzez bezpośredni kontakt z ludźmi, podpowiadać im, zachęcać ich czy pocieszać. Tadeusz Lityński przekonuje, że jako biskup nie będzie chciał nikomu "przymykać drzwi wiary, a raczej je uchylać". Chciałby, aby były te drzwi zawsze otwarte. 

W diecezji zielonogórsko-gorzowskiej swoją posługę pełnią na dzień dzisiejszy (30 kwietnia 2012 r.): ks. bp ordynariusz Stefan Regmunt, ks. bp senior Adam Dyczkowski, ks. bp senior Paweł Socha oraz ks. bp nominat (od 16 czerwca bp pomocniczy) Tadeusz Lityński. Ich zwierzchnikiem jest metropolita archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, abp Andrzej Dzięga.

Biuro Prasowe KEP
Radio Vaticana

Już jest czysto i porządnie


Po materiale z 13 kwietnia 2012 roku pt. "Krzyż żużlowy" wyrwana z chodnika kostka brukowa została uprzątnięta. Prawdopodobnie przez miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (ZGKiM), ale niewykluczone, że z prywatnej inicjatywy w czynie społecznym. Nie wiadomo, kto uprzątnął ten teren przy ul. Wrocławskiej, niedaleko galerii Focus Mall, bo nikt się tym nie chwali. Stawiamy na ZGKiM. Ktokolwiek to jednak był, temu gratulujemy!

Upalny dzień na rynku


Chwila relaksu i lenistwa w upalny dzień pod chłodną wodą. Nie, nie przez ludzi - przez gołąbki.

Zielonogórskie drzwi z twarzą

Drzwi z twarzą w Zielonej Górze, 18 maja 2012

Liście tytoniu na gramy

Afera z sprzedażą dopalaczy skończyła się walką z handlowcami tych produktów. Tymczasem w Zielonej Górze można bez problemu kupić tytoń na gramy. 

Człowiek zawsze znajdzie sposób na ominięcie prawa, by sobie załatwić parę używek.

Spacerek z "malutkim czymś" po mieście

Pogoda sprzyja wyjściu na dwór i wiosennym porządkom. Ludzie spacerują z pieskami, kotkami i innymi zwierzątkami. Niektórzy wyprowadzają także co nieco innego. Mam nadzieję, że to "coś" nie zostawia kupek, bo nie będzie już miejsca na chodzące buty innych.

Egzekucja przez powieszenie

Dnia 17 kwietnia Roku Pańskiego 2012, jak zwykło się zapisywać w protokołach, około południa miała miejsce gdzieś w Zielonej Górze egzekucja poprzez powieszenie za uszy przy użyciu takich narzędzi, jak klamerki. 

Nie, to nie była kara śmierci. Ot takie zwyczajne, normalne powieszenie Misia. Późnym popołudniem ciało wisielca już zostało zdjęte.

Kemping w środku miasta

10 maja 2012, ul. Wojska Polskiego przy ul. Reja -  Zielona Góra
Nie tylko na warszawskiej ul. Wiejskiej rozbijają się namiotowe miasteczka. Niektórzy błądzą po Polsce i trafiają na polską prowincję tak, jak ten trafił do Zielonej Góry.

Kolorowy ganek w Zielonym Mieście


Oryginalny ganek nr 66 ul. Wł. Sikorskiego w Zielonej Górze mieszkania
prawdopodobnie zamieszkałego przez zielonogórskich plastyków

Polska to Francja



Polska jest jak Francja. Nie od dziś wszak wiadomo, że Polska, Francja, Węgry i Litwa to braterstwo niezwykłe w Europie od setek lat. 

Napis głosi: Bo to Polska elegancja Francja
Pierwotnie głosił: Bo to Polska nie elegancja Francja
Z tego nie zostało już tylko e.

Napis (jeszcze nie zamalowany) znajduje się na jednej ze ścian wejścia głównego dworca PKP w Zielonej Górze.

Dworzec bez miasta



Tak, jak widać na załączonym obrazku, panorama miasta została zlikwidowana. 
Nowy dworzec został pozbawiony swojego miasta. Nie będzie już więcej cieszyć oczu podróżnym. 
Przegrała z kolorem czerwonym, z nowoczesnością i użytecznością.

piątek, 18 maja 2012

Bachusik wrócił do pracy

W pocie czoła w innym nieco miejscu...
W jednym miejscu w końcu bachusikowi udało się rozpalić ogienek. Magistrat widocznie jest zadowolony ze współpracy z bachusikiem i podpisał z nim umowę o kolejne dzieło, ale tym razem nieco w innym miejscu. Czy tym razem uda mu się rozpalić ogień? Ma konkurencję - wielką lampę, a podobno pod lampą najciemniej.

Kryzysy wewnętrzne


Pomimo, że ten artykuł ma już przeszło 170 lat, to pewne elementy, charakteryzujące Proletariuszy, mechanizmy władzy i politykę administracji rządowej, są nadal aktualne. Te, będące, moim zdaniem, nadal aktualne, a tyczące się spraw związanych z ruchami Oburzonych i Occupy, globalnym kryzysem gospodarczym na świecie i w Europie, nadmierną spekulacją i nad-gospodarką wirtualną nad realną itp., wytłuściłem w tekście. Nie może być mowy, ani o "legalnej", ani o "pokojowej" rewolucji "bez przemocy". Rewolucja z zasady swojej jest nielegalnym, pełnym przemocy i nie pokojowym ruchem. Leges artis w czasie rewolucji nie funkcjonuje. Strach przed prawem musi ustąpić przed strachem przed głodem, a wtedy proletariusze wyjdą na ulice. Proletariusze nie zniknęli w XXI wieku. To wciąż jest potężna masa ludzi, nie posiadających własnego kapitału. To, że ich się tak nie nazywa, nie oznacza, że nimi nie są. Uwzględniając rozwinięcie tez Marksa-Engelsa przez Lenina, do Proletariuszy zaliczyć należy nie tylko mieszkańców miast, ale i wsi, a biorąc pod uwagę rozwój społeczno-gospodarczy w XX i XXI wieku, także - poszerzyć zakres definicyjny Proletariuszy poza Proletariuszy wielkoprzemysłowych, których dziś jest kilka już zaledwie procent (w odróżnieniu od sytuacji makroekonomicznej w XIX i w I połowie XX wieku). 
Krzysztof Olszak


Kryzysy wewnętrzne
Fryderyk Engels

(„Rheinische Zeitung”, nr 343 z 9 grudnia 1842 r)
Londyn, 30 listopada. Czy rewolucja jest w Anglii możliwa lub prawdopodobna? Jest to pytanie, od którego zależy przyszłość tego kraju. Postawcie to pytanie Anglikowi, a udowodni wam tysiącem pięknych argumentów, że o rewolucji nie ma być nawet mowy. Powie wam, że Anglia w tej chwili znajduje się, co prawda, w krytycznej sytuacji, że jednak dzięki swemu bogactwu, swemu przemysłowi i swoim instytucjom posiada ona dostateczne środki, by wydostać się z niej bez gwałtownych wstrząsów; powie wam, że konstytucja Anglii jest dostatecznie giętka, by móc przetrwać najsilniejsze wstrząsy wywołane walką różnych kierunków i poddać się zmianom, do których zmuszą ją okoliczności, bez obaw o swe podstawy. Powie wam, że nawet najniższa klasa narodu dobrze zdaje sobie sprawę z tego, że może tylko stracić na rewolucji, gdyż każde naruszenie porządku publicznego musi pociągnąć za sobą zastój w interesach, a tym samym powszechne bezrobocie i głód. Słowem, przytoczy wam tyle jasnych i przekonywających dowodów, że uwierzycie w końcu, iż naprawdę nie jest tak źle z Anglią i że na kontynencie snują na temat tego państwa różne fantastyczne teorie, które muszą pęknąć jak bańki mydlane w zetknięciu z realną rzeczywistością i dokładniejszą znajomością rzeczy. I taki pogląd jest jedyny możliwy, jeżeli się stoi na narodowo– angielskim stanowisku bezpośredniej praktyki, interesów materialnych, tj. jeżeli nie bierze się pod uwagę pobudzającego działania myśli, jeżeli widzi się tylko powierzchnię zjawisk, nie dostrzegając podstaw, jeżeli widzi się drzewa, a nie widzi lasu. W Niemczech rozumie się to samo przez się, ale upartym Brytyjczykom w żaden sposób nie można wytłumaczyć, że tak zwane interesy materialne nigdy nie mogą występować w historii jako samodzielne cele przewodnie, lecz zawsze, świadomie czy nieświadomie, muszą służyć jakiejś zasadzie, od której zależą drogi postępu historycznego. Dlatego też jest niemożliwością, by takie państwo jak Anglia, które z powodu swej politycznej eksklarywności i samowystarczalności  pozostało o kilka wieków w tyle za kontynentem, państwo, dla którego wolność oznacza tylko samowolę, które tkwi po uszy w średniowieczu – by szkic państwo nie popadło w wreszcie w konflikt z rozwojem intelektualnym, który tymczasem posunął się naprzód. A czy nie taki jest obraz położenia politycznego Anglii? Czy istnieje kraj na świecie, gdzie by feudalizm do tego stopnia zachował niepożyte siły i pozostawał nie tknięty, nie tylko faktycznie, lecz również w opinii publicznej? Na czymże innym polega wielce zachwalana wolność angielska, jeżeli nie na czysto formalnej swobodzie robienia tego, co się komu żywnie podoba, w ramach istniejących ustaw? A jakieś to są ustawy! Chaos zagmatwanych, przeczących sobie wzajem przepisów, które zdegradowały prawo do czystej sofistyki, którymi sądownictwo nigdy się nie kieruje, gdyż nie nadają się dla naszych czasów – przepisy, na których podstawie można by najuczciwszego człowieka za najbardziej niewinny czyn napiętnować jako przestępcę, gdyby dopuściła do tego opinia publiczna i jej poczucie sprawiedliwości. Czyż izba gmin nie jest ciałem wybranym wyłącznie metodami przekupstwa, zupełnie obcym narodowi? Czyż parlament nie depce ustawicznie woli narodu? Czy w sprawach dotyczących ogółu opinia publiczna wywiera choćby najmniejszy wpływ na rząd? Czyż władza jej nie ogranicza się tylko do poszczególnych konkretnych wypadków, do kontroli nad sądownictwem i administracją? Są to rzeczy, którym kategorycznie nie może zaprzeczyć nawet najbardziej ograniczony Anglik; i taki stan miałby się długo utrzymać?

Zostawmy jednak sprawy należące do dziedziny zasad. W Anglii, przynajmniej gdy chodzi o partie kłócące się teraz o władzę, o wigów i torysów, nie ma walki o zasady, są tylko konflikty między interesami materialnymi. Należałoby zatem uwzględnić i tę stronę sprawy. Anglia jest z natury krajem biednym, który poza dogodnym położeniem geograficznym, poza kopalniami rudy żelaznej i węgla posiada tylko trochę dobrych pastwisk; nie jest ona jednak urodzajna ani nie ma innych bogactw naturalnych. Anglia jest więc zdana wyłącznie na handel, żeglugę i przemysł, i dzięki tym gałęziom gospodarki potrafiła osiągnąć swój obecny poziom. Wynika jednak z natury rzeczy, że kraj, który obrał tę drogę , może utrzymać swój wysoki poziom tylko pod warunkiem, że będzie stale podnosił produkcję przemysłową; każdy zastój byłby i w tym wypadku cofnięciem się wstecz.

Jest dalej prostym wynikiem przesłanek państwa przemysłowego, że państwo, by chronić źródło swych bogactw, musi za pomocą ceł prohibicyjnych powstrzymywać dopływ wyrobów przemysłowych  z innych krajów. A że przy istnieniu ceł na wyroby zagraniczne przemysł rodzimy podnosi ceny swoich produktów, powstaje z kolei konieczność ciągłego podwyższania ceł, żeby zgodnie z przyjętą zasadą usunąć konkurencję zagraniczną. W ten sposób z jednej strony – cła, z drugiej strony – ceny produktów wzrastałyby w nieskończoność, i już to samo ujawniałoby sprzeczność zawartą w pojęciu państwa przemysłowego. Ale nie potrzeba nam nawet tych filozoficznych kategorii do wykrycia sprzeczności, które stanowią zasadniczą trudność położenia Anglii. W sprawach dwojakiego rodzaju wzrostu ceł, głos mają nie tylko przemysłowcy angielscy; jeszcze kto inny ma tu coś do powiedzenia. Przede wszystkim zagranica, która posiada własny przemysł i nie zechce być zalewana produktami angielskimi. Następnie zaś konsumenci angielscy, którzy nie zgodzą się na takie podwyższanie cła w nieskończoność. I właśnie ten punkt rozwoju osiągnęło teraz państwo przemysłowe w Anglii. Zagranica nie chce wyrobów angielskich, gdyż własną produkcją pokrywa swe potrzeby, a konsumenci angielscy jednogłośnie żądają zniesienia ceł prohibicyjnych. Już z tego opisu sytuacji wynika, że Anglia stanęła przed podwójnym dylematem, którego samo państwo przemysłowe nie jest w stanie rozwiązać; potwierdza to również bezpośrednia obserwacja istniejących stosunków.

Jeśli idzie, po pierwsze, o cła – to nawet w Anglii przyznaje się, że fabryki niemieckie i francuskie produkują lepiej i taniej niższe gatunki wszystkich prawie artykułów; również mnóstwo innych artykułów, w których fabrykacji Anglia pozostaje w tyle za kontynentem. W razie zniesienia systemu ceł prohibicyjnych artykuły te od razu zalałyby Anglię, i przemysłowi angielskiemu zostałby zadany śmiertelny cios. Z drugiej strony, można teraz swobodnie wywozić z Anglii maszyny, a wobec tego, że w produkcji maszyn jest ona jak dotąd bezkonkurencyjna, te maszyny angielskie tym bardziej umożliwią kontynentowi konkurencję z Anglią. System ceł prohibicyjnych zrujnował poza tym dochody skarbu państwa w Anglii; już choćby z tego powodu musi się go znieść. Jakież więc istnieje wyjście dla państwa przemysłowego?

(„Rheinische Zeitung”, nr 344 z 10 grudnia 1842 r)
Co się tyczy rynku dla produktów angielskich, to Niemcy i Francja oświadczyły dość dobitnie, że nie mają dłużej zamiaru – dla przyjemności Anglii – rezygnować z rozwoju swego przemysłu. Zwłaszcza przemysł niemiecki rozwinął się tak szybko, że nie potrzebuje się już obawiać przemysłu angielskiego. Rynek kontynentalny jest dla Anglii stracony. Pozostaje jej tylko jeszcze Ameryka i jej własne kolonie, a tylko w tych ostatnich angielskie ustawy o żegludze chronią Anglię od obcej konkurencji. Ale kolonie nie są wcale tak duże, by mogły spożywać wszystkie wyroby ogromnego przemysłu angielskiego, a wszędzie indziej przemysł niemiecki i francuski coraz bardziej wypierają Anglię. Nie jest to oczywiście winą przemysłu angielskiego, lecz winą systemu ceł prohibicyjnych, który wyśrubował nieproporcjonalnie wysoko ceny wszystkich artykułów pierwszej potrzeby, a wraz z tym i robociznę. A właśnie robocizna tak bardzo podraża wyroby angielskie w porównaniu z wyrobami przemysłu kontynentalnego. Tak więc Anglia nie uniknie konieczności ograniczenia swego przemysłu. To jednak jest tak samo trudne do przeprowadzenia, jak przejście od systemu ceł ochronnych do wolnego handlu. Przemysł bowiem wzbogaca wprawdzie kraj, ale stwarza też klasę ludzi nieposiadających, ludzi absolutnie biednych, klasę żyjącą z dnia na dzień i gwałtownie wzrastającą, która potem już nie może zniknąć, gdyż nie może ona zdobyć stałej własności. A do klasy tej należy jedna trzecia, prawie połowa wszystkich Anglików. Najmniejszy zastój w handlu pozbawia chleba znaczną część tej klasy, poważny kryzys handlowy – całą klasę. Jeśli zaistnieje taka sytuacja, cóż pozostanie tym ludziom, poza rewolucją? Dzięki swej masie klasa ta stała się najpotężniejszą w Anglii, a jeśli to sobie uświadomi – biada bogaczom angielskim.

Dotąd, co prawda, jeszcze to nie nastąpiło. Proletariusz angielski ma dopiero niejasne przeczucie swojej potęgi, a wynikiem tego przeczucia były rozruchy z ubiegłego lata. Charakter tych rozruchów oceniono na kontynencie zupełnie fałszywie. Powstały tu w każdym razie wątpliwości, czy sprawa nie przybierze poważniejszego obrotu. Ale dla kogoś kto na własne oczy widział te rozruchy na miejscu, nie mogło być o tym mowy. Po pierwsze, cała sprawa polegała na nieporozumieniu; ponieważ kilku właścicieli fabryk chciało obniżyć płace, wszyscy robotnicy okręgów przemysłu bawełnianego, węglowego i żelaznego uważali swą pozycję za zagrożoną; a tak bynajmniej nie było. Poza tym cała sprawa nie była przygotowana, nie była zorganizowana, nikt nią nie kierował. Strajkujący nie mieli wyraźnego celu i byli także niezgodni co do metod i sposobów działania. Dlatego też przy najmniejszym oporze ze strony władz zatracali się i nie mogli przemóc swego szacunku dla prawa. Kiedy czartyści stanęli na czele ruchu i przed zgromadzonymi masami proklamowali Kartę Ludu, było już za późno. Jedyną ideą, która przyświecała zarówno robotnikom jak i czartystom, jej właściwym autorom, była idea rewolucji na drodze legalnej, a to jest sprzeczność sama w sobie, praktyczna niemożliwość; przy próbie jej realizacji robotnicy ponieśli klęskę. Już pierwszy chociażby krok podjęty przez wszystkich – zaprzestanie pracy w fabrykach – był stosowaniem przemocy, krokiem nielegalnym. Wobec tak chwiejnego charakteru całego ruchu zostały on zdławiony zaraz na początku, gdyby nie okoliczność, że administracja, którą te rozruchy całkowicie zaskoczyły, była tak samo niezdecydowana i bezsilna. A przecież wystarczyły nieznaczne siły wojskowe i policyjne, by utrzymać lud w ryzach. W Manchesterze można było widzieć, jak tysiące robotników zgromadzonych na placach dało się zatrzymać czterem czy pięciu dragonom, z których każdy obsadził jakieś przejście. „Legalna rewolucja” sparaliżowała wszystkich. W ten sposób cała sprawa ugrzęzła; robotnicy, w miarę jak wyczerpywały się ich oszczędności i nie mieli oni już za co jeść, zaczynali przystępować do pracy. Mimo to akcja przyniosła nieposiadającym jedną trwałą korzyść; jest nią świadomość, że rewolucja na drodze pokojowej jest niemożliwa i że tylko gwałtowny przewrót istniejących nienaturalnych stosunków, radykalne obalenie arystokracji ziemiańskiej i przemysłowej, może poprawić sytuację materialną proletariuszy. Od takiej gwałtownej rewolucji powstrzymuje ich jednak właściwy Anglikom szacunek dla prawa; jednakże wobec sytuacji Anglii, którą wyżej opisaliśmy, niewątpliwie dojdzie do tego, że w bliskiej przyszłości zapanuje wśród proletariuszy powszechne bezrobocie, a strach przed śmiercią głodową głodową będzie wówczas silniejszy od strachu przed prawem. Taka rewolucja jest w Anglii nieuchronna; ale jak o wszystkim, co się w Anglii dzieje, tak i o zapoczątkowaniu i przeprowadzeniu rewolucji stanowić będą interesy, nie zaś zasady; dopiero z interesów mogą rozwinąć się zasady, tzn. że rewolucja nie będzie już wtedy rewolucją polityczną, lecz społeczną.

(wydrukowane po polsku po raz pierwszy w: Dzieła zebrane, Karol Marks i Fryderyk Engels, wyd. Książka i Wiedza 1976 r., tom 1, s. 698–703)

Wiejski ogród majowy [foto]


Czerwony maj, czerwony!



Na żółto, złotem malowane


Moje Triduum Majowe:
1 maja - czerwień,
2 maja - biel i czerwień, 
3 maja - wiosennie


Rewolucja majowa - miłość czuć w powietrzu


Podobno biel i czerwień wzajemnie się uzupełniają, jak dwie połówki jabłek


Czerwony ogród



Biało - Czerwono, po polsku, majowo!



Polityczny manifest kwiatów


Majowy wiejski ogród pełen kwiatów

Piękną Miss przygarniemy!



Na plakacie, reklamującego jeden z regionalnych konkursów miss, od kandydatek na miss wymaga się, by były bezdzietnymi, ale wyłącznie pełnoletnimi, pannami do 25 roku życia, mieszkającymi na terenie województwa lubuskiego. Zamężne, dzietne (z co najmniej jednym dzieckiem) oraz starsze odpadają w przedbiegach. Mężczyzn już pomijam. Dzieci też. Zaś spełniającym postawione wymagania organizatorzy konkursu oferują "przeżycie cudownej przygody".
Taki mały, lokalny konkurs matrymonialny z pokazem mody w tle (strój kąpielowy, szpilki i takie tam).

Był sobie taki rok


Był taki rok. Rok pełen radości, wiwatów, oklasków, śmiechów i uśmiechów. Flagi biało-czerwone powiewały na ulicach, spontanicznie i nie tylko na Pierwszego Maja. Rok, w którym Grecy znieśli monarchię, a u nas rząd polski dofinansowywał extra nowe inwestycje.
Był taki rok. Rok, w którym polska drużyna piłkarska była mistrzowską. Rok, w którym pokonała i Brazylię, i Włochy. Rok, w którym piłka nożna w Polsce była tematem numer jeden, a polską drużynę komentowano tak: "W końcu nie jesteśmy drużyną jednego dnia i jednego meczu!" i tylko można było wykrzyczeć ze łzami radości, spływającymi na policzkach:Nareszcie! A komentowano wszędzie, nawet pod brzytwą, ale na pewno nie pod sierpem i młotem. 

Był taki rok. Rok, w którym odpadły w przedbiegach czarne konie, a na wyżyny chwały i zwycięstwa wybiegł biało-czerwony.
Jak ja zazdroszczę tym, którzy ten rok przeżywali, oj jak ja im zazdroszczę. Nawet bardziej niż prezesom różnych spółek, otrzymującym bajońskie premie do pensji na odchodne.
Chciałbym, aby ten rok się powtórzył. Mógł się powtórzyć. Najlepiej w 2012 roku. Rok 1974 - bis.

To nie żadna chińszczyzna, a tylko zwykły placek z jabłkami

Placek, nie placek; keks, nie keks - ale smakowite

Pieczenie ciast wcale nie musi oznaczać nie wiadomo jakiej chińszczyzny. Wystarczy 1 kostka Kasi, 5 jaj, 1 szklanka cukru, 1 szklanka mąki pszennej, pół szklanki mąki ziemniaczanej, kilka jabłek i odrobina tartej skórki z cytryny.
Białko trzeba ubić z cukrem, następnie dodać żółtka, mąkę oraz gorącą Kasię. Na koniec - trochę potrzeć do ciasta skórkę od cytryny. Ciasto powinno być lejące (bo inaczej nic z tego nie wyjdzie). Na małą blachę (chyba, że zwiększymy składniki, to wtedy większa blacha) wylewamy ciasto i układamy wedle uznania kawałki jabłek, może być mniej, może być więcej. Można też wykorzystać inne owoce. Ja wykorzystałem swoje jabłka. Całość obsypać mąką pszenną i wstawić do wcześniej rozgrzanego piekarnika na 180 C i piec ok. 50-70 minut (ja piekłem 70 minut).
Wyjdzie z tego pyszny placek z jabłkami na ok. 12 porcji formalnie, ale jak się pokroi z głową, to może i wyjść więcej porcji.
Żadna sztuka, żadna chińszczyzna, ot po prostu trzymanie się przepisu kulinarnego, który niegdyś znalazłem (na portalu Moje Ciasto).
PS: Żadna Kasia nie ucierpiała przy wdrażaniu w życie tego przepisu.

Czy słowo zamieni się w czyn?


Urzędnik wie lepiej. Urzędnik prawdę ci powie. Urzędnik nigdy cię nie zdradzi. Ufajcie urzędnikowi!
Wenus i pies ogrodnika
O żadnej wolności gospodarczej nie może być mowy w przypadku nieruchomości po dawnym kinie Wenus. Jeżeli chodzi o kino Wenus, to tam musi [wytłuszczenie moje, przyp. aut.] powstać planetarium i jeszcze np. księgarnia akademicka - napisał na czacie Janusz Kubicki. Prezydent miasta zachowuje się wobec tej nieruchomości jak pies ogrodnika, jeśli przypomnieć perypetie gubińskiego inwestora, który wygrał uczciwie w przetargu, pokonawszy miasto. Nie pamiętam dokładnie słów, ale wyraził się niegdyś m.in. tak, że będzie utrudniał życie każdemu, kto zechce kupić tę nieruchomość. Sukces odniósł, bo gubiński inwestor wycofał się z kupna kompleksu po dawnym kinie. Na pewno przedsiębiorcy, którzy skuszą się na kino Wenus, mogą liczyć na złą wolą prezydenta miasta.

Beuchelt wart przemyślenia
Upamiętnienie czy uhonorowanie człowieka, który przez ok. pół wieku kształtował charakter miasta i miał niebagatelny wpływ na jego rozwój jest, jak to ujął prezydent miasta, sprawą wartą przemyślenia. Pewnie dlatego, że Beuchelt był Niemcem...

Muzyczne źródełko wody?
Prezydent miasta poprosił Urbańskiego, aby pomyślał nad jakimś malutkim źródełkiem wody. Fontanny, znaczy się, już nie będzie...

Urzędnik wie lepiej niż specjalista
A przynajmniej w przypadku miejskiej zieleni i drzew. Janusz Kubicki przypomniał głośną sprawę Wyspiańskiego. Miasto musiało wyrzucić więcej pieniędzy na przebudowę drogi, a drzewa i tak koniec końców wycięto. Jak się wyraził:...nie jest tak, że my zawsze tniemy te drzewa bez sensu. 

Cegielnia to nie Wagmostaw
Alert! Alert! Zasłona dymna dla urzędnika! To nie nasze! To prywatne! My nic nie możemy! ...ale budowa obwodnicy przez kawałek prywatnej działki już jest możliwa....

Muzeum Przyrodnicze
Jestem za. Tylko co tam mogłoby być? Wypchane sroki i figury woskowe sosen? Ale bardzo optymistycznie brzmi ta deklaracja prezydenta miasta: ...pomysł Lubuskiego Centrum Nauki i Kultury jest bardzo dobry i wart zrealizowania. Chociaż jest to tylko luźna myśl...

Ciekawe czy słowo zamieni się w czyn? Czy Janusz Kubicki wyjdzie poza złożone deklaracje? Chyba nie musi. Wszak to tylko "wredni", anonimowi internauci, a nie prawdziwi wyborcy z krwi i kości...

Googlowy projekt okularów


Nie wiem, jak Was, ale mnie to zaszokowało. Życie wirtualne zlewa się w jedno z życiem realnym. Jak dla mnie, to jest rewolucja, która zabije telefonię komórkową. Projekt Google ma trafić już jesienią tego roku na rynek amerykański (jak ktoś ma dolary, to przez... internet może sobie zamówić z przesyłką).

Słodkie życie



Życie jest jak krówka. Mordoklejka albo krucha, ale zawsze słodka. Można ją szybko spałaszować ze smakiem albo delektować się każdą chwilą, którą dostarcza. Można też jej nie skosztować, jeśli się nie lubi krówek. Polecam jednak o podjęcie tego ryzyka spróbowania krówki. Bo życie nabiera smaku. Jest wtedy słodkie.
[tekst okolicznościowy; poważny żeby nie było złudzeń]

Wiesław Chrzanowski nie żyje

autor: Aargambit, wikipedia.pl, licencja CC
30 kwietnia 2012 roku zmarł w wieku 88 lat Wiesław Chrzanowski (23 grudnia 1923 - 30 kwietnia 2012) - były żołnierz AK i były powstaniec warszawski, pierwszy marszałek Sejmu III RP, założyciel i pierwszy prezes Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego oraz profesor prawa związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. 

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą"... (ks. Jan Twardowski)
Odchodzą giganci swojej epoki, a zostaje pustka...

Redakcja


ŹDZIEBEŁKO LUDOWE postanowieniem Sądu Okręgowego (I Wydział Cywilny) w Zielonej Górze zostało wpisane jako miesięcznik do rejestru dzienników i czasopism pod nr rej. 391 dnia 14 grudnia 2010 roku (na podst.: Ns. Rej. Pr. 29/10). W latach 2010 - 2012 działało w formacie PDF na stronie Scribd, a od 1 maja 2012 roku na stronie Ździebełko. 

Redaktor naczelny:
Krzysztof Olszak

Wszelkie prawa autorskie są zastrzeżone i prawnie chronione. Kopiowanie, przedruk, wykorzystywanie materiałów w części lub w całości wyłącznie za zgodą autora/ów, redaktora naczelnego i wydawcy. Cytowanie oraz wykorzystywanie fragmentów tekstów tylko za podaniem źródła.  


Copyright © Krzysztof Olszak


Copyright © Ździebełko Ludowe

wtorek, 15 maja 2012

Majowe marsze kiełbasek

Morico: Zmęczyłem się, ech...

Caterpillar: A czym się tak wymęczyłeś?

Morico: Tak ogólnie, w ogóle, majówką...

Caterpillar: Kiełbaskami i piwem?!

Morico: Coś w tym guście. Jedne obradowały w bułce i z musztardą, inne - maszerowały z keczupem wbitym na proporcach. Zaś nowością były kiełbaski z niebieskim serkiem pleśniowym. 

Caterpillar: A z piwem nie było?! Ech, świat schodzi na psy...

Morico: Chyba na jad kiełbasiany, gwoli ścisłości. Piwo i wszelkie inne używki były i są zakazane na zgromadzeniach masowych, szczególnie na manifestacjach, z powodu uzasadnionych obaw szkodliwości fizycznej, psychicznej i społecznej. 

Caterpillar: Uspokój się! Bo zaczynam nie rozumieć, co do mnie gadasz!

Morico: O to właśnie tutaj chodzi! Że jestem już zmęczony!

Caterpillar: Dlatego wyszedłeś na ulicę Oburzony zmęczeniem?

Morico: A ciebie to co najmniej nie irytuje? 

Caterpillar: Nie obchodzi mnie to póki stać mnie na używki, które skuteczniej wykańczają i jeszcze z tego można czerpać radości iskrę bogów.

Morico: ... i przez ciebie stanęła mi w gardle kiełbaska. A niech cię!

15 maja 2012