...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

sobota, 31 grudnia 2011

Taki sobie ten Sylwester

Moja lista
Nie chciało mi się wstawać wcześnie rano, więc wstałem o dziewiątej. Poranna toaleta. Śniadanie z chlebkiem, miodkiem i mleczkiem w roli głównej. Dość ciepło, jak na końcówkę grudnia, ale nie dość. To raz słonecznie, a za chwilę ciemno, pochmurno, ale parasol okazał się bezużyteczny. Odwiedziny w kilku sklepach, ostatnie zakupy. Dzień, jak co dzień o tej porze roku. Za chwilę zrobi się ciemno i uciekną mi kolejne promyki słońca. Za chwilę zapali się kolorowe światełka, świeczki i radio.

Postanowienia noworoczne spisane i pieczołowicie zapieczętowane. Inaczej niż do tej pory. Po raz pierwszy w moim życiu (dzieciństwa nie liczę, bo wtedy owe postanowienia były bardzo infantylne, jak "będę grzeczniejszy" albo "co najmniej jedna godzina nauki dziennie po lekcjach"). Spora ta lista życzeń, postanowień i zażaleń. Wielka księga. Grube tomisko. Z pewnymi sprawami się pożegnam na dobre, a inne przywitam, niektóre niekoniecznie z ochotą. Zaś kilka kluczowych sfinalizuję. "Chcę, bo muszę", "muszę, bo chcę" - moje motto na rok 2012. 

Z moją listą życzeń i zażaleń postanawiam uroczyście na wszystko co mi drogie i święte wytrwać w znoju, gnoju i bolączkach do 31 grudnia 2012, a nawet dłużej, jak mi się zechce. Amen i takie tam.
Caterpillar

Postscriptum
Nigdy nie róbcie zakupów w Sylwestra. Nie dość, że mamy kolejki w aptekach, to jeszcze w sklepach, a żeby dostać zwykłą śmietanę 18%, trzeba było pół miasta przelecieć. Za to zrobiłem pyszne karmelki. Na finał roku 2011.

Sylwestrom życzę zdrówka. W końcu się doczekali swoich imienin, mimo że ten, od którego imienia się wziął Dzień Sylwestra, był takim sobie, to Sylwestrowie nadają się do konsumpcji. Wszystkim solenizantom i jubilatom życzę wszystkiego najlepszego, a w załączniku dołączam takie małe, nieduże, białe kwiatki, które znalazłem w lasku całkiem niedawno temu.

I nie pozabijajcie się od petard i korków od szampana!
Pamiętajcie! Jutro też jest dzień. Trzeba żyć! Dalej i wciąż, i jeszcze...
Morico

Kartka z życzeniami
Wszystkim życzymy - fajerwerków, szampańskiej zabawy (dosłownie!), szczęścia, pieniędzy, radości, zdrowia i spełnienia marzeń, postanowień i obietnic w Nowym Roku, a przede wszystkim przywitania roku 2012 w pantoflach i na szpilkach, we frakach i w pięknych sukniach, a niekoniecznie w kapciach i pod kocykiem. Warto się też wyperfumować. Czosnku i cebuli nie jeść, a przekąski na szwedzki stół przygotować. Wódkę pod stół schować (na zapas) i pamiętać o tych, którzy pozostaną w tym dniu na służbie (ratownicy medyczni, lekarze, pielęgniarki, dyżurni policjanci i strażacy i in.).
Morico i Caterpillar

31 grudnia 2011

wtorek, 27 grudnia 2011

Nowy początek na Boże Narodzenie


26 grudnia 1918 roku do Poznania przybył Ignacy Paderewski. Z okazji jego przyjazdu zorganizowano wielką polską manifestację. Następnego dnia Niemcy zorganizowali kontrdemonstrację, podczas której doszło do antypolskich prowokacji. W niezwykle napiętej atmosferze jaka wówczas panowała w Wielkopolsce, ekscesy szybko przerodziły się w starcia zbrojne.

Powstanie Wielkopolskie wybuchło spontanicznie bez rozkazu, nawet wbrew woli Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej – polskiego ośrodka władzy w zaborze pruskim. Wybuch walk był zaskoczeniem również dla strony niemieckiej. Wykorzystując to powstańcy już pierwszego dnia opanowali punkty strategiczne Poznania. Ostatnim etapem wyzwalania stolicy Wielkopolski było opanowanie 6 stycznia 1919 roku lotniska na Ławicy.

W ślad za Poznaniem poszły inne miasta Wielkopolski. Dzięki zaskoczeniu w ciągu kilku dni opanowano kilka powiatów. Ciężkie walki toczyły się o Inowrocław, Szubin i Chodzież na północy, Zbąszyń na zachodzie i Rawicz na południu. Stopniowo ukształtowały się trzy fronty powstańcze. Północny wzdłuż Noteci, zachodni wzdłuż Obry i południowy wzdłuż granicy ze Śląskiem. 28 grudnia 1918 roku na stanowisko głównodowodzącego powołano mjr Stanisława Taczaka, który zorganizował Dowództwo Główne. Komisariat Naczelnej Rady Ludowej 8 stycznia 1919 roku ogłosił dekret o przejęciu władzy na wyzwolonym terenie. Dzięki zdobyciu znacznych zapasów broni i amunicji pod dwóch tygodniach walk armia powstańcza rozrosła się do 27 tys. dobrze uzbrojonych żołnierzy.

16 stycznia 1919 roku z rozkazu Józefa Piłsudskiego dowództwo powstania objął gen. Józef Dowbor-Muśnicki. Przystąpił on do energicznego rozwoju polskich oddziałów. Zorganizowano produkcję broni i amunicji, a także sprawnie działający system zaopatrzenia. Utworzono sztab, okręgi wojskowe i służby oraz szkoły podoficerskie.

W drugiej połowie stycznia 1919 roku Niemcy przystąpili do kontrofensywy mającej na celu stłumienie polskiego zrywu narodowego. Na front ściągnięto świeże dobrze uzbrojone oddziały. Jednak pomimo naporu wroga wojsko powstańcze nie tylko nie zostało rozbite, ale po zaciętych walkach powstrzymało niemiecką nawałę.

16 lutego 1919 roku widząc niesłabnący opór Polaków naciskani przez państwa Ententy Niemcy zawarli w Trewirze rozejm z powstańcami. Przypieczętowaniem polskiego zwycięstwa były postanowienia traktatu wersalskiego, który uznawał przyłączenie wyzwolonych terenów do odrodzonej Rzeczypospolitej. Sukces Powstania Wielkopolskiego osiągnięty został dzięki ofiarności mieszkańców Wielkopolski, którzy ponosili ciężary związane z wyposażeniem i utrzymaniem oddziałów powstańczych. Ich patriotyczną postawę przypieczętował swą krwią żołnierz polski, który z odwagą i poświęceniem toczył bój o przyłączenie Wielkopolski do macierzy.

27 grudnia 1918 r. wybuchło w Poznaniu udane powstanie przeciwko zaborcy niemieckiemu. Dziś funkcjonuje ono niejako na marginesie wyobraźni historycznej przeciętnego Polaka. Nie-Poznaniacy, o nim nie pamiętają, Poznaniacy zaś chyba je nie w pełni doceniają. Tymczasem powstanie wielkopolskie warte jest tego, by stać się ważnym elementem naszej zbiorowej pamięci.

W bezwzględnym starciu z germanizacyjnym naciskiem państwa niemieckiego Polacy - mimo wszelkich dzielących ich różnic - występowali solidarnie, czego wyrazem była skupiająca elitę polskiego ruchu narodowego polska reprezentacja w sejmie pruskim i parlamencie Rzeszy Niemieckiej. Nacisk niemiecki powodował, iż Poznaniacy niechętnie patrzyli na lewicową agitację, godzącą w narodową solidarność. Tu dominowali politycznie konserwatyści, a od początków XX wieku narodowi demokraci. Tu od początków zorganizowanego ruchu polskiego wielka w nim rola przypadła polskiemu Kościołowi: to księża należeli do najczynniejszych inicjatorów i działaczy organizacji polskich od Towarzystwa Naukowej Pomocy po kółka rolnicze i banki ludowe; przecież twórcą polskiego systemu spółek zarobkowych i związanego z nim systemu bankowego był jeden z największych polskich działaczy gospodarczych XIX wieku - ks. Piotr Wawrzyniak, zaś księża tacy jak E.Stablewski, L.Jażdżewski, czy A.Stychel należeli do najczynniejszych członków naszej reprezentacji parlamentarnej.

Istotnym czynnikiem, który wpłynął na rozpoczęcie powstania był fakt, iż w  obliczu klęski Niemiec ( I Wojna Światowa )  9 listopada 1918 r. wybuchła w Berlinie rewolucja. Władzę w państwie przejęli socjaldemokraci, pod których wpływem powstawać zaczęły - obok nadal funkcjonujących struktur administracyjnych Rzeszy - rady robotników i żołnierzy. Rady miały być organem władzy rewolucyjnej i demokratycznej zarazem, nie zastępowały struktur państwa, lecz miały je kontrolować, by te nie stały się ostoją sił reakcji. Ten ruch dotarł także i w Poznańskie równocześnie z wydarzeniami berlińskimi. Niemieccy socjaldemokraci zakładali, że rady staną się narzędziem ludowej i demokratycznej władzy. W Wielkopolsce ruch tworzenia rad poszedł jednak w kierunku przez socjaldemokratów nieprzewidywanym. Polacy natychmiast do rad weszli, tam gdzie mogli całkiem je opanowali, tam gdzie nie mogli - wykorzystali  je do złagodzenia dyskryminujących praktyk pruskiej administracji.

18 listopada 1918 r. odbyły się wybory do polskich powiatowych rad ludowych i do Polskiego Sejmu Dzielnicowego. Sejm Dzielnicowy zgromadził przedstawicieli całego zaboru pruskiego. Podczas obrad, które miały miejsce w Poznaniu 3-6 grudnia potwierdzono niezmienność polskich celów narodowych - dążenie do niepodległości, zdając się jednak w tej sprawie na decyzje kongresu pokojowego. Wybrano nową, 80- osobową Naczelną Radę Ludową z reprezentantami wszystkich ziem zaboru pruskiego. Organem wykonawczym NRL został Komisariat NRL, do którego prócz dotychczasowych jego członków (ks. Adamski, Korfanty, Poszwiński) dołączono dr. Stefana Łaszewskiego (Pomorze), Józefa Rymera (Śląsk) i Władysława Seydę (Poznań). Tak powstała demokratycznie wybrana reprezentacja Polaków w zaborze pruskim.

Obrady polskiego Sejmu Dzielnicowego wywołały wśród Niemców nerwowość. Na ulicach Poznania tworzyły się liczne, niemieckie demonstracje, co powodowało wzrost napięcia między obu narodowościami. Kulminacja nastąpiła w końcu grudnia. Właśnie  w tym czasie udawał się do Warszawy znany i niezwykle popularny  w Wielkopolsce wielki pianista i niezmordowany rzecznik sprawy polskiej - Ignacy Paderewski, który miał przybyć do Gdańska, następnie planowano jego przyjazd do Poznania, skąd dopiero chciano go wysłać do Warszawy. Tymczasem jednak władze niemieckie, w przewidywaniu polskich demonstracji narodowych w Poznaniu, postanowiły wysłać gościa do Warszawy prosto przez Toruń, z ominięciem stolicy Wielkopolski. To wywołało niesłychane wzburzenie Poznaniaków, tak iż w ostatnim momencie Niemcy z tego pomysłu musieli się wycofać. Atmosfera w mieście była już jednak niesłychanie napięta. Wzburzenie namiętności narodowych doszło do zenitu, a przyjazd Ignacego Paderewskiego do Poznaniu w dniu 26 grudnia 1918 roku, było przysłowiową iskrą, z której rozgorzał płomień walki.

Dnia 27 grudnia 1918 roku w podwieczorny dzień zimowy padły w centrum Poznania pierwsze strzały. Rozgorzał orężny bój ludu wielkopolskiego o wolność i przepędzenie pruskiego ciemięzcy z wielkopolskiej ziemi. Polała się ofiarna krew powstańcza na poznańskich ulicach. Rozwój wydarzeń był błyskawiczny. Żywiołowo powstałe oddziały powstańcze uderzyły w Poznaniu na gmachy publiczne, opanowały koszary, zajęły magazyny i zbrojownie, zdobyły pocztę i kolej i już w pierwszym dniu przesądziły sytuację w mieście na swoją korzyść.

Przykład Poznania porwał do walki wyzwoleńczej całą Wielkopolskę. W spontanicznym przewrocie wolnościowym najpierw zlikwidowano władze pruskie i ustanowiono polskie w pobliżu Poznania w: Kórniku, Wronkach, Buku, Dopiewie, Szamotułach, Trzemesznie, Pniewach, Rogoźnie, Nowym Tomyślu, Śremie, Gnieźnie, Wrześni, Witkowie, Grodzisku, Obornikach, Lwówku, Czempiniu i Wągrowcu.

Dopiero 8 stycznia 1919 r. Naczelna Rada Ludowa przezwyciężyła polityczne wahania i opowiedziała się za Powstaniem. Był to zwrot znaczący. Powstało naczelne dowództwo. Powołano obowiązkowo pod broń rekruta. Wstrzymano ruch towarowy z Rzeszą. Sformowano armię powstańczą. Zorganizowano zaplecze frontowe. Wszczęto produkcję wojenną. Na osiągniętych stanowiskach frontowych toczyły się odtąd regularne działania operacyjne o utrzymanie, bądź zdobycie wyznaczonego terytorium.

1 lipca 1919 r. zniesiono granicę celną między Wielkopolską a Rzeczpospolitą, a miesiąc później, 1 sierpnia, sejm uchwalił ustawę o przyłączeniu do państwa polskiego ziem byłego zaboru pruskiego, które do 1922 r. podlegać miały specjalnie powołanemu Ministerstwu byłej Dzielnicy Pruskiej. 28 sierpnia 1919 r. w skład Wojska Polskiego weszła Armia Wielkopolska. Po ponad stu latach Poznańskie  stawało się integralną częścią odrodzonej Rzeczpospolitej.

Z okazji 93. rocznicy wybuchu powstania wielkopolskiego
publikuję ten tekst z dedykacją dla wszystkich powstańców wlkp.

Morico, 27 grudnia 2011

poniedziałek, 26 grudnia 2011

Oczy Boga

Józef i Maria byli normalnymi, młodymi ludźmi bez perspektyw stania się ikonami rozpoznawalnymi na świecie. Mieli swoje marzenia, pragnienia; nie chcieli, a nawet gdyby chcieli to nie mieli takich możliwości, zmieniać otaczającej ich rzeczywistości.

Ale to ich wybrał Bóg, a oni poddali się Jego woli. Jednak czy faktycznie byli takimi ikonami, jak chce Kościół? A czy Jezus faktycznie tak się zachowywał, jak widział to św. Tomasz Apostoł w apokryfie znanym jako "Ewangelia Dzieciństwa"?

Wierzę, że nie byli wyjątkowymi ikonami w oczach innych ludzi. Byli tacy sami, jak ja, ja ty, wy czy oni. Byli wyjątkowi w oczach Boga. Byli ludźmi cnotliwymi, dziś powiedzielibyśmy pewnie - pobożnymi, a dzieciństwo Jezusa wcale nie odbiegało od "przeciętnej normy", jak widziałby to Kościół, choć nie ulega wątpliwości, że odnosił się do swoich ziemskich rodziców, Józefa i Marii, z pokorą i miłością. Dlatego 26 grudnia katolicy wspominają męczeńską śmierć Szczepana, który przebaczył swoim oprawcom. Dlatego 26 grudnia jest dniem Świętej Rodziny (tj. Józefa, Marii i Jezusa). Dlatego 6 stycznia obchodzimy Święto Trzech Króli na pamiątkę wydarzenia, gdy trzech mędrców ze Wschodu złożyło dary: złoto dla Króla Królów (Melchior), kadzidło dla Kapłana Kapłanów (Baltazar) i mirrę aby uczcić ofiarę jaką złożyli Józef i Maria (Kacper).

Józef, Maria, Jezus, Apostołowie, Szczepan, Melchior, Baltazar, Kacper i wielu innych dali i dają nam fenomenalną lekcję miłości. Każdy jest wyjątkowy w oczach Boga, bo każdy dla Boga jest kimś wyjątkowym. Każdemu coś jest dane. Tym darem dla wszystkich ludzi był ponad 3000 lat temu Jezus z Nazaretu, zwany Chrystusem, Emmanuelem, Mesjaszem. Mimo że w Betlejem nie znaleźli gospody, aby się ogrzać i odpocząć i musieli między bydlętami w stajni i przez to nie można zapominać na co warto zwrócić uwagę: na ubóstwo, skromność, prostotę, na miłość, pokorę i zrozumienie względem bliźnich, innych ludzi.

Dlatego dzielimy się opłatkiem, rozdajemy sobie prezenty i upominki oraz zbieramy się wokół maleńkich stajenek z woskowymi figurkami, aby przypomnieć te dwa najważniejsze przesłania Bożego Narodzenia: 

Każdy jest kimś wyjątkowym.

Każdemu coś jest dane.

niedziela, 25 grudnia 2011

Świątecznie

Umpf, jak gorąco!
Puff, jak ciężko!
Uff, jak pełno!
Ach, jak radośnie!
Och, jak smakowicie!

"Chrystus się nam narodził..."
"...dzieciątko w żłobie..."
"Lulajże, lulaj..."
...ZzZz...
...Hr!

Kur, jego mać!
Cały czas się na mnie gapi!
No i co z tego, że szmaciana laleczka wudu?
Małe oczka, duży nos, biała broda, czerwona czapka z pomponem, czerwony sweter, czarny pas i czarne buty.

Dobrze, że mogę się zaszyć na gałązce choinkowej pod dachem. Niestraszne mi ani deszcz, ani śnieg, ani wicher, o! Taki sprytny jestem! Hrmpf. Mmm. Fuch-Fu.

Dostałem butelkę Chianti. Nie, nie butelką. Butelkę. Nie, to nie jest produkcja chińska. A także króliczka w maleńkiej ampułce, wełniane skarpetki koloru czerwonego, książeczki, torbę, czekoladki i cukierki. Jeszcze do tego dorzucił mi krawat, żebym mógł się zaplątać albo powiesić. Zapomniał tylko o piórniku i kolorowych kredkach.

Tytoniu brak, zapewne zamiast rózgi.. Gwiazdor chyba przeżywa jakiś kryzys, ale nie sądzę, aby to był kryzys wieku średniego. Może trzeba zrobić zrzutkę? Chociaż raz. W końcu należy mu się, skoro przełazi przez ten komin rokrocznie z wielką torbą pełną prezentów.

Nawet jeśli nie dał mi tytoniu. 

Caterpillar, 25 grudnia 2011

PS: Chyba się starzeję, bo się coraz częściej rozczulam niepotrzebnie. Ach ta familia. I ten opłatek. Ech..

poniedziałek, 19 grudnia 2011

Lubię te święta!

Człowiek normalnie nie może oddechu złapać na kanapie, bo go odciągają od stołu, choinki, świecidełek, aniołków, fajki, ciasteczek, mleczka, orzechów, czekolady i telewizora. 

Na świecie oczywiście nic się nie zmieniło. Wszędzie strajki, a w Polsce biadolą nad trumnami dawno zamkniętymi kilku tragicznie zmarłych sprzed trzydziestu paru lat. Książki, wieńce, świeczki i koncerty za setki tysięcy złotych im poświęcają, a na pomnik ofiar wypadków samochodowych nawet przysłowiowego centa (tego europejskiego, nie amerykańskiego) nie dadzą. Może to i lepiej, jak strefa euro ma się walić. "Praw fizyki pan nie zmienisz i nie bądź pan głąb" - co ma się zwalić, to się zwali i nic walenia nie powstrzyma.

Miałem déjà vu, efekt motyla i inne tego rodzaju pierdółki. W tym samym czasie na wieczną wartę odeszli na jednym biegunie świata (a konkretnie to w Czechach) Ukochany Prezydent-Wyzwoliciel Wacław Havel, a na drugim biegunie (konkretnie to w Korei Płn.) Ukochany Wódz Narodu Północnokoreańskiego Kim Dzong Il. Obydwaj umarli ze względów zdrowotnych. Zapewne obydwaj w ośrodkach medycznych. Obydwom ich narody oddają łzy, hołd, cześć i chwałę, a USA wysyłają kondolencje (tak, to nie żart, zarówno Wacławowi, jak i Kimowi). Przy tym na dodatek dowiaduję się, że prezydent RP odbywa podróż śladami Marco Polo i niepomny chińskiej dezercji z inwestycji A2 zachęca Chińczyków do inwestowania w Polsce (tylko kto dopłaci do tego interesu?). Nie wiem, może wycygani, żeby rząd polski łaskawszym okiem patrzył na produkty chińskie, które nie spełniają unijnych norm jakościowych, ale coś mu się kierunki pomieszały. Panie Prezydencie! Do kancelarii premiera to nie w tę stronę (do Pekinu, znaczy się). Nie trzeba ani samolotów, ani pociągów, wystarczy samochodzik albo busik. 

Wczoraj zaś miałem wyjątkowe szczęście widzieć dwa renifery (żywe), dwóch Mikołajów (również żywych), sześciu elfów (chyba żywych), w tym aż dwa o rozmiarach olbrzymów, z trzydzieści a może nawet więcej aniołów (białych) i mokry śnieg. To ostatnie to nawet poczułem na własnej skórze.

Lubię Święta Bożego Narodzenia. Nie lubię wszystkich tych awangardzistów, ludzi kultury przez duże K, krytykantów sex shoppingu.. yhm, tj. christmas shoppingu i wszystkich myślących "inaczej", jacy to oni są tradycyjni, nie kupujący, nie zniżający się do tej hołoty chorej na przedświąteczną gorączkę.

Lubię tę krzątaninę w sklepach, bieganinę po sklepach, gorączkowe szukanie, kupowanie i przygotowywanie prezentów (a szczególnie pakowanie w duże wielkie kartony i obklejanie ich kolorowym papierkiem i wiązanie kredowymi wstążeczkami), kupowanie produktów żywnościowych i innych na święta z bonów i kart kredytowych. Lubię obwieszanie ciemnych zakątków i zaułków światełkami, a wręcz kocham, gdy te światełka świecą się kolorowo. Lubię Mikołaja w stylu coca-coli, zielone elfy, skrzaty, renifery, aniołki, ciuchcie, samochodziki, chińskie zabawki, słodkości, cukierki, czekoladki, bigos, pierogi, sprzątanie każdego pierwiastka z dwóch metra kwadratowego mieszkania do czystości absolutnej, ubieranie choinki na strojną pannę, "Kevina" i świąteczne programy telewizyjne. A zamiast autorskiego śpiewania kolęd przy świecach i lampie naftowej będę przy chińskich lampkach na choince słuchał kolęd z radia i płyt CD, które kupiłem za 39,99 zł (tak, nie wstydzę się, że mam kolędy za 39,99!), i będzie to z okazji świąt wielka łaska i litość z mojej strony, że dbam o dobro i zdrowie wszystkich uszu na całym świecie (mówiłem już, że marzę, aby na świecie zapanował pokój i miłość?).

Lubię tę współczesną atmosferę świąt Bożego Narodzenia, przesiąkniętą kapitalizmem, komercją i tandetnością, ponieważ zarówno w okresie przedświątecznym, jak i świątecznym, wszystkim tak naprawdę na czymś zależy. I to coś nie jest bynajmniej czymś tandetnym.

Bo ten jeden raz człowiek człowiekiem dla człowieka się staje, nie chce być sam i nie jest sam.

Caterpillar, 19 grudnia 2011

wtorek, 6 grudnia 2011

Kilkudniowy polski cyrk

1. Lider największej partii opozycyjnej ogłasza, że trzeba koniecznie przywrócić w kodeksie karnym karę śmierci. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby Pisowcy wygraliby z Platformersami. A Eseldowcy dalej żrą się o byt (bez świadomości) z Palikotowcami. Szturm tych ostatnich na Rozbrat przypomina mi nieco szturm na Bastylię z 1789 roku.
2. ZSRR atakuje Finlandię na twitterze. Dzień po dniu. Wehikuł czasu w świecie wirtualnym, a do polskich kin trafia przedwojenna Warszawa. Dosłownie - w 3D. Po co patrzeć w szaro-burą przyszłość z kryzysem na horyzoncie, jak można zachwycać się bajkowymi obrazami z historii?
3. Z okładki "Agory" dowiaduję się, że mecz z Grecją jest na otwarcie, z Rosją - o wszystko, a z Czechami - o honor. Losowanie piłkarskiego lotto i ten hurraoptymizm naszych piłkarzy przypomniał mi skecz Marcina Dańca o Mundialu 2002 w Korei i to słynne "Nic się nie stało!". 
4. W "Wyborczej" czytam, że polska szkoła zniewala umysły swoich uczniów, a w "Prawnej" - że media pożerają nasze mózgi. Żyć nie umierać - to jest lepsze niż klasyka z zombie.
5. W Niemczech wykopano sporych rozmiarów bombę, ale w Polsce ta informacja przeszła bez echa. Pewnie byłoby głośno o bombie z czasów wojny, gdyby tak taką odkopaliby pod kancelarią prezesa rady ministrów. 
6. Ważniejszym newsem od porozumienia niemiecko-francuskiego w sprawie kryzysu w strefie euro, moim zdaniem, jest wieść, że Urbańska nie ma dublerki!
7. Yhm, na marginesie można wpisać, że zakład produkcyjny Opla w Gliwicach dalej zajmować się będzie produkcją, ale tym razem cruze'a.
8. W pkt. 6 coś napomknąłem o niemiecko-francuskim cieście. Zrobiłem ostatnio pieczeń europejską. Wyszła znakomita (tylko trzeba trzymać w piekarniku na greckim ogniu, aż się wytłuści). Zrobiłem ją na bazie berlińskiej kiełbasy polanej paryskim serem z dodatkiem polskiego kartofla. Można dorzucić jeszcze trochę madryckiej mozzarelli i włoskiej sałaty.
9. Mamy nowy znak drogowy, aby nikomu nie wjeżdżać w dupę, jak się jeździ po polskich drogach.
10. Nie ma to jak hipokryzja. Ogłaszając śmierć Violetty Villas, trąbi się, jaką to ona była wielką i wspaniałą gwiazdą światową, a kompletnie się pomija, jak się na niej wieszało psy, za to w jakich warunkach żyje z masą kotów, w zapomnieniu i w brudzie, ale, ale przecież to Polska, ty głupcze!
11. Wszyscy tak biedują, że Polacy mało czytają. Nie, oni mało kupują z dwóch powodów: a) nie mają pieniędzy lub wolą trochę grosza wydać na lody i kino, albo b) literatura współczesna osiągnęła dno, a parafrazując Leszka Millera, od dna można tylko się odbić - więc mamy trochę optymizmu.
12. A i dzisiaj mamy Mikołajki, więc dużo rózg, słodkości, humoru i, od biedy, jakichś tam upominków z mikołajowego worka.

Caterpillar, 6 grudnia 2011

poniedziałek, 5 grudnia 2011

"Żeby stać w miejscu, trzeba biec jak cholera"

Paulina Szczucińska: W świecie owadów ten kto się nie rozwija, jest skazany na wymarcie. To samo od niedawna dotyczy ludzi.
Marek W. Kozłowski*: Tak, to tzw. syndrom Czerwonej Królowej, którą znamy z "Alicji w Krainie Czarów". Na pytanie Alicji, dlaczego ciągle tak się spieszy, królowa odpowiedziała mniej więcej tak: moje drogie dziecko, żeby stać w miejscu, trzeba biec jak cholera. Tak samo mówią ewolucjoniści. Geny, żeby przetrwać, ciągle muszą się zmieniać. (...)
(s. 30)
Ruch, ruchliwość, zmiana. 
Starożytni filozofowie, a w szczególności presokratycy mrugają przyjaźnie.

M. W. K.: (...) wiemy już, że wśród zwierząt mamy coś  rodzaju równowagi Nasha znanej z teorii gier. Mówi ona, że jeśli w ustalonych warunkach każdy z graczy przyjmuje optymalną strategię, równowaga między nimi będzie stabilna.(...)
(s. 32)
Ciekawostka - homeostaza antropologiczna; homeostaza społeczna (?).
Zagadnienie z etyki społecznej czy antropologii filozoficznej. 
Coś w tym jest, jakby się tak zastanowić nad
komunikacją,
porozumiewaniem się,
dialogiem czy
współistnieniem / życiem międzyludzkim.

P.S.: Czym właściwie jest instynkt?
M. W. K.: To jest taki software, oprogramowanie, z którym zwierzę się rodzi. U człowieka olbrzymia ilość tego oprogramowania jest otwarta na modyfikacje w trakcie nauki. Najintensywniej przebiegają one w młodości, ale nie ustają przez całe życie. Owady zaś mają program usztywniony aż do śmierci. 
(s. 34)
Otwiera się kieszeń freudowska. 
Tylko instynkt jest czymś naturalnym, a więc jego modyfikacja, poprzez
naukę, doświadczenie/poznanie zmysłowe i wychowanie, 
a więc w tym i nasza etyka i kultura,
są czymś odwrotnym do naturalności, a więc czymś nienaturalnym
(anaturalnym? - nie rozstrzygam).
Zostają jednak jeszcze emocje, samoświadomość istnienia, intuicja i myślenie - 
co decyduje o wyższości (?) człowieka nad owadami, in. zwierzętami i nad maszynami.

Ale ... definicja instynktu podana przez M. W. Kozlowskiego ciekawa.

*Marek W. Kozłowski - profesor w Katedrze Entomologii Stosowanej SGGW i wiceprezes Polskiego Towarzystwa Etologicznego. 

Przekleństwo syndromu Czerwonej Królowej, rozmowa Pauliny Szczucińskiej z Markiem W. Kozłowskim, s. 30 - 38. National Geographic Polska, Grudzień 2011, nr 12 (147).

piątek, 2 grudnia 2011

Nie wszystko można kupić

Na przedświąteczną gorączkę, amok lub szał zakupów:
Agnieszka: Nie macie karpia?
Czarek: Pływa w misce.
A: Surowy.
C: Żywy!
A: Będzie sushi!
C: Przestań!
A: Powinno być dwanaście potraw!
Zofia: Mamy dwanaście puszek sardynek.
A: Powinny być różne.
Z: A kto to powiedział...
C: (westchnięcie)
(Czarek układa kompozycję różnych potraw z sardynek przy użyciu mleka, soli, pieprzu, widelca i podłogi)
C: Sardynki malibu, sardynki z pieprzem, sardynki z solą, sardynki mieszane, sardynki z podłogi, może być?

Refleksja adwentowa i bożonarodzeniowa:
Kasia: Nie można kupić uczuć, nie można kupić czystego sumienia, wiary, nadziei, miłości. Nie da się kupić tego co najpiękniejsze. Bo gdyby można było to kupić, nie byłoby nic warte.
Stępień: Ferrari jest wiele warte.
Kasia: Ale nigdy ci nie powie, że cię kocha.


Cytaty z odc. 21 (sezon 1) serialu "13 posterunek"