...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

czwartek, 29 marca 2012

Homeostaza polityczna

Caterpillar: Cudowna homeostaza biologiczna!

Morico: Co się stało?

Caterpillar: A to musi się coś stać? Najzwyklejszy pod słońcem świat przyrody tryumfuje nad światem człowieka.

Morico: Nie rozumiem...

Caterpillar: Żrą się...

Morico: Nadal nie rozumiem...

Caterpillar: Jak zwierzęta na sawannie...

Morico: Mówisz o lwach, hienach i o antylopach?

Caterpillar: Nie, o politykach, mediach i o obywatelach. 

29 marca 2012

środa, 28 marca 2012

Biała koszula i Czerwony krawat

Wychowałem się w kolorze biało-czerwonym i chciałbym w tym kolorystycznym zestawieniu doczekać biologicznej czerni. Bywało oczywiście, że nosiłem czerwony krawat, jednak zawsze w zestawieniu z białą koszulą. Nie chciałbym nigdy z tego zestawienia zrezygnować. 

Czerwień w Polsce powojennej przybierała różne odcienie. Były lata, iż ta intensywność czerwieni stawała się drażniąca, teraz z kolei boję się przewagi bieli, która oczywiście też ma swoje odcienie. A ja po prostu chcę mieć te dwa kolory razem spięte i na równych prawach. Przewaga jednego z tych kolorów nad drugim grozi, ja to czuję, zachwianiem pewnej równowagi, do jakiej zdołaliśmy się przyzwyczaić w tym powojniu i którą to równowagę przyjął do wiadomości świat przylegający do naszych granic i również świat nieco dalszy, mający interesy szersze niż nasze. 

"Czerwoni" i "biali" przewinęli się także przez naszą historię i przewijają się też przez teraźniejszość. Ekstremiści byli i są wśród "czerwonych" jak i wśród "białych". Jeśli jednak zmierzylibyśmy głupotę jednych i drugich - to według mojej miary - więcej tej głupoty było zawsze na prawicy niż lewicy.

Każdy naród europejski miał i ma swoją prawicę, jednak żaden nie miał nigdy prawicy tak głupiej i tak jawnie ignorującej interes państwowy, jak prawica polska. Jeden z najmądrzejszych powojennych publicystów polskich napisał kiedyś, że w żadnym kraju nie brakuje głupców politycznych, jednak polskiego głupca politycznego można poznać po tym, iż jest antyradziecki. Podpisuję się pod tym, żebym nawet miał pójść na szafot, albowiem co innego narodowa godność, honor i tradycja, a co innego wybijanie sąsiadowi (i to w dodatku takiemu, który pomógł nam odbudować dom) szyb w oknach. 
(...)
Pójść na całość, to znaczy "biało-czerwony" przykryć czernią. Mało mieliśmy tej czerni? Za mało?

Mimo, że te słowa Andabata napisał trzydzieści dwa lata temu, to są one bardzo aktualne i ja się pod nimi podpisuję i "po prostu chcę mieć te dwa kolory razem spięte i na równych prawach" - białą koszulę i czerwony krawat.

Fragmenty felietonu "Czerwone, białe i czarne" (6-7 12 1980) można przeczytać w "Listach z Palmiarni", Henryk "Andabata" Ankiewicz, Zielona Góra 1983, na stronach 162-164 tamże.

poniedziałek, 26 marca 2012

Mi-co?

Chciałoby się być takim właśnie kwiatkiem
Mam usterki* - z samym sobą. Rozterki - jak zaraza panoszące się w głowie. Mi, mi, mi... - w kółko powtarzają. A ja: Mi-co? Przecież nie mam skłonności psychopatycznych i patologicznych. A mi tutaj wszyscy wmawiają Mi-coś. Jak jeden mąż, żona, ech nieważne, wiadomo o co chodzi. Taki zwrot. Wpadłem jak śliwka w kompot i tonę w słodkim napoju bez szans wyłowienia. Czy to możliwe, żeby tak jakoś to mi-coś wirtualnie klawisz o klawisz przez klawisz z kawałkiem myszki? Czy się nie zjem? A może lepiej wypłynąć na wierzch i wyskoczyć póki czas? Ech, nie lubię tej strony medalu tego uroku wiosny... Nic, tylko sznurek i stołek. 


*...ten wpis jest tylko małym skutkiem tego, jak się zapomina wziąć pigułkę.

Do wsi, na Kaziuki! Heja ho, hej!

Z dalekiego sąsiedztwa ino przez lasy i strumyczki, górki i dolinki, w słońcu, pocie, znoju i gn... stop! Bez przesady tak strasznie nie było w tej pielgrzymce krajoznawczej na Kaziuki. 

Cokolwiek śpiewały, było fajne!


Oczywiście moja genialna orientacja w terenie pozwoliła mi na dłuższe i dokładniejsze zwiedzanie leśnych zakamarków pod-zielonogórskich, przez co od gminu na Kaziuki dotarłem późnym popołudniem.

Jakby to określić... zrobiłem palcem na mapie takie półkole ładne. Piechotą, piechotą...! Chociaż planowo wyszedłem tylko na godzinkę małego spacerku...

Muszę to odnotować. Infrastruktura rekreacyjno - turystyczna okolic Zielonej Góry (a i także samego miasta) jest o kant **** (CENZURA!) stołka roztrzaskać. Ja proponuję nowelizację kodeksu drogowego poprzez dodanie odpowiedniego ustępu, że pieszy (turysta, włóczykij, spacerowicz, joggista itp. itd.) jest pełnoprawnym użytkownikiem drogi tak, jak kierowcy samochodowi i cykliści.
Aaa coo! Taniej będzie niż budowa chodników...

Ochla od przeciw położnej do miasta była tego dnia jakby uśpiona. Leniwa niedziela, jak co tydzień. Tak leniwa, że w swoich zapędach nogi poniosły mnie nieco dalej w głąb wsi i musiałem w tył zwrot pod górkę ulicą Zielonogórską. Wiedziałem już którędy iść (a raczej wdrapywać się), dzięki uprzejmości pewnego starszego pana (który coś robił przy takim wielkim krzako - drzewie w ogródku). 












W rządeczku, w porządeczku



Mogłem się przejechać autobusem - widmo. Od pętli na Sawannie. Bo oczywiście z racji owego dnia (niedziela) autobus kursuje tak rzadko, że szkoda było mi czekać te kilkanaście godzin aż łaskawie się wynurzy na horyzoncie. Nie umiem ocenić logiki MZK. Kaziuki trwały do godziny 17-tej, zaś autobus (jak zwykle) kursuje tylko krótko po 16-tej i ... po 18-tej. Nie ma to jak promowanie zdrowego trybu życia (sic!). Oczywiście nie można było podstawić dodatkowych kursów na Ochlę z okazji Kaziuków. Ale gdzie tam! Odkryłem przy okazji niesłychaną rzecz związaną z PKS-em. Nadal tego nie rozumiem. Otóż mamy po 17-tej dwa autobusy PKS Zielonaq Góra. Z tymże jeden kursuje "tylko w dni robocze od poniedziałku do piątku", a drugi - "tylko w dni nauki szkolnej".

(wzmiankuję rzecz jasna, że Drzonków umie o siebie zadbać i czasami dodatkowe kursy na WOSiR są podstawiane, nawet bez widmowego wsparcia PKS Zielona Góra, bo PKS Żary kursowały)

Im bliżej skansenu, tym więcej samochodów porozrzucanych jak klocki gdzie popadnie na poboczu. I bądź tu mądry człowieku, przeciskaj się między nimi! Komiczną sytuacją było, jak autobus PKS Żary chciał przejechać. Ulica zatkana. Ja na poboczu po stronie skansenu. Przede mną samochód. Obok samochodu (po tej stronie bliżej płotka) rów (nie)mariański i jakieś krzako-podobne roślinki (z kującymi gałązkami). Ale spokojnie, jakoś się przecisnąłem między rowem, a bocznymi drzwiczkami samochodowymi i uniknąłem kolców. 

Na przejściu dla pieszych (na krzyżówce z wjazdem do skansenu) mili policjanci kierowali ruchem. Dobrze, że ta sygnalizacja mnie nie dotyczyła, dzięki czemu wślizgnąłem się na piaszczystą dróżkę, prowadzącą do skansenu. Khy, khy.... ale się nakaszlałem od tego wzburzonego od kół samochodowych piasku. Dobrze, że nie choruję na astmę.

Brama do skansenu jest otwarta. Jak otwarte, to włażę. Zatrzymał mnie jednak, jak jakiś bramkowy z dyskoteki (choć chudy, mały i kędzierzawy), i chciał biletu. Że co proszę? Bile-co? No, szlag jego wziął... polazłem do kasy. Dałem sześć złotych, wydano bilet. A masz i się udław! Jeszcze mój bilet przedarł do połowy! Nowiuśki, dopiero co kupiony! Ech... 

Na placu grał sobie kataryniarz. Na katarynce po swoim dziadku. Stary instrument. Przedwojenny. Berliński. 
















Kataryniarz



Niedaleko kasy pamiątki turystyczne (ale chińskich nie było). Zaintrygowały mnie zwłaszcza wydmuszki grawerowane. Uwaga, uwaga! Ani niemalowane, ani niepisane! G-R-A-W-E-R-O-W-A-N-E! Ręcznie, sześć godzin jedna!

Polazłem dalej. Palmy, snopkowo-patykowe cosie. Słodkości, cukierki, pajdy, piwo, bigos - kapusta kwaszona, wiatraczki, figurki, zabawki i inne różności i wielości. Nie sposób tego ogarnąć. Zaraz na wstępie jakaś wystawa z dalekiej Polski Wschodniej. Nuuuuuuuuudy, a przede wszystkim duszno tam, więc szybko na dwór i hajda w tłum!

Scena maleńka, ale lokalizacja dobra. Dzieci tańcowały w rytm muzyki harmonisty. Ładne to było. Nieopodal wystawiły się na sprzedaż anioły. Chciałem jednego, ale zrezygnowałem z jednego powodu. Nie wiedziałem, którego wybrać... 

Obszedłem z raz dookoła dróżkami i wróciłem pod scenę. Dzieci ustępowały miejsca starszym, ubranym w takie biało-czerwone ludowe stroje. Na scenę gęsiego rządkiem weszła folklorystyczna grupa artystyczna i zaczęła śpiewać. Skocznie i wesoło!












One się tak kręciły i kręciły - niesamowite!



U wjazdu z drugiej dróżki stacjonowała gminna OSP. Czuwali w razie, gdyby komuś fajka... no wiecie. Czuj, czuj, czuwaj!

Byli wszyscy: starsi, młodsi, dzieci, zakonnice, fotoreporterzy (jeden to nawet mi bezczelnie wlazł w kadr filmowy....), folkloryści, artyści, kupcy... z nich wszystkich chyba jednak dzieci miały największą frajdę. Nie, sorry, ja miałem większą. Kolorowymi wiatraczkami i aniołami.












Zakonnica także coś dla siebie (?) znalazła



Ech, odżyła stara wieś z dawnych lat. Żywa stara wieś. Gwarno, tłumnie, kolorowo, nie-wiejsko, ale swojsko (włącznie z zapachami, którymi nawet Calvin by się nie powstydził). Szkoda (a może i dobrze), że tylko na jeden dzień. Dobre jednak i to. A jutro znowu wszystko wróci do normalności. 

Pogoda dopisała. Było ciepło i słonecznie. Wiosennie. 

Żywa stara wieś. Po prostu Kaziuki w Ochli. Co tu dużo pisać!

piątek, 23 marca 2012

Jak to jest u dentysty...


Jaka jest sylwetka dobrego dentysty?
Danuta Sorochan–Olszak*: Dobry dentysta jest skrupulatną i dokładną osobą, która nieustannie się dokształca. Bardzo ważny jest dobry kontakt z pacjentem. Do każdego trzeba podchodzić indywidualnie, z dużą gracją i cierpliwością. Musi umieć też nie ugrząźć w masie biurokracji.

 Jak to w końcu jest? Mamy dentystów czy stomatologów?
Od momentu naszego wejścia do Unii Europejskiej zmieniono nazewnictwo z „lekarza stomatologa” na „lekarza dentystę”, tłumacząc się ujednolicaniem nazw zawodów w całej zjednoczonej Europie. Na szczęście pozostawiono nam tytuł lekarza. Na Zachodzie dentysta takiego tytułu nie posiada. Formalnie jesteśmy lekarzami dentystami, ale można jeszcze spotkać gdzieniegdzie i starą nazwę „stomatologa”.

To czym się różni polska stomatologia od zagranicznej?
Polscy stomatolodzy w porównaniu do zachodnich dentystów posiadają nieco więcej uprawnień, np. dentyści z niektórych krajów UE nie mogą wykonywać zabiegów chirurgicznych i wystawiają jedynie skierowania do chirurga ogólnego.

Na czym polega praca dentysty?
Lekarz dentysta leczy całą jamę ustną: zęby, śluzówkę, język, policzki, wargi (tkanki miękkie) i węzły chłonne, staw skroniowo – żuchwowy, śliniaki… Co istotne: to nie tylko zęby. Zwykle wizyta u dentysty kojarzy nam się z leczeniem bądź, co gorsza, z wyrywaniem zębów, ale leczenie jamy ustnej nie ogranicza się tylko do naszego uzębienia.

Jak zmieniły się gabinety stomatologiczne w przeciągu kilkudziesięciu lat?
To jest pytanie na osobną, opasłą książkę. Dosłownie: wszystko zmieniło się tak, jak całe środowisko, kraj i nawet cywilizacja. Jeszcze dziesięć lat temu żyliśmy w innej epoce stomatologii.

A co się zmieniło w leczeniu zębów?
Wszystko zostało wręcz wywrócone do góry nogami. Dzisiaj są zupełnie inne, nowocześniejsze i lepsze metody, materiały, sprzęt i zakres wiedzy. Można o tym również napisać książkę.

Co jest ważne w zawodzie lekarza dentysty?
Trzeba posiadać wiedzę, którą się systematycznie pogłębia nie tylko z tytułu nałożonych na nas obowiązków, i być kompetentnym, sumiennym i rzetelnym w wykonywaniu tego zawodu. Równie ważne są odpowiedzialność i szacunek wobec pacjenta/ ów, a także, co szczególnie istotne wobec innych dentystów. Najlepiej jeśli dentysta naprawdę kocha to, co robi, a wtedy z każdym problemem sobie poradzi.

Dalej wyrywacie zęby obcęgami rodem z warsztatu samochodowego?
(śmiech) Nie używamy młotka. Aż tak źle chyba nie jest. Zresztą zamiast młotka stosujemy bardziej humanitarne metody znieczulenia. Igła! A teraz poważnie: narzędzia chirurgiczne są bardzo specjalistyczne i mają różne kształty i funkcje. Jedne służą do usuwania korzeni, inne do ekstrakcji zębów mlecznych czy stałych. Wszystkie są bardzo drogie. Ich ceny sięgają do 1100 złotych za sztukę, a w gabinecie potrzeba ich co najmniej kilkadziesiąt! Zaś znieczulenie staje się już standardem, dzięki któremu pacjent nie musi boleśnie przeżywać wizyty u dentysty.

Po co i jak często trzeba odwiedzać dentystę?
Wizyty kontrolne każdy z nas powinien mieć przynajmniej raz na pół roku, ale najpierw jest koniecznością wyleczyć wszystkie zęby i uzupełnić braki zębowe (jeśli zależy nam w ogóle na zębach).

Jak dbać o swoje zęby?
Najważniejsza jest prawidłowa higiena jamy ustnej: co najmniej trzy razy dziennie trzeba szczotkować zęby przez co najmniej pięć minut metodą wymiatania, dwa razy dziennie nitkować wszystkie przestrzenie zębowe, stosować płyny do płukania jamy ustnej i dobre pasty do zębów. Oczywiście dochodzą do tego częste wizyty kontrolne w gabinecie stomatologicznym. Dentyści cały czas to powtarzają i będą to do skutku powtarzać jak mantrę.

Które pasty do zębów i płyny do płukania jamy ustnej warto używać?
Każdą pastę do zębów, która jest z fluorem. Natomiast dobre płyny do ust zawierają chlorheksydynę. Aczkolwiek tak naprawdę najważniejsze są: sposób i czas szczotkowania.

Czy są jakieś programy profilaktyki zębów i czy odnoszą sukcesy?
Takich programów jest wiele, np. fluorkowanie zębów u pięcio–, sześciolatków w przedszkolach czy lakierowanie pierwszych zębów trzonowych u siedmiolatków.

Jak się ma higiena jamy ustnej do higieny uzębienia?
Należy pamiętać, że czyszczenie zębów powinno łączyć się ze szczotkowaniem języka i płukaniem jamy ustnej odpowiednimi płynami.

Kto najlepiej dba o swoje zęby, a kto najgorzej?
Nie ma takich podziałów, gdyż nie zależy to ani od wieku, ani od wykształcenia, ani od płci.

Jacy są pacjenci? Czy się boją? Jak reagują?
Pacjenci są naprawdę różni. Jedni się boją, inni nie, ale w gabinecie widać cały przekrój społeczeństwa. Jacy ludzie, tacy pacjenci.

Jak ludzie podchodzą do swoich zębów?
Jednym zależy na tym, aby były ładne, białe i zdrowe i ci leczą. A innym w ogóle nie zależy.

Z jakimi problemami najczęściej spotyka się dentysta?
Najczęstszym schorzeniem jest próchnica, która powoduje stany zapalne miazgi. Kończy się to ekstrakcją zęba. Bardzo dużą bolączką jest zła higiena jamy ustnej, poprzez nieusuwanie kamienia nazębnego i osadu. Kamień nazębny i osad prowadzą do stanów zapalnych śluzówki i parodontozy.

Jak dzisiaj wygląda wizyta u dentysty i ile  średnio może trwać?
Najpierw lekarz przeprowadza wywiad lekarski, a następnie przeprowadza zabieg. W stomatologii zachowawczej opracowuje ubytek i zakłada wypełnienie. W zależności od zabiegu i potrzeb może znieczulić pacjenta. W leczeniu endodontycznym, czyli kanałowym, zaleca się leczyć pod mikroskopem, dzięki czemu leczenie to jest dokładniejsze i daje większy procent prawidłowego wyleczenia.

A jak wygląda wyrywanie zęba?
Najpierw podaje się znieczulenie nasiękowe lub przewodowe z dwóch stron. Następnie dźwignią przerywa się więzadła zębowo – zębodołowe (tj. te więzadła, które utrzymują ząb w zębodole). Po przerwaniu więzadeł odpowiednimi kleszczami i precyzyjnymi ruchami (prawo – lewo – dół) trzeba rozruszać ząb i go wyjąć. Na koniec zakłada się opatrunek chirurgiczny. I nic pacjenta nie boli!

Jakie zabiegi są najtrudniejsze?
Dość trudnymi zabiegami są chirurgiczne, np. usunięcie zatrzymanego zęba, torbieli, guzów czy leczenie nowotworów w jamie ustnej. Tak naprawdę jednak wszystko zależy od przypadku i nie ma typowych zabiegów. Czasami proste leczenie staje się trudnym. U jednej osoby np. wyrwanie ósemki trwa 10 min., a u drugiej – nawet 45 min. Pacjentów, z którymi jest utrudniony kontakt, najlepiej leczy się w znieczuleniu ogólnym (np. dzieci autystyczne).

Jak faktycznie wygląda sytuacja finansowa dentysty z własnym gabinetem?
Aby uruchomić własny gabinet dentysta potrzebuje co najmniej około trzysta tysięcy złotych i „mieć” pacjentów, aby móc go utrzymać. Miesięczny koszt utrzymania gabinetu balansuje w granicach dziesięciu tysięcy złotych. Resztki, które zostaną, są dochodem dentysty.

Jak wygląda sytuacja na rynku pracy dla dentystów?
Aktualnie absolwent akademii medycznej jest w bardzo trudnej sytuacji na rynku pracy. Coraz częściej wielu lekarzy dentystów rejestruje się po prostu w biurze pośrednictwa pracy.

Z kim musi współpracować dentysta?
Koniecznością jest współpraca z asystentką dentystyczną, technikiem radiologii i technikiem dentystycznym. Dentysta wszystkiego sam przecież nie zrobi.

A jaką rolę odgrywają dzisiaj w pracy komputer i telefon?
Niebagatelną. W dobie komputeryzacji i cyfryzacji to jest podstawowe narzędzie do choćby prowadzenia ewidencji pacjentów czy układania kalendarza wizyt dentystycznych (można umawiać się na wizyty telefonicznie lub mailowo).

Czy istnieje jakiś kamień filozoficzny dla dentystów? A jeśli tak, to co nim jest?
(śmiech) Żeby z komórek macierzystych wyhodować zęby i je przeszczepić do organizmu! 


* Danuta Sorochan–Olszak, lekarz stomatolog chirurgii stomatologicznej od trzydziestu lat prowadzi praktykę stomatologiczną w Zielonej Górze, absolwentka Pomorskiej Akademii Medycznej, przez 10 lat była prezesem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego O/Zielona Góra, odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, jest członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej O/Zielona Góra. 
(Indywidualna i Grupowa Specjalistyczna Praktyka Stomatologiczna DANADENT s.c., ul. Lisia 49, 65–093 Zielona Góra)

czwartek, 22 marca 2012

Światowy Dzień Wody 2012

Dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Wody (World Water Day). Z tej okazji Organizacja Narodów Zjednoczonych promuje kampanię społeczną, która ma na celu oszczędzanie wody, tzn. racjonalne używanie wody. Racjonalne - oznaczać tu ma po prostu, by zużywać tyle wody, ile potrzeba, a nie zużywać więcej niż jest to potrzebne.

Jedno z haseł kampanii to: NO WATER = NO FOOD. Bez wody nie ma jedzenia. Do produkcji jedzenia potrzebna jest woda.

Woda jest najcenniejszym skarbem wszechświata. Bez niej nie ma życia. Bez niej nie ma nas.

wtorek, 13 marca 2012

Jak dwa gołąbki

Przedwiosennym (choć to jeszcze nie jest przedwiośnie) popołudniem w słońcu na kamiennej agorze Mrowiska dreptały sobie w rządku dwa gołąbki. Jeden gołąbek za drugim gołąbkiem i ten drugi dzióbkiem w kuperek tego pierwszego bardzo wiernie cały czas i uparcie. Dzióbek w dzióbek za dzióbkiem od lewa do prawa, na wspak, wzdłuż i wszech, ale nie na wprost prostą drogą po prostu. A ja za nimi zygzakiem w swoich goglach. Jak one, ale bez dzióbka i kuperka (sam byłem). I tak ze sto, dwieście metrów w kierunku ruchliwej ulicy. Chodnikiem kulturalnie. Już po obiedzie, na którym nie zaserwowano gołąbków.

Gryf : Legia (0 : 3) - dwa światy na jednym boisku

Wydarzenie tego sezonu sportowego - mecz trzecioligowca z liderem polskiej piłki nożnej. W Wejherowie zmierzyli się: Gryf z Legią. Mecz amatorów z profesjonalistami, biednych z bogatymi, "zabawy" z "pracą". To spotkanie dwóch światów prowincjonalnego miasteczka z wielkim światem. Gryf to grupa amatorów, zapaleńców, grających w piłkę po godzinach pracy i nauki; dla zabawy, z przyjemności, jako hobby. Gdzie im do wielkich gwiazd z fenomenalnej i światowej Legii? Wśród Gryfów znajdują się i studenci. Po drugiej stronie boiska mamy Legię - włóczykijów z Ligii Europejskiej, mistrzów i liderów polskiej piłki nożnej. 

Dwa światy. Spotkały się w Wejherowie. Młodzi (bardzo młodzi!) Gryfowie i tak już wygrali. Pokazali, że chcieć znaczy móc. Nawet jeśli przegrają w ćwierćfinałach (ale przegrać z mistrzem, to jak wygrać wielką przygodę). Rewanż czeka ich jeszcze w Warszawie na pięknym stadionie. Zyskają cenne doświadczenie. Trzymałem kciuki za Gryfa. Zadanie ma niełatwe. Musi (teoretycznie) zdobyć sporo goli na wyjeździe. Praktycznie odpadł z Pucharu Polski (jak świat światem...). Gryfowie pokazali, że wszystko jest możliwe, że chcieć oznacza móc, a parafrazując pewną reklamę: Widzieć, jak Legioniści męczą się z trzecioligowcem całe dziewięćdziesiąt dwie minuty (do ostatniej sekundy!) - bezcenne! 

Relacja (moja, amatorska, ale jaka!):
Zaangażowanie i gra na pełnych obrotach Gryfów. Kilka potknięć i omyłek Legionistów. Niecelne podania i strzały oraz faulowania (Łukasik i Jędrzejczyk zarobili nawet żółtą kartkę). W 38. minucie Żyro strzelił gola, a poprawił go Blanco (w 40-stej). W 44. minucie zamiótł po wszystkim Żyro, chociaż "dopóki piłka w grze, wszystko jest możliwe", nawiązując do słynnej maksymy nieodżałowanego K. Górskiego. Ducha walki Gryfom odmówić nie można, walczyli do samego końca. W ostatnich sekundach Gryfowie strzelili fenomenalnego gola, ale, niestety, nie zaliczonego przez arbitra. Walczyli do końca, nie poddawali się całe 92-e minuty, i to był naprawdę bardzo ciekawy mecz. Mecz zakończył się z wynikiem 3:0 dla Legii Warszawa. W ostatniej minucie nie wiadomo było do końca czy Gryf zdobył gola i trzeba było poczekać na decyzję arbitra. Mógł on spokojnie uznać tę jedną bramkę (tak, nie zgadzam się z tą jedną decyzją sędziego).

sobota, 10 marca 2012

Hit Eurowizji - Babuszki


 
Źródło: YouTube.com, oficjalny kanał Eurowizji

Zespół folklorystyczny Buranovskiye Babushki (tłum. Buranowskie Babuszki) reprezentuje Rosję w konkursie Eurowizji 2012 w Baku (Azerbejdżan) z piosenką "Party for Everybody". Babuszki spotkały się z owacjami na stojąco i gromkimi brawami! 

Buranowskie Babuszki to zespół folklorystyczny złożony z ośmiu staruszek - amatorek ze wsi Buranowo (Rep. Udmurcka), które podbiły serca jurorów i całej widowni preselekcji rosyjskiej, a pobiły samego Dimę i samą  Volkovą!! A lśniącą gwiazdą w zespole jest malutka i młodziutka (zaledwie 76 lat) Natalia Pugaczewa (po więcej kliknij tutaj).

Można? Można! Jak to mówią młodzi: "Szacun!". Trzymam kciuki za Buranowskie Babuszki! 

Oczywiście w tym roku transmisja Eurowizji 2012 z Baku tylko w internecie. TVP z uwagi na to, że Polska współorganizuje Euro 2012, zrezygnowała z transmisji Eurowizji (co ciekawe Ukraina będzie transmitować Eurowizję, pomimo że też współorganizuje Euro 2012). Zresztą TVP od kilku dobrych lat pokazuje, że Eurowizja jest dla niej piątym kołem u wozu. Woli pokazywać dwudziestu paru piłkarzyków, jak sobie kopią piłkę. Eurowizję najlepiej śledzić na stronie Eurovision Song Contest oraz oficjalnym kanale YouTube. 

Postscriptum: Dlatego też, skoro TVP zrezygnowała z Eurowizji, to ja zrezygnowałem z oglądania "Bitwy na głosy" wyd. II, chociaż przymierzałem się do oglądania ze względu na dwóch, trzech artystów i ich drużyny.

czwartek, 8 marca 2012

Z byle jakiej okazji

Caterpillar: Cześć o piękna Morica!

Morico: -O!

C: Co O?

M: O, a nie A. Jak płci nie rozróżniasz, to spójrz na moje intymne części.

C: Sorry, nie interesuję się tobą. Nie ta orientacja rasowa.

M: Wszystkiego najlepszego.

C: Z jakiej okazji?

M: Z byle jakiej. Mamy ósmego dzisiaj, przecież.

C: Ach, no tak! Ej... zaraz, zaraz. Nie imputuj mi tu płci! Wypraszam sobie.

M: ...ależ to był komplement. Powszechnie przecież wiadomo, że kobiety są w odróżnieniu od mężczyzn: mądrzejsze, ładniejsze, bystrzejsze, delikatniejsze i nie są daltonistkami! Poza tym przydałyby ci się rajstopy...

C: Chyba jej kawałek w celach erotyczno - romantycznych na strzepywanie popiołu z cygara.

M: No i mnie zniechęciłeś...

C: ...do czego niby?

M: Do auto-naturalizacji!

8 marca 2012

środa, 7 marca 2012

Seksmisja na żywo

Ostatnio, z okazji Dnia Kobiet, media i politycy interesują się, co dość zrozumiałe, kobietami: ich problemami, sprawami, życiem codziennym, pracą, emancypacją, równouprawnieniem czy językiem polskim (który z natury swojej jest szowinistyczny). Niektóre chcą sfeminizowania zmaskulinizowanego języka, bo według nich godzi on w podstawową równość płci. Już dzisiaj pojawiają się oferty pracy, których mężczyźni chcieliby się podjąć, ale nie mogą, bo nazwa stanowiska pracy jest z końcówką -ka. Kobiety domagają się równego traktowania w pracy i karierze zawodowej. Wyrównania zarobków, ale już nie wieku emerytalnego (bo kobieta i tak ciężej pracuje od mężczyzny). Organizuje się polityczne wiece kobiet, Manify i inne rodzaje kółek gospodyń wiejskich. Zapomina się przy tym o mężczyznach. Feministki w swoim zacietrzewieniu chcą najwyraźniej usunąć wszelkie różnice między mężczyznami a kobietami, a dżentelmeńskie zachowania mężczyzn względem kobiet uznają zapewne co najmniej za niegrzeczne. Ciekawe czy będą przyjmowały kwiaty na Dzień Kobiet? Ciekawe, że z tym zwyczajem nie walczą? Wszak to męski rytuał zniewalania kobiet. Kwiaty, życzenia, prezenty czy romantyczne kolacje przy świecach. Chciałoby się powiedzieć: Nie ma wolności jednych bez wolności drugich! Wolność i emancypacja polegają m. in. na samowystarczalności, której w szkołach nie uczą (kto jeszcze uczy dzieciaki, jak przyszywać guziki, wbijać gwoździe i gotować?). A kobiety, czyż nie są już wyemancypowane? To raczej trzeba walczyć o emancypację mężczyzn! Bo kto prasuje, gotuje, sprząta i opiekuje się dziećmi? Jeszcze jedna rzecz, która przeraża: Mylą feministki często równość płci z równouprawnieniem. Równe prawa bez względu na płeć to nie jest równość zupełna. Chyba że feministki postulują transseksualizm. Co z tego, że od zarania dziejów, jak świat światem, gatunek ludzki (jak na razie) dzieli się na mężczyzn i kobiety, i nic tego (jeszcze) nie zmieni. Dzisiaj trzeba walczyć o równouprawnienie i emancypację mężczyzn, bo wkrótce się okaże, że Kopernik i Einstein byli kobietami. Z Korczaka już zrobiły kobietę. Na szczęście Curie-Skłodowska była od urodzenia kobietą. Jeszcze trochę i mężczyzn kobiety znaturalizują, a wylęgiwać się będą w próbówkach. I będziemy mieli ciasną, ale własną Seksmisję.

piątek, 2 marca 2012

Wielki Brat MZK i autobusowe logowanie się

E-bilet jest reklamowany w regionalnych mediach. Będzie taniej, szybciej, wygodniej! 
Tak to można streścić. A jak jest naprawdę?

Sytuacja jest następująca: z dniem 1 marca 2012 roku zaczęła działać e-karta, popularnie zwana e-biletem, czyli biletem elektronicznym. 

Do tej pory za przejazd jednym kursem pasażer płacił 2,40 zł w strefie miejskiej i 4 zł - w podmiejskiej, 3 zł - pozamiejskiej. Ceny biletów jednorazowych skoczyły kolejno o 60 gr, 40 gr, 40 gr. Bilet 24-godzinny podrożał z 10 złotych do 12 złotych, a 24-godzinny we wszystkich strefach do 20 złotych. 

Bilety okresowe tradycyjne zostały wycofane, choć będą obowiązywały do końca marca (jeżeli ktoś wykupił znaczek 29 lutego, to ważność ma do 29 marca). Tutaj pozwolę sobie na dozę subiektywizmu: otóż Miejski Zakład Komunikacji nie powinien wycofywać tradycyjnych biletów okresowych. Powinien był dać możliwość wyboru swoim klientom. Teraz pasażerowie muszą (nie mają innej opcji) składać wnioski o e-kartę i tutaj robi się problem, gdyż na wniosku czytamy małym druczkiem: 

W związku z obowiązkiem wynikającym z art. 24 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) zwanej dalej "Ustawą", informuję co następuje: dane osobowe będą przetwarzane w celu umożliwienia identyfikacji właściciela spersonalizowanej e-karty w razie wydania kolejnej nowej e-karty w przypadku jej utraty lub uszkodzenia powodujący brak możliwości odczytu zapisanych na niej informacji wraz z odtworzeniem daty ważności biletu. Dane dotyczące numeru e-karty, daty i godziny sprzedaży, numeru punktu zakupu oraz rodzaju biletu, daty, godziny oraz linii, w której dokonano kasowań e-karty, daty i godziny kontroli, zablokowanych e-kart i będą przetwarzane w celach windykacyjnych i reklamacyjnych przez okres 5 lat. Osobie, której dane dotyczą, przysługuje prawo dostępu do ich treści oraz ich poprawiania w sytuacji określonej w art. 35 Ustawy. Podanie danych jest dobrowolne. Administratorem danych osobowych jest Dyrektor Miejskiego Zakładu Komunikacji w Zielonej Górze ul. Chemiczna 8, 65-713 Zielona Góra.

Sam fakt wykorzystywania danych osobowych przez MZK nie powinien nikogo dziwić. Przy tradycyjnych biletach okresowych MZK też wykorzystywał dane osobowe z prozaicznych powodów (choćby i po to by wypełnić kartę i ją wydrukować oraz zapisywać "znaczki" na karcie, gdy się je kupowało na okres 30 dni). Rzecz w tym, że przy zbieraniu wniosków, zbiera się masę danych osobowych, które są administrowane przez jedną osobę - dyrektora MZK (chyba, że ja o czymś nie wiem i MZK ma więcej niż jednego dyrektorów). Ponadto "e-bilet" jest operacją skomplikowaną logistycznie, gdyż wymusza powstanie centrum informatycznego, które co najmniej gromadziłoby w jednym miejscu zebrane dane osobowe.

Osobie nie przysługuje prawo usunięcia danych osobowych, a taka opcja powinna być uwzględniona w przyjętej polityce ochrony danych osobowych. Osobie przysługuje tylko prawo dostępu i ewentualnej korekty.

Dane osobowe będą przetwarzane przez administratora, który za naszą zgodą ma do tego prawo, w celach windykacyjnych i reklamacyjnych. Oznacza to tyle, że pasażerowie z e-kartą są poddani kontroli jednej osoby. 

Wreszcie: podanie danych osobowych nie jest dobrowolne. Trzeba koniecznie podać dane osobowe, aby wypełnić wniosek i aby móc odebrać e-kartę, która przewiduje tańsze bilety w porównaniu do cen 3 zł (miejska), 4,40 zł (podmiejska) i 3,40 (pozamiejska), choć de facto cenowo e-bilet nie różni się od biletu (o czym za chwilę).

Wniosek o wydanie e-karty gromadzi następujące dane osobowe: imię, nazwisk, PESEL, numer telefonu i mail (jeśli ktoś zechce go podać), ulicę, miejscowość, nr domu/ nr lokalu, kod pocztowy, uprawnienia do ulgi lub do bezpłatnych przejazdów. Zdjęcie, które ukazuje twarz na jasnym jednolitym tle bez nakrycia głowy i bez ciemnych okularów nie znajdzie się w systemie informatycznym oraz na koncie pocztowym i zostanie zwrócone po wydaniu i odbiorze e-karty. A także wniosek o e-kartę gromadzi dane kto jest:
uczniem,
studentem dziennym,
studentem zaocznym,
studentem wieczorowym,
dzieckiem lub młodzieżą od 7 do 18 lat nie objętą obowiązkiem szkolnym wskutek inwalidztwa lub niepełnosprawności,
rencistą,
emerytem/ współmałżonkiem na którego wypłacany jest dodatek rodzinny,
osobą do 70 roku życia pobierającą zasiłek stały w OPS/ współmałżonkiem na którego wypłacany jest dodatek rodzinny,
kombatantem,
zarejestrowanym bezrobotnym mieszkańcem miast który utracił prawo do zasiłku bezrobotnych w okresie nie pobierania zasiłku na podst. zaświadczenia z PUP ważnego 1 m-c od daty wydania,
dzieckiem w wieku przedszkolnym od 4 do 7 roku życia,
uczniem niepełnosprawnym,
osobą która ukończyła 70 lat,
osobą o orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji oraz osobą o niepełnosprawności wrodzonej lub nabytej w okresie uniemożliwiającym wcześniejsze zatrudnienie pobierającą rentę socjalną,
inwalidą wojennym lub wojskowym,
członkiem Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę lub członkiem Związku Sybiraków,
honorowym obywatelem miasta,
posłem,
senatorem,
honorowym dawcą krwi oraz
pracownikiem lub członkiem rodziny pracownika MZK.

I to wszystko, o zgrozo, w rękach jednej osoby i w jednym miejscu! Do tej pory nie było potrzebnego oddzielnego centrum gromadzenia danych osobowych. Teraz wszystko będzie scentralizowane i poddane cyfryzacji.

Tradycyjny bilet okresowy miejski, który był bez limitu przejazdów na okres 30 dni, kosztował 60 zł. Teraz kosztuje najtaniej tylko w wersji mobilnej 90 zł. Zwykły bez limitu przejazdów na 30 dni 200 zł, a na 90 dni - 260 zł. Natomiast 30-przejazdowy (wystarczy minąć 30 przystanków, aby wyzerować e-kartę) kosztuje 60 zł, zaś 90-przejazdowy - 76 zł. Jedyne, co jest korzystne, to bilety szkolne (na 11 m-cy) oraz studenckie (na 1 semestr) za przystępną w miarę cenę. 

Tradycyjny bilet okresowy podmiejski, który był bez limitu przejazdów na okres 30 dni, kosztował 140 zł. Ta sama wersja w e-bilecie kosztuje teraz 180 zł (z możliwością przesiadki w miejskiej strefie bez limitu ilości przejazdów na liniach miejskich). Podmiejskie szkolne i studenckie już nie są przystępne. Można oczywiście wybrać sobie wersję bez możliwości przesiadki w miejskiej strefie za 130 zł (więc taniej o 5 zł), ale np. jeśli się jedzie z gminy do miasta jednym autobusem i się przesiada na następny już w mieście, to trzeba dodatkowo za ten drugi autobus zapłacić. Wybierając najtańszą wersję miejską (30-przejazdowy), wyjdzie nam 130+60, co daje nam 190 zł.  I wreszcie mamy dwie propozycje z możliwością przesiadki w strefie miejskiej w tym 45 przejazdów (za 140 zł) i 90 przejazdów (za 160 zł) na liniach miejskich. 

Droższe są też bilety okresowe w strefie pozamiejskiej (studenckich już nie ma, ale są szkolne i tak również drogie). 30-przejazdowy kosztuje 64 zł, 50- 76 zł, 80- 84 zł a bez limitów przejazdów 114 zł. Pozamiejskie to np. m.in. trasa z Zatonia do Barcikowic. 

Wszystkich stref nikt pewnie nie ruszy, bo ceny są wywindowane niesłychanie do góry: bez limitu ilości przejazdów kosztuje "tylko" 360 zł, a w strefie miejskiej - 230 zł. 

Bilety ulgowe zachowują 50% ceny biletów normalnych (dlatego też nie podaję tutaj cen ulgowych, bo łatwo je można sobie policzyć). 

Strefa miejska jest najtańszą wersją. MZK zmusza ludzi, aby ze swoich sypialni w gminie przeprowadzili się z powrotem do miasta. Skończy się na tym, że gmina zrezygnuje z usług MZK i wybierze tańszy PKS, jak to już zrobiły Świdnica i Laski.

Zasadą nieformalną przyjętą w gospodarce rynkowej jest, że bilety okresowe zwykle są relatywnie tańsze od biletów jednorazowych w komunikacji transportem publicznym. Pozornie więc ta zasada przez MZK została zachowana, gdyż na pierwszy rzut oka bilety jednorazowe są droższe od okresowych, ale przy bliższym przyjrzeniu się nowym zasadom Miejskiego Zakładu Komunikacji okazuje się, że ceny e-biletów okresowych i biletów jednorazowych de facto są mniej więcej wyrównane.

Najpierw Facebook, potem Google, teraz MZK. Moje dane osobowe stają się cenniejsze od najdroższych diamentów. Każdy chce je mieć! 

Z e-biletem jest jeszcze inny problem. Zapewne każdy jeszcze pamięta aferę z kartami bankowymi "na zbliżenie". Technologia tych kart nie była aż tak wystarczająco rozwiniętą, by być w pełni bezpieczną przed cyber-przestępcami. Głośno o tym było w mediach. Strach jest u niektórych klientów niektórych banków przybliżać kartę do czytnika.

Rzeczą inną, która mnie przeraża, to możliwość doładowania przez internetowe konta bankowe. Nie dość, że (w przelewie) MZK pozna mój numer konta i podstawowe dane, to jeszcze nie mam pewności czy po wyczerpania limitu funduszy na ilość przejazdów nie potrącą mi z konta. A mają takie prawo w celach windykacyjnych. Dajmy na to e-bilet 30-przejazdowy na 30 dni imienny za 60 zł: przejazd do 2 przystanków kosztuje mnie 1 zł. Od 3 do 8 - już 2,60 (drożej niż było o 20 gr), a powyżej 8 - 3 zł (maksymalnie). Z tymże licznik mi bije od 8 przystanku przejechanego 4 grosze. Teraz chcę przejechać z ul. Zawadzkiego na al. Wojska Polskiego (NBP), to stracę 2,60. I bije mi 4 grosze za każdy przejechany przystanek. Będąc przy Poczcie Głównej (Boh. Westerplatte), już dobiłem do 3 zł. Na szczęście więcej mi nie bije, bo to jest maksymalna cena. A takich linii jest dużo, dużo więcej. E-bilet więc wychodzi na tyle samo co zwykły jednorazowy, a przynajmniej nie ma problemu z logowaniem i "przetwarzaniem" przez dyrektora MZK moich danych osobowych.

Taką kartą na zbliżenie jest e-bilet. Mając w pamięci aferę z kartami bankowymi z wmontowanymi specjalnymi chipami, nie wiem czy (wedle hasła reklamowego) "Mogę Zaufać Komunikacji"? To jest bardzo zaawansowana technologia i po prostu nie ufam jej wdrażaniu w czytnikach autobusowych. Przybliżanie przy wejściu i wyjściu z autobusu każdorazowo z jednej strony jest uciążliwe (kiedyś tego nie było, byli kontrolerzy i oni sprawdzali), bo trzeba o tym pamiętać i biada z naszym portfelem, jeśli się zapomni, a z drugiej - logowanie i wylogowywanie się. Rozumiem, że teraz MZK rezygnuje z usług firmy, która zajmowała się kontrolą biletów? Bo po co kontrolerzy, jak wszystko można sprawdzać za biurkiem niczym Wielki Brat?

Brak możliwości wyboru, zmuszanie swoich klientów do cyfryzacji i coraz droższe bilety (wbrew pozorom) sprawiły, że to są moje ostatnie dni podróży miejskimi autobusami, niestety. Ech, ale cóż ja mogę zrobić, jeśli, skoro podanie danych osobowych jest dobrowolne, ja nie chcę podawać danych osobowych (co jest konieczną wydania mi e-karty) oraz nie chcę być poddany cyfryzacji i być jako pasażer MZK w internecie? Bardzo lubię jeździć autobusami, ale wszystko co dobre, kiedyś się kończy. Czas na zmiany i moja przygoda z MZK powoli, ale nieubłaganie, dobiega końca.

czwartek, 1 marca 2012

Śmierć kina NEWY

Nekrolog dla zielonogórskiego kina NEWA. [rzecz o tym, dlaczego bojkotuję to kino]

Z głębokim żalem i smutkiem przyjąłem wiadomość, że w dniu 1 marca 2012 roku w wieku około 50 lat żywot swój zakończyło kino studyjne NEWA.
Jest to niepowetowana strata dla życia umysłowego i kulturowego miasta Zielonej Góry
Wszystkim koneserom kina, ludziom kultury, artystom oraz odbiorcom kultury
składam wyrazy współczucia

Słowo wyjaśnienia:
Od dnia 1 marca 2012 roku rozpoczynam bojkot kina studyjnego NEWA w Zielonej Górze z uwagi na żenująco niski poziom informacyjno - marketingowy (kiepska informacja publiczna na mieście o aktualnym repertuarze kina czy żonglowanie godzinami, co prowadzi do tego, że każdego dnia seans tego samego filmu jest de facto o innej porze dnia) oraz na katastrofalny stan fizyczny sali kinowej (odrapane ściany, śmierdząca woń unosząca się w sali kinowej, katastrofalny stan fizyczny toalety). Bojkot polega na aktywnym prowadzeniu antyreklamy kina oraz na rezygnacji z płatnych usług, jakie to kino oferuje. Jednocześnie od dnia 1 marca 2012 roku uznaję, że w Zielonej Górze takiego kina, jak kino studyjne NEWA, już nie ma i jedyne kina, jakie się w Zielonej Górze znajdują to: kino NYSA oraz multikino CINEMA CITY. Kino NEWA dla mnie już nie istnieje. Jestem zmuszony do alternatywnej możliwości dostępu do filmów, które w multikinach nie ma: tułaczka po kinach studyjnych w regionie, ograniczenie się do miejskich kin CINEMA CITY i NYSA oraz do wypożyczania filmów DVD w wypożyczalni filmów, a ostatecznie do kupowania filmów DVD w sklepach. Właściciele kin muszą zdawać sobie sprawę, że ich widzowie są ich klientami. Z tego też względu widzowie nie są dla kina, ale kino dla widzów. Kino NEWA nie pojmuje chyba tej prostej zasady w gospodarce rynkowej, że powinno troszczyć się o swoich klientów. Strata jednego klienta może i nie jest wielką stratą, ale więcej tego kina już nie odwiedzę. Do odwołania. Nikomu nie polecam kina NEWY. Jeżeli chcecie zachować swoje nerwy i nie wyrzucić w błoto swoich pieniędzy, to nie idźcie do tego kina.
K. O.

Budynek wyburzono, gruz zostawiono, zostały zdjęcia

Jeszcze przed rozbiórką dawny budynek LOK w Zielonej Górze. Obiekt sprzedano prywatnej firmie, która obiecała postawić wspaniały obiekt handlowo - usługowy. Obietnice te okazały się gruszkami zasypanymi w popiele. Budynek wyburzono. Gruz zostawiono. Zostały zdjęcia.

Widok od Placu Jana Matejki
Widok od Placu Józefa Piłsudskiego z dwóch zdjęć
Widok przez drzwi wejściowe na klatkę schodową (1)
Widok przez rozbite okno na pokój i korytarz
Widok przez drzwi wejściowe na klatkę schodową (2)
Widok przez drzwi wejściowe na klatkę schodową (3)
Po egzekucji wyroku śmierci na budynek LOK, inna firma wyburzyła stary, post-peerelowski Hotel Orbisu Polan. "Stary Polan" miał jednak to "szczęście", że gruzowisko systematycznie się usuwa, poprzez wpierw mielenie, a następnie wywożenie ciężarówkami. Zamienia się więc z kupy gruzu na plac budowy. Pusta przestrzeń, którą wypełniał stary hotel, odsłoniła widok na tę część miasta. Szkoda, że firma, która kupiła "Stary LOK", zachowała się niechlujnie (nie usuwając gruzowiska).