372 punkty zdobyła piosenka autorstwa Loreen p.t. Euphoria i tym samym wygrała Eurowizję 2012, dzięki czemu kolejną już za rok zorganizuje Szwecja. Zaskoczeniem były wysokie noty dla rosyjskich Babuszek, które zajęły drugie miejsce. Trzecie zaś przypadło Serbii. Jak zwykle, okazało się, że jury swoje, a publiczność swoje. Całość koncertu Eurowizji 2012 (dwa półfinały i finał) można oglądać na stronie eurovision.
...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)
poniedziałek, 28 maja 2012
sobota, 26 maja 2012
Dzień Matki i Ojca
Caterpillar: Najpiękniejsze słowo na świecie?
Morico: Mama?
Caterpillar: Nie. "Tata". Słowo to pochodzi od dada. Da - Da. Daj - Daj.
Morico: Tak samo można powiedzieć o "Mamie" - mama. Ma - Ma. Mam - Mam. Słowo to kształtuje indywidualność i asertywność dziecka.
Caterpillar: Dada - zaś wojowniczość i odwagę. Dzisiaj nie liczy się, że mam. Liczy się, byś mi dał.
Morico: Mama jest mimo wszystko łatwiejsze do powiedzenia: ma, ma, ma, ma...
Caterpillar: ...i przez to mamy mają więcej do roboty!
Morico: Dlatego też kobiety mężczyzn zrzuciły z tronów i same na nie zasiadły...
Caterpillar: ...raz w roku... zasłużyły sobie... w nagrodę.
czwartek, 24 maja 2012
Eurowizja 2012 - lepsza zabawa od piłkarskiego Euro
Muzyka łagodzi obyczaje. Muzyka łączy ludzi. Muzyka to wspólna i fajna
zabawa, przy której można się wypromować. Taka jest Eurowizja. W tym
roku każdy z utworów jest na wagę złota, bo zawiera w sobie coś typowego
dla swojego kraju. W tym roku na salony wybija się Europa Środkowa i
Wschodnia, słowem: Słowiańszczyzna, ale i Europa Zachodnia nie daje
sobie w kaszę dmuchać. Eurowizja 2012 promuje nie tylko piosenkarzy i
muzyków z 42 krajów, ale także same kraje tak, że aż chce się je
zwiedzać. To nic, że bazują na stereotypach, bo są to stereotypy
pozytywne. Europa jest piękna! Każdy z krajów i narodów jest cudowny!
Ludzie z wszystkich krajów, łączcie się! W dobrej zabawie przy muzyce!
Moimi faworytami są Grecja, Mołdawia, Bośnia i Hercegowina oraz Niemcy. Do greckiej reprezentacji eurowizyjnej mam taki sam sentyment, jak do niemieckiej reprezentacji piłkarskiej. Z tymże Eleftherii Eleftheriou udało się zawrzeć naturę Greka, a raczej Greczynki. Maya Ser zaś prezentuje typowo słowiańską melancholijność i romantyczność, a Pasha Pervany - wesołość. W zasadzie Słowianie i Wschodnie Narody wszystko wymietli, ale na uwagę zasługuje Roman Lob i Engelbert Humperdinck. Ten ostatni bije wręcz typową angielszczyzną, bez dwóch zdań. Nina Zilli łamie pewne stereotypy włoskie - kobieta też może dobrze, a nawet lepiej (bez podtekstów). Potężną siłą dysponują Skandynawowie, że wymienię tylko Danię, Szwecję, Irlandię czy Finlandię. Ta ostatnia, którą reprezentuje Pernilla Karlsson, odpadła w półfinałach, ale wyrażała całą skandynawską melancholijność i romantyczność.
Widać wyraźnie, że poziom Eurowizji z roku na rok się polepsza. Nawet z tzw. wielką piątką (fundatorzy i organizator: Francją, Włochami, Niemcami, Wielką Brytanią, Hiszpanią i Azerbejdżanem) jest coraz lepiej. Zarówno Zachód, jak i Północ i Wschód nie mają się czego wstydzić. Mimo kryzysu i depresji wszędobylskiej Europejczycy są pełni werwy, radości i optymizmu!
Moimi faworytami są Grecja, Mołdawia, Bośnia i Hercegowina oraz Niemcy. Do greckiej reprezentacji eurowizyjnej mam taki sam sentyment, jak do niemieckiej reprezentacji piłkarskiej. Z tymże Eleftherii Eleftheriou udało się zawrzeć naturę Greka, a raczej Greczynki. Maya Ser zaś prezentuje typowo słowiańską melancholijność i romantyczność, a Pasha Pervany - wesołość. W zasadzie Słowianie i Wschodnie Narody wszystko wymietli, ale na uwagę zasługuje Roman Lob i Engelbert Humperdinck. Ten ostatni bije wręcz typową angielszczyzną, bez dwóch zdań. Nina Zilli łamie pewne stereotypy włoskie - kobieta też może dobrze, a nawet lepiej (bez podtekstów). Potężną siłą dysponują Skandynawowie, że wymienię tylko Danię, Szwecję, Irlandię czy Finlandię. Ta ostatnia, którą reprezentuje Pernilla Karlsson, odpadła w półfinałach, ale wyrażała całą skandynawską melancholijność i romantyczność.
Prztyka w nos daję TVP, bo jakie znaleźć sensowne wytłumaczenia dla naszej telewizji publicznej, skoro takie kraje, jak Białoruś, Ukraina czy Mołdawia nie rezygnują z Eurowizji 2012 i chcą się tam promować? O takim maleńkim kraju, jak San Marino już nie wspomnę. Poza tym, że obok irlandzkich Jedward, Valentina Monetta oraz rosyjskie Babuszki z ich specyficznym, prowincjonalnym folklorem dają taką moc pozytywnej energii, optymizmu i radości, że aż chce się ich słuchać, nawet jeśli nie jest się zwolennikiem ich muzyki. Zresztą rosyjskie Babuszki, co wyjdą na scenę, od razu podbijają serca publiczności (co było widać podczas pierwszego półfinału). Pewnie tylko takie: piłkarskie Euro, brak pieniędzy oraz brak dobrej polskiej muzyki. Polska wyautowała się sama z fajnej i wspólnej zabawy europejskiej. Może to i dobrze, bo nie muszę głosować na jedną reprezentację i mogę sobie pofolgować z większą ilością faworytów. Szkoda tylko, że Polska bojkotuje Azerbejdżan (swoją drogą przepiękny kraj), bo zostają tylko puste i nic nieznaczące frazesy o pokoju, dobrobycie i solidarności.
Widać wyraźnie, że poziom Eurowizji z roku na rok się polepsza. Nawet z tzw. wielką piątką (fundatorzy i organizator: Francją, Włochami, Niemcami, Wielką Brytanią, Hiszpanią i Azerbejdżanem) jest coraz lepiej. Zarówno Zachód, jak i Północ i Wschód nie mają się czego wstydzić. Mimo kryzysu i depresji wszędobylskiej Europejczycy są pełni werwy, radości i optymizmu!
Pierwszy półfinał - 22 maja, godz. 21
Drugi półfinał - 24 maja, godz. 21
Wielki Finał - 26 maja, godz. 21
Transmisję oraz powtórki można oglądać w języku angielskim na kanale Eurowizji (LINK)
- za darmo (trzeba mieć tylko wtyczkę, którą łatwo i szybko się instaluje z strony)
Tak że, raz jeszcze, moją Wielką Czwórką są:
1. Pasha Parfeny
2. Eleftheria Eleftheriou
3. Roman Lob
4. Maya Sar
Wszystkie piosenki Eurowizji 2012 można obejrzeć, klikając TUTAJ
poniedziałek, 21 maja 2012
Moda na piłkę
Zielona Góra stoi nie tylko żużlem, ale także piłką nożną. W mieście pojawił się nowy sklep piłkarski. Piłki, koszulki, czapki, szaliki, buty sportowe... moda na Euro 2012!
Nowy Biskup w Lubuskiem
![]() |
| Źródło: KEP |
Komunikatem Nuncjatury Apostolskiej N. 2182/12 z dn. 28 kwietnia 2012 r. (sobota) Nuncjusz Apostolski na Polskę Celestino Miglore powiadomił, że proboszcz parafii p.w. Chrystusa Króla w Gorzowie Wielkopolskim ksiądz Tadeusz Lityński został nominowany przez papieża i biskupa Rzymu Benedykta XVI
na biskupa pomocniczego w diecezji zielonogórsko - gorzowskiej oraz na
tytularnego rezydenta Cemeriniano (katolickie biskupstwo tytularne w
Algierii). Cemeriniano od 2011 roku nie miało swojego rezydenta (gdyż
dotychczasowy jego rezydent, biskup pomocniczy opolski Jan Kopiec został biskupem gliwickim ordynariuszem).
Na stronie Konferencji Episkopatu Polski czytamy notkę biograficzną ks. Tadeusza Lityńskiego,
obecnie biskupa-nominata, którego sakrę biskupią zaplanowano na 16
czerwca 2012 roku w katedrze gorzowskiej, prawdopodobnie o godzinie
11-stej.
Tadeusz Lityński urodził się 14 czerwca 1962 roku w
Kożuchowie, ale związany rodzinnie jest z parafią p.w. św. Wawrzyńca w
Ługach. Jest absolwentem Technikum Elektronicznego w Zielonej Górze,
Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu oraz
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w
1988 roku, trzy lata później pod kierunkiem prof. Hugolina Langkammera obronił pracę magisterską pt. "Prawda w tradycji Janowej", a w 1999 roku w Lublinie obronił pracę licencjacko-magisterską p.t. "Troska ks. Edmunda Nowickiego jako rządcy Kościoła Gorzowskiego o dyscyplinę duchowieństwa w latach 1945-1951" pod kierunkiem ks. prof. Wojciecha Góralskiego.
W latach 1988-1990 był wikariuszem w parafii p.w. św. Bartłomieja w
Ołoboku, w latach 1990-1993 - w parafii p.w. NMP Królowej Polski w
Głogowie, w 1993 roku został notariuszem Sądu Kościelnego w Gorzowie
Wielkopolskiego aż do 2000 roku, kiedy został proboszczem parafii p.w.
Najświętszej Trójcy w Ochli k. Zielonej Góry. W 2006 - przeprowadził się
do parafii p.w. Chrystusa Króla w Gorzowie Wielkopolskim na stanowisko
proboszcza. Trzy lata temu został kanonikiem honorowym gorzowskiej
kapituły katedralnej, a od 2011 roku - wikariuszem biskupim i członkiem
Rady Kapłańskiej i Rady Konsultorów. W styczniu 2012 roku zaś -
kapelanem Benedykta XVI.
O sobie mówił w Radiu Watykańskim, że starał się łączyć pracę
duszpasterską z sądową. Dzięki wizytom duszpasterskim i rozmowom w
biurze parafialnym najlepiej, jak można sądzić z jego wypowiedzi, pełnił
posługę duszpasterską poprzez bezpośredni kontakt z ludźmi, podpowiadać
im, zachęcać ich czy pocieszać. Tadeusz Lityński przekonuje, że jako biskup nie będzie chciał nikomu "przymykać drzwi wiary, a raczej je uchylać". Chciałby, aby były te drzwi zawsze otwarte.
W diecezji zielonogórsko-gorzowskiej swoją posługę pełnią na dzień dzisiejszy (30 kwietnia 2012 r.): ks. bp ordynariusz Stefan Regmunt, ks. bp senior Adam Dyczkowski, ks. bp senior Paweł Socha oraz ks. bp nominat (od 16 czerwca bp pomocniczy) Tadeusz Lityński. Ich zwierzchnikiem jest metropolita archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, abp Andrzej Dzięga.
Biuro Prasowe KEP
Radio Vaticana
Radio Vaticana
Już jest czysto i porządnie
Po materiale z 13 kwietnia 2012 roku pt. "Krzyż żużlowy" wyrwana z chodnika kostka brukowa została uprzątnięta. Prawdopodobnie przez miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (ZGKiM), ale niewykluczone, że z prywatnej inicjatywy w czynie społecznym. Nie wiadomo, kto uprzątnął ten teren przy ul. Wrocławskiej, niedaleko galerii Focus Mall, bo nikt się tym nie chwali. Stawiamy na ZGKiM. Ktokolwiek to jednak był, temu gratulujemy!
Liście tytoniu na gramy
Afera z sprzedażą dopalaczy skończyła się walką z handlowcami tych produktów. Tymczasem w Zielonej Górze można bez problemu kupić tytoń na gramy.
Człowiek zawsze znajdzie sposób na ominięcie prawa, by sobie załatwić parę używek.
Spacerek z "malutkim czymś" po mieście
Pogoda sprzyja wyjściu na dwór i wiosennym porządkom. Ludzie spacerują z pieskami, kotkami i innymi zwierzątkami. Niektórzy wyprowadzają także co nieco innego. Mam nadzieję, że to "coś" nie zostawia kupek, bo nie będzie już miejsca na chodzące buty innych.
Egzekucja przez powieszenie
Dnia 17 kwietnia Roku Pańskiego 2012, jak zwykło się zapisywać w protokołach, około południa miała miejsce gdzieś w Zielonej Górze egzekucja poprzez powieszenie za uszy przy użyciu takich narzędzi, jak klamerki.
Nie, to nie była kara śmierci. Ot takie zwyczajne, normalne powieszenie Misia. Późnym popołudniem ciało wisielca już zostało zdjęte.
Kemping w środku miasta
Kolorowy ganek w Zielonym Mieście
Oryginalny ganek nr 66 ul. Wł. Sikorskiego w Zielonej Górze mieszkania
prawdopodobnie zamieszkałego przez zielonogórskich plastyków
Polska to Francja
Polska jest jak Francja. Nie od dziś wszak wiadomo, że Polska, Francja, Węgry i Litwa to braterstwo niezwykłe w Europie od setek lat.
Napis głosi: Bo to Polska elegancja Francja
Pierwotnie głosił: Bo to Polska nie elegancja Francja
Z tego nie zostało już tylko e.
Napis (jeszcze nie zamalowany) znajduje się na jednej ze ścian wejścia głównego dworca PKP w Zielonej Górze.
Dworzec bez miasta
Tak, jak widać na załączonym obrazku, panorama miasta została zlikwidowana.
Nowy dworzec został pozbawiony swojego miasta. Nie będzie już więcej cieszyć oczu podróżnym.
Przegrała z kolorem czerwonym, z nowoczesnością i użytecznością.
piątek, 18 maja 2012
Bachusik wrócił do pracy
![]() |
| W pocie czoła w innym nieco miejscu... |
W jednym miejscu w końcu bachusikowi udało się rozpalić ogienek. Magistrat widocznie jest zadowolony ze współpracy z bachusikiem i podpisał z nim umowę o kolejne dzieło, ale tym razem nieco w innym miejscu. Czy tym razem uda mu się rozpalić ogień? Ma konkurencję - wielką lampę, a podobno pod lampą najciemniej.
Kryzysy wewnętrzne
Pomimo, że ten artykuł ma już przeszło 170 lat, to pewne elementy, charakteryzujące Proletariuszy, mechanizmy władzy i politykę administracji rządowej, są nadal aktualne. Te, będące, moim zdaniem, nadal aktualne, a tyczące się spraw związanych z ruchami Oburzonych i Occupy, globalnym kryzysem gospodarczym na świecie i w Europie, nadmierną spekulacją i nad-gospodarką wirtualną nad realną itp., wytłuściłem w tekście. Nie może być mowy, ani o "legalnej", ani o "pokojowej" rewolucji "bez przemocy". Rewolucja z zasady swojej jest nielegalnym, pełnym przemocy i nie pokojowym ruchem. Leges artis w czasie rewolucji nie funkcjonuje. Strach przed prawem musi ustąpić przed strachem przed głodem, a wtedy proletariusze wyjdą na ulice. Proletariusze nie zniknęli w XXI wieku. To wciąż jest potężna masa ludzi, nie posiadających własnego kapitału. To, że ich się tak nie nazywa, nie oznacza, że nimi nie są. Uwzględniając rozwinięcie tez Marksa-Engelsa przez Lenina, do Proletariuszy zaliczyć należy nie tylko mieszkańców miast, ale i wsi, a biorąc pod uwagę rozwój społeczno-gospodarczy w XX i XXI wieku, także - poszerzyć zakres definicyjny Proletariuszy poza Proletariuszy wielkoprzemysłowych, których dziś jest kilka już zaledwie procent (w odróżnieniu od sytuacji makroekonomicznej w XIX i w I połowie XX wieku).
Krzysztof Olszak
Kryzysy wewnętrzne
Fryderyk Engels
(„Rheinische Zeitung”, nr 343 z 9 grudnia
1842 r)
Londyn, 30 listopada. Czy rewolucja jest w Anglii
możliwa lub prawdopodobna? Jest to pytanie, od którego zależy przyszłość tego
kraju. Postawcie to pytanie Anglikowi, a udowodni wam tysiącem pięknych
argumentów, że o rewolucji nie ma być nawet mowy. Powie wam, że Anglia w tej
chwili znajduje się, co prawda, w krytycznej sytuacji, że jednak dzięki swemu
bogactwu, swemu przemysłowi i swoim instytucjom posiada ona dostateczne środki,
by wydostać się z niej bez gwałtownych wstrząsów; powie wam, że konstytucja
Anglii jest dostatecznie giętka, by móc przetrwać najsilniejsze wstrząsy
wywołane walką różnych kierunków i poddać się zmianom, do których zmuszą ją
okoliczności, bez obaw o swe podstawy. Powie wam, że nawet najniższa klasa
narodu dobrze zdaje sobie sprawę z tego, że może tylko stracić na rewolucji,
gdyż każde naruszenie porządku publicznego musi pociągnąć za sobą zastój w
interesach, a tym samym powszechne bezrobocie i głód. Słowem, przytoczy wam
tyle jasnych i przekonywających dowodów, że uwierzycie w końcu, iż naprawdę nie
jest tak źle z Anglią i że na kontynencie snują na temat tego państwa różne
fantastyczne teorie, które muszą pęknąć jak bańki mydlane w zetknięciu z realną
rzeczywistością i dokładniejszą znajomością rzeczy. I taki pogląd jest jedyny
możliwy, jeżeli się stoi na narodowo– angielskim stanowisku bezpośredniej
praktyki, interesów materialnych, tj. jeżeli nie bierze się pod uwagę
pobudzającego działania myśli, jeżeli widzi się tylko powierzchnię zjawisk, nie
dostrzegając podstaw, jeżeli widzi się drzewa, a nie widzi lasu. W Niemczech
rozumie się to samo przez się, ale upartym Brytyjczykom w żaden sposób nie
można wytłumaczyć, że tak zwane interesy materialne nigdy nie mogą występować w
historii jako samodzielne cele przewodnie, lecz zawsze, świadomie czy
nieświadomie, muszą służyć jakiejś zasadzie, od której zależą drogi postępu
historycznego. Dlatego też jest niemożliwością, by takie państwo jak Anglia,
które z powodu swej politycznej eksklarywności i samowystarczalności pozostało o kilka wieków w tyle za
kontynentem, państwo, dla którego wolność oznacza tylko samowolę, które tkwi po
uszy w średniowieczu – by szkic państwo nie popadło w wreszcie w konflikt z
rozwojem intelektualnym, który tymczasem posunął się naprzód. A czy nie taki
jest obraz położenia politycznego Anglii? Czy istnieje kraj na świecie, gdzie
by feudalizm do tego stopnia zachował niepożyte siły i pozostawał nie tknięty,
nie tylko faktycznie, lecz również w opinii publicznej? Na czymże innym polega
wielce zachwalana wolność angielska, jeżeli nie na czysto formalnej swobodzie
robienia tego, co się komu żywnie podoba, w ramach istniejących ustaw? A jakieś
to są ustawy! Chaos zagmatwanych, przeczących sobie wzajem przepisów, które
zdegradowały prawo do czystej sofistyki, którymi sądownictwo nigdy się nie
kieruje, gdyż nie nadają się dla naszych czasów – przepisy, na których
podstawie można by najuczciwszego człowieka za najbardziej niewinny czyn
napiętnować jako przestępcę, gdyby dopuściła do tego opinia publiczna i jej
poczucie sprawiedliwości. Czyż izba gmin nie jest ciałem wybranym wyłącznie
metodami przekupstwa, zupełnie obcym narodowi? Czyż parlament nie depce
ustawicznie woli narodu? Czy w sprawach dotyczących ogółu opinia publiczna
wywiera choćby najmniejszy wpływ na rząd? Czyż władza jej nie ogranicza się
tylko do poszczególnych konkretnych wypadków, do kontroli nad sądownictwem i
administracją? Są to rzeczy, którym kategorycznie nie może zaprzeczyć nawet najbardziej
ograniczony Anglik; i taki stan miałby się długo utrzymać?
Zostawmy jednak sprawy należące do
dziedziny zasad. W Anglii, przynajmniej gdy chodzi o partie kłócące się teraz o
władzę, o wigów i torysów, nie ma walki o zasady, są tylko konflikty między
interesami materialnymi. Należałoby zatem uwzględnić i tę stronę sprawy. Anglia
jest z natury krajem biednym, który poza dogodnym położeniem geograficznym,
poza kopalniami rudy żelaznej i węgla posiada tylko trochę dobrych pastwisk;
nie jest ona jednak urodzajna ani nie ma innych bogactw naturalnych. Anglia
jest więc zdana wyłącznie na handel, żeglugę i przemysł, i dzięki tym gałęziom
gospodarki potrafiła osiągnąć swój obecny poziom. Wynika jednak z natury
rzeczy, że kraj, który obrał tę drogę , może utrzymać swój wysoki poziom tylko
pod warunkiem, że będzie stale podnosił produkcję przemysłową; każdy zastój
byłby i w tym wypadku cofnięciem się wstecz.
Jest dalej prostym wynikiem
przesłanek państwa przemysłowego, że państwo, by chronić źródło swych bogactw,
musi za pomocą ceł prohibicyjnych powstrzymywać dopływ wyrobów
przemysłowych z innych krajów. A że
przy istnieniu ceł na wyroby zagraniczne przemysł rodzimy podnosi ceny swoich
produktów, powstaje z kolei konieczność ciągłego podwyższania ceł, żeby zgodnie
z przyjętą zasadą usunąć konkurencję zagraniczną. W ten sposób z jednej strony
– cła, z drugiej strony – ceny produktów wzrastałyby w nieskończoność, i już to
samo ujawniałoby sprzeczność zawartą w pojęciu państwa przemysłowego. Ale nie
potrzeba nam nawet tych filozoficznych kategorii do wykrycia sprzeczności,
które stanowią zasadniczą trudność położenia Anglii. W sprawach dwojakiego
rodzaju wzrostu ceł, głos mają nie tylko przemysłowcy angielscy; jeszcze kto
inny ma tu coś do powiedzenia. Przede wszystkim zagranica, która posiada własny
przemysł i nie zechce być zalewana produktami angielskimi. Następnie zaś
konsumenci angielscy, którzy nie zgodzą się na takie podwyższanie cła w
nieskończoność. I właśnie ten punkt rozwoju osiągnęło teraz państwo przemysłowe
w Anglii. Zagranica nie chce wyrobów angielskich, gdyż własną produkcją pokrywa
swe potrzeby, a konsumenci angielscy jednogłośnie żądają zniesienia ceł
prohibicyjnych. Już z tego opisu sytuacji wynika, że Anglia stanęła przed
podwójnym dylematem, którego samo państwo przemysłowe nie jest w stanie
rozwiązać; potwierdza to również bezpośrednia obserwacja istniejących
stosunków.
Jeśli idzie, po pierwsze, o cła – to
nawet w Anglii przyznaje się, że fabryki niemieckie i francuskie produkują
lepiej i taniej niższe gatunki wszystkich prawie artykułów; również mnóstwo
innych artykułów, w których fabrykacji Anglia pozostaje w tyle za kontynentem.
W razie zniesienia systemu ceł prohibicyjnych artykuły te od razu zalałyby
Anglię, i przemysłowi angielskiemu zostałby zadany śmiertelny cios. Z drugiej
strony, można teraz swobodnie wywozić z Anglii maszyny, a wobec tego, że w
produkcji maszyn jest ona jak dotąd bezkonkurencyjna, te maszyny angielskie tym
bardziej umożliwią kontynentowi konkurencję z Anglią. System ceł prohibicyjnych
zrujnował poza tym dochody skarbu państwa w Anglii; już choćby z tego powodu
musi się go znieść. Jakież więc istnieje wyjście dla państwa przemysłowego?
(„Rheinische Zeitung”, nr 344 z 10 grudnia
1842 r)
Co
się tyczy rynku dla produktów angielskich, to Niemcy i Francja oświadczyły dość
dobitnie, że nie mają dłużej zamiaru – dla przyjemności Anglii – rezygnować z
rozwoju swego przemysłu. Zwłaszcza przemysł niemiecki rozwinął się tak szybko,
że nie potrzebuje się już obawiać przemysłu angielskiego. Rynek kontynentalny
jest dla Anglii stracony. Pozostaje jej tylko jeszcze Ameryka i jej własne
kolonie, a tylko w tych ostatnich angielskie ustawy o żegludze chronią Anglię
od obcej konkurencji. Ale kolonie nie są wcale tak duże, by mogły spożywać
wszystkie wyroby ogromnego przemysłu angielskiego, a wszędzie indziej przemysł
niemiecki i francuski coraz bardziej wypierają Anglię. Nie jest to oczywiście
winą przemysłu angielskiego, lecz winą systemu ceł prohibicyjnych, który
wyśrubował nieproporcjonalnie wysoko ceny wszystkich artykułów pierwszej
potrzeby, a wraz z tym i robociznę. A właśnie robocizna tak bardzo podraża
wyroby angielskie w porównaniu z wyrobami przemysłu kontynentalnego. Tak więc
Anglia nie uniknie konieczności ograniczenia swego przemysłu. To jednak jest
tak samo trudne do przeprowadzenia, jak przejście od systemu ceł ochronnych do
wolnego handlu. Przemysł bowiem wzbogaca wprawdzie kraj, ale stwarza też klasę
ludzi nieposiadających, ludzi absolutnie biednych, klasę żyjącą z dnia na dzień
i gwałtownie wzrastającą, która potem już nie może zniknąć, gdyż nie może ona
zdobyć stałej własności. A do klasy tej należy jedna trzecia, prawie połowa
wszystkich Anglików. Najmniejszy zastój w handlu pozbawia chleba znaczną część
tej klasy, poważny kryzys handlowy – całą klasę. Jeśli zaistnieje taka
sytuacja, cóż pozostanie tym ludziom, poza rewolucją? Dzięki swej masie klasa
ta stała się najpotężniejszą w Anglii, a jeśli to sobie uświadomi – biada
bogaczom angielskim.
Dotąd, co prawda, jeszcze to nie
nastąpiło. Proletariusz angielski ma dopiero niejasne przeczucie swojej potęgi,
a wynikiem tego przeczucia były rozruchy z ubiegłego lata. Charakter tych
rozruchów oceniono na kontynencie zupełnie fałszywie. Powstały tu w każdym
razie wątpliwości, czy sprawa nie przybierze poważniejszego obrotu. Ale dla
kogoś kto na własne oczy widział te rozruchy na miejscu, nie mogło być o tym
mowy. Po pierwsze, cała sprawa polegała na nieporozumieniu; ponieważ kilku
właścicieli fabryk chciało obniżyć płace, wszyscy robotnicy okręgów przemysłu
bawełnianego, węglowego i żelaznego uważali swą pozycję za zagrożoną; a tak
bynajmniej nie było. Poza tym cała sprawa nie była przygotowana, nie była
zorganizowana, nikt nią nie kierował. Strajkujący nie mieli wyraźnego celu i byli
także niezgodni co do metod i sposobów działania. Dlatego też przy najmniejszym
oporze ze strony władz zatracali się i nie mogli przemóc swego szacunku dla
prawa. Kiedy czartyści stanęli na czele ruchu i przed zgromadzonymi masami
proklamowali Kartę Ludu, było już za późno. Jedyną ideą, która przyświecała
zarówno robotnikom jak i czartystom, jej właściwym autorom, była idea rewolucji
na drodze legalnej, a to jest sprzeczność sama w sobie, praktyczna
niemożliwość; przy próbie jej realizacji robotnicy ponieśli klęskę. Już
pierwszy chociażby krok podjęty przez wszystkich – zaprzestanie pracy w
fabrykach – był stosowaniem przemocy, krokiem nielegalnym. Wobec tak chwiejnego
charakteru całego ruchu zostały on zdławiony zaraz na początku, gdyby nie
okoliczność, że administracja, którą te rozruchy całkowicie zaskoczyły, była
tak samo niezdecydowana i bezsilna. A przecież wystarczyły nieznaczne siły
wojskowe i policyjne, by utrzymać lud w ryzach. W Manchesterze można było
widzieć, jak tysiące robotników zgromadzonych na placach dało się zatrzymać
czterem czy pięciu dragonom, z których każdy obsadził jakieś przejście.
„Legalna rewolucja” sparaliżowała wszystkich. W ten sposób cała sprawa
ugrzęzła; robotnicy, w miarę jak wyczerpywały się ich oszczędności i nie mieli
oni już za co jeść, zaczynali przystępować do pracy. Mimo to akcja przyniosła
nieposiadającym jedną trwałą korzyść; jest nią świadomość, że rewolucja na
drodze pokojowej jest niemożliwa i że tylko gwałtowny przewrót istniejących
nienaturalnych stosunków, radykalne obalenie arystokracji ziemiańskiej i
przemysłowej, może poprawić sytuację materialną proletariuszy. Od takiej
gwałtownej rewolucji powstrzymuje ich jednak właściwy Anglikom szacunek dla
prawa; jednakże wobec sytuacji Anglii, którą wyżej opisaliśmy, niewątpliwie
dojdzie do tego, że w bliskiej przyszłości zapanuje wśród proletariuszy
powszechne bezrobocie, a strach przed śmiercią głodową głodową będzie wówczas
silniejszy od strachu przed prawem. Taka rewolucja jest w Anglii nieuchronna;
ale jak o wszystkim, co się w Anglii dzieje, tak i o zapoczątkowaniu i
przeprowadzeniu rewolucji stanowić będą interesy, nie zaś zasady; dopiero z
interesów mogą rozwinąć się zasady, tzn. że rewolucja nie będzie już wtedy
rewolucją polityczną, lecz społeczną.
(wydrukowane po
polsku po raz pierwszy w: Dzieła zebrane, Karol Marks i Fryderyk Engels, wyd.
Książka i Wiedza 1976 r., tom 1, s. 698–703)
Wiejski ogród majowy [foto]
Czerwony maj, czerwony!
Na żółto, złotem malowane
Moje Triduum Majowe:
1 maja - czerwień,
2 maja - biel i czerwień,
3 maja - wiosennie
Rewolucja majowa - miłość czuć w powietrzu
Podobno biel i czerwień wzajemnie się uzupełniają, jak dwie połówki jabłek
Czerwony ogród
Biało - Czerwono, po polsku, majowo!
Polityczny manifest kwiatów
Majowy wiejski ogród pełen kwiatów
Piękną Miss przygarniemy!
Na plakacie, reklamującego jeden z regionalnych konkursów miss, od kandydatek na miss wymaga się, by były bezdzietnymi, ale wyłącznie pełnoletnimi, pannami do 25 roku życia, mieszkającymi na terenie województwa lubuskiego. Zamężne, dzietne (z co najmniej jednym dzieckiem) oraz starsze odpadają w przedbiegach. Mężczyzn już pomijam. Dzieci też. Zaś spełniającym postawione wymagania organizatorzy konkursu oferują "przeżycie cudownej przygody".
Taki mały, lokalny konkurs matrymonialny z pokazem mody w tle (strój kąpielowy, szpilki i takie tam).
Był sobie taki rok
Był taki rok. Rok pełen radości, wiwatów, oklasków, śmiechów i uśmiechów. Flagi biało-czerwone powiewały na ulicach, spontanicznie i nie tylko na Pierwszego Maja. Rok, w którym Grecy znieśli monarchię, a u nas rząd polski dofinansowywał extra nowe inwestycje.
Był taki rok. Rok, w którym polska drużyna piłkarska była mistrzowską. Rok, w którym pokonała i Brazylię, i Włochy. Rok, w którym piłka nożna w Polsce była tematem numer jeden, a polską drużynę komentowano tak: "W końcu nie jesteśmy drużyną jednego dnia i jednego meczu!" i tylko można było wykrzyczeć ze łzami radości, spływającymi na policzkach:Nareszcie! A komentowano wszędzie, nawet pod brzytwą, ale na pewno nie pod sierpem i młotem.
Był taki rok. Rok, w którym odpadły w przedbiegach czarne konie, a na wyżyny chwały i zwycięstwa wybiegł biało-czerwony.
Był taki rok. Rok, w którym odpadły w przedbiegach czarne konie, a na wyżyny chwały i zwycięstwa wybiegł biało-czerwony.
Jak ja zazdroszczę tym, którzy ten rok przeżywali, oj jak ja im zazdroszczę. Nawet bardziej niż prezesom różnych spółek, otrzymującym bajońskie premie do pensji na odchodne.
Chciałbym, aby ten rok się powtórzył. Mógł się powtórzyć. Najlepiej w 2012 roku. Rok 1974 - bis.
To nie żadna chińszczyzna, a tylko zwykły placek z jabłkami
![]() |
| Placek, nie placek; keks, nie keks - ale smakowite |
Pieczenie ciast wcale nie musi oznaczać nie wiadomo jakiej chińszczyzny. Wystarczy 1 kostka Kasi, 5 jaj, 1 szklanka cukru, 1 szklanka mąki pszennej, pół szklanki mąki ziemniaczanej, kilka jabłek i odrobina tartej skórki z cytryny.
Białko trzeba ubić z cukrem, następnie dodać żółtka, mąkę oraz gorącą Kasię. Na koniec - trochę potrzeć do ciasta skórkę od cytryny. Ciasto powinno być lejące (bo inaczej nic z tego nie wyjdzie). Na małą blachę (chyba, że zwiększymy składniki, to wtedy większa blacha) wylewamy ciasto i układamy wedle uznania kawałki jabłek, może być mniej, może być więcej. Można też wykorzystać inne owoce. Ja wykorzystałem swoje jabłka. Całość obsypać mąką pszenną i wstawić do wcześniej rozgrzanego piekarnika na 180 C i piec ok. 50-70 minut (ja piekłem 70 minut).
Wyjdzie z tego pyszny placek z jabłkami na ok. 12 porcji formalnie, ale jak się pokroi z głową, to może i wyjść więcej porcji.
Żadna sztuka, żadna chińszczyzna, ot po prostu trzymanie się przepisu kulinarnego, który niegdyś znalazłem (na portalu Moje Ciasto).
PS: Żadna Kasia nie ucierpiała przy wdrażaniu w życie tego przepisu.
Czy słowo zamieni się w czyn?
Urzędnik wie lepiej. Urzędnik prawdę ci powie. Urzędnik nigdy cię nie zdradzi. Ufajcie urzędnikowi!
Wenus i pies ogrodnika
O żadnej wolności gospodarczej nie może być mowy w przypadku nieruchomości po dawnym kinie Wenus. Jeżeli chodzi o kino Wenus, to tam musi [wytłuszczenie moje, przyp. aut.] powstać planetarium i jeszcze np. księgarnia akademicka - napisał na czacie Janusz Kubicki. Prezydent miasta zachowuje się wobec tej nieruchomości jak pies ogrodnika, jeśli przypomnieć perypetie gubińskiego inwestora, który wygrał uczciwie w przetargu, pokonawszy miasto. Nie pamiętam dokładnie słów, ale wyraził się niegdyś m.in. tak, że będzie utrudniał życie każdemu, kto zechce kupić tę nieruchomość. Sukces odniósł, bo gubiński inwestor wycofał się z kupna kompleksu po dawnym kinie. Na pewno przedsiębiorcy, którzy skuszą się na kino Wenus, mogą liczyć na złą wolą prezydenta miasta.
Beuchelt wart przemyślenia
Upamiętnienie czy uhonorowanie człowieka, który przez ok. pół wieku kształtował charakter miasta i miał niebagatelny wpływ na jego rozwój jest, jak to ujął prezydent miasta, sprawą wartą przemyślenia. Pewnie dlatego, że Beuchelt był Niemcem...
Muzyczne źródełko wody?
Prezydent miasta poprosił Urbańskiego, aby pomyślał nad jakimś malutkim źródełkiem wody. Fontanny, znaczy się, już nie będzie...
Urzędnik wie lepiej niż specjalista
A przynajmniej w przypadku miejskiej zieleni i drzew. Janusz Kubicki przypomniał głośną sprawę Wyspiańskiego. Miasto musiało wyrzucić więcej pieniędzy na przebudowę drogi, a drzewa i tak koniec końców wycięto. Jak się wyraził:...nie jest tak, że my zawsze tniemy te drzewa bez sensu.
Cegielnia to nie Wagmostaw
Alert! Alert! Zasłona dymna dla urzędnika! To nie nasze! To prywatne! My nic nie możemy! ...ale budowa obwodnicy przez kawałek prywatnej działki już jest możliwa....
Muzeum Przyrodnicze
Jestem za. Tylko co tam mogłoby być? Wypchane sroki i figury woskowe sosen? Ale bardzo optymistycznie brzmi ta deklaracja prezydenta miasta: ...pomysł Lubuskiego Centrum Nauki i Kultury jest bardzo dobry i wart zrealizowania. Chociaż jest to tylko luźna myśl...
Ciekawe czy słowo zamieni się w czyn? Czy Janusz Kubicki wyjdzie poza złożone deklaracje? Chyba nie musi. Wszak to tylko "wredni", anonimowi internauci, a nie prawdziwi wyborcy z krwi i kości...
Googlowy projekt okularów
Nie wiem, jak Was, ale mnie to zaszokowało. Życie wirtualne zlewa się w jedno z życiem realnym. Jak dla mnie, to jest rewolucja, która zabije telefonię komórkową. Projekt Google ma trafić już jesienią tego roku na rynek amerykański (jak ktoś ma dolary, to przez... internet może sobie zamówić z przesyłką).
Słodkie życie
Życie jest jak krówka. Mordoklejka albo krucha, ale zawsze słodka. Można ją szybko spałaszować ze smakiem albo delektować się każdą chwilą, którą dostarcza. Można też jej nie skosztować, jeśli się nie lubi krówek. Polecam jednak o podjęcie tego ryzyka spróbowania krówki. Bo życie nabiera smaku. Jest wtedy słodkie.
[tekst okolicznościowy; poważny żeby nie było złudzeń]
Wiesław Chrzanowski nie żyje
![]() |
| autor: Aargambit, wikipedia.pl, licencja CC |
30 kwietnia 2012 roku zmarł w wieku 88 lat Wiesław Chrzanowski (23 grudnia 1923 - 30 kwietnia 2012) - były żołnierz AK i były powstaniec warszawski, pierwszy marszałek Sejmu III RP, założyciel i pierwszy prezes Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego oraz profesor prawa związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim.
"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą"... (ks. Jan Twardowski)
Odchodzą giganci swojej epoki, a zostaje pustka...
Odchodzą giganci swojej epoki, a zostaje pustka...
Redakcja
ŹDZIEBEŁKO LUDOWE postanowieniem Sądu Okręgowego (I Wydział Cywilny) w Zielonej Górze zostało wpisane jako miesięcznik do rejestru dzienników i czasopism pod nr rej. 391 dnia 14 grudnia 2010 roku (na podst.: Ns. Rej. Pr. 29/10). W latach 2010 - 2012 działało w formacie PDF na stronie Scribd, a od 1 maja 2012 roku na stronie Ździebełko.
Redaktor naczelny:
Krzysztof Olszak
Copyright © Krzysztof Olszak
Copyright © Ździebełko Ludowe
wtorek, 15 maja 2012
Majowe marsze kiełbasek
Morico: Zmęczyłem się, ech...
Caterpillar: A czym się tak wymęczyłeś?
Morico: Tak ogólnie, w ogóle, majówką...
Caterpillar: Kiełbaskami i piwem?!
Morico: Coś w tym guście. Jedne obradowały w bułce i z musztardą, inne - maszerowały z keczupem wbitym na proporcach. Zaś nowością były kiełbaski z niebieskim serkiem pleśniowym.
Caterpillar: A z piwem nie było?! Ech, świat schodzi na psy...
Morico: Chyba na jad kiełbasiany, gwoli ścisłości. Piwo i wszelkie inne używki były i są zakazane na zgromadzeniach masowych, szczególnie na manifestacjach, z powodu uzasadnionych obaw szkodliwości fizycznej, psychicznej i społecznej.
Caterpillar: Uspokój się! Bo zaczynam nie rozumieć, co do mnie gadasz!
Morico: O to właśnie tutaj chodzi! Że jestem już zmęczony!
Caterpillar: Dlatego wyszedłeś na ulicę Oburzony zmęczeniem?
Morico: A ciebie to co najmniej nie irytuje?
Caterpillar: Nie obchodzi mnie to póki stać mnie na używki, które skuteczniej wykańczają i jeszcze z tego można czerpać radości iskrę bogów.
Morico: ... i przez ciebie stanęła mi w gardle kiełbaska. A niech cię!
15 maja 2012
Etykiety:
1 Maja,
Dzień Flagi,
jad kiełbasiany,
kiełbaska,
kiełbaski,
Majówka,
manifestacja,
marsz,
Oburzeni,
Occupy,
protest,
strajk,
Święto Konstytucji 3 Maja,
Święto Pracy,
wymęczenie,
zmęczenie
Subskrybuj:
Posty (Atom)
















