Na starówce o poranku pełznął sobie leniwie zielony, zawsze uśmiechnięty, wąż. Pewna pani ciągnęła go za język, a dzieci chwytały za skórę, unosząc do góry, aby móc szybciej iść do przodu. Oczy wąż miał wielkie, ale przyjazne. Nie kąsał, nie gryzł. Polubił grupkę dzieci i panią, która ciągnęła go za język. Może dlatego, że wyobrażał sobie, że jest jakimś radżą w lekkiej attyce.
Takiemu wężowi to dobrze. Po co ma się trudzić czołganiem się po brudnych kamieniach, jak go wszędzie z radością zaniosą, gdzie mu się żywnie podoba?
Takiemu wężowi to dobrze. Po co ma się trudzić czołganiem się po brudnych kamieniach, jak go wszędzie z radością zaniosą, gdzie mu się żywnie podoba?
Caterpillar, 22 czerwca 2011
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz