...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

sobota, 31 grudnia 2011

Taki sobie ten Sylwester

Moja lista
Nie chciało mi się wstawać wcześnie rano, więc wstałem o dziewiątej. Poranna toaleta. Śniadanie z chlebkiem, miodkiem i mleczkiem w roli głównej. Dość ciepło, jak na końcówkę grudnia, ale nie dość. To raz słonecznie, a za chwilę ciemno, pochmurno, ale parasol okazał się bezużyteczny. Odwiedziny w kilku sklepach, ostatnie zakupy. Dzień, jak co dzień o tej porze roku. Za chwilę zrobi się ciemno i uciekną mi kolejne promyki słońca. Za chwilę zapali się kolorowe światełka, świeczki i radio.

Postanowienia noworoczne spisane i pieczołowicie zapieczętowane. Inaczej niż do tej pory. Po raz pierwszy w moim życiu (dzieciństwa nie liczę, bo wtedy owe postanowienia były bardzo infantylne, jak "będę grzeczniejszy" albo "co najmniej jedna godzina nauki dziennie po lekcjach"). Spora ta lista życzeń, postanowień i zażaleń. Wielka księga. Grube tomisko. Z pewnymi sprawami się pożegnam na dobre, a inne przywitam, niektóre niekoniecznie z ochotą. Zaś kilka kluczowych sfinalizuję. "Chcę, bo muszę", "muszę, bo chcę" - moje motto na rok 2012. 

Z moją listą życzeń i zażaleń postanawiam uroczyście na wszystko co mi drogie i święte wytrwać w znoju, gnoju i bolączkach do 31 grudnia 2012, a nawet dłużej, jak mi się zechce. Amen i takie tam.
Caterpillar

Postscriptum
Nigdy nie róbcie zakupów w Sylwestra. Nie dość, że mamy kolejki w aptekach, to jeszcze w sklepach, a żeby dostać zwykłą śmietanę 18%, trzeba było pół miasta przelecieć. Za to zrobiłem pyszne karmelki. Na finał roku 2011.

Sylwestrom życzę zdrówka. W końcu się doczekali swoich imienin, mimo że ten, od którego imienia się wziął Dzień Sylwestra, był takim sobie, to Sylwestrowie nadają się do konsumpcji. Wszystkim solenizantom i jubilatom życzę wszystkiego najlepszego, a w załączniku dołączam takie małe, nieduże, białe kwiatki, które znalazłem w lasku całkiem niedawno temu.

I nie pozabijajcie się od petard i korków od szampana!
Pamiętajcie! Jutro też jest dzień. Trzeba żyć! Dalej i wciąż, i jeszcze...
Morico

Kartka z życzeniami
Wszystkim życzymy - fajerwerków, szampańskiej zabawy (dosłownie!), szczęścia, pieniędzy, radości, zdrowia i spełnienia marzeń, postanowień i obietnic w Nowym Roku, a przede wszystkim przywitania roku 2012 w pantoflach i na szpilkach, we frakach i w pięknych sukniach, a niekoniecznie w kapciach i pod kocykiem. Warto się też wyperfumować. Czosnku i cebuli nie jeść, a przekąski na szwedzki stół przygotować. Wódkę pod stół schować (na zapas) i pamiętać o tych, którzy pozostaną w tym dniu na służbie (ratownicy medyczni, lekarze, pielęgniarki, dyżurni policjanci i strażacy i in.).
Morico i Caterpillar

31 grudnia 2011

wtorek, 27 grudnia 2011

Nowy początek na Boże Narodzenie


26 grudnia 1918 roku do Poznania przybył Ignacy Paderewski. Z okazji jego przyjazdu zorganizowano wielką polską manifestację. Następnego dnia Niemcy zorganizowali kontrdemonstrację, podczas której doszło do antypolskich prowokacji. W niezwykle napiętej atmosferze jaka wówczas panowała w Wielkopolsce, ekscesy szybko przerodziły się w starcia zbrojne.

Powstanie Wielkopolskie wybuchło spontanicznie bez rozkazu, nawet wbrew woli Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej – polskiego ośrodka władzy w zaborze pruskim. Wybuch walk był zaskoczeniem również dla strony niemieckiej. Wykorzystując to powstańcy już pierwszego dnia opanowali punkty strategiczne Poznania. Ostatnim etapem wyzwalania stolicy Wielkopolski było opanowanie 6 stycznia 1919 roku lotniska na Ławicy.

W ślad za Poznaniem poszły inne miasta Wielkopolski. Dzięki zaskoczeniu w ciągu kilku dni opanowano kilka powiatów. Ciężkie walki toczyły się o Inowrocław, Szubin i Chodzież na północy, Zbąszyń na zachodzie i Rawicz na południu. Stopniowo ukształtowały się trzy fronty powstańcze. Północny wzdłuż Noteci, zachodni wzdłuż Obry i południowy wzdłuż granicy ze Śląskiem. 28 grudnia 1918 roku na stanowisko głównodowodzącego powołano mjr Stanisława Taczaka, który zorganizował Dowództwo Główne. Komisariat Naczelnej Rady Ludowej 8 stycznia 1919 roku ogłosił dekret o przejęciu władzy na wyzwolonym terenie. Dzięki zdobyciu znacznych zapasów broni i amunicji pod dwóch tygodniach walk armia powstańcza rozrosła się do 27 tys. dobrze uzbrojonych żołnierzy.

16 stycznia 1919 roku z rozkazu Józefa Piłsudskiego dowództwo powstania objął gen. Józef Dowbor-Muśnicki. Przystąpił on do energicznego rozwoju polskich oddziałów. Zorganizowano produkcję broni i amunicji, a także sprawnie działający system zaopatrzenia. Utworzono sztab, okręgi wojskowe i służby oraz szkoły podoficerskie.

W drugiej połowie stycznia 1919 roku Niemcy przystąpili do kontrofensywy mającej na celu stłumienie polskiego zrywu narodowego. Na front ściągnięto świeże dobrze uzbrojone oddziały. Jednak pomimo naporu wroga wojsko powstańcze nie tylko nie zostało rozbite, ale po zaciętych walkach powstrzymało niemiecką nawałę.

16 lutego 1919 roku widząc niesłabnący opór Polaków naciskani przez państwa Ententy Niemcy zawarli w Trewirze rozejm z powstańcami. Przypieczętowaniem polskiego zwycięstwa były postanowienia traktatu wersalskiego, który uznawał przyłączenie wyzwolonych terenów do odrodzonej Rzeczypospolitej. Sukces Powstania Wielkopolskiego osiągnięty został dzięki ofiarności mieszkańców Wielkopolski, którzy ponosili ciężary związane z wyposażeniem i utrzymaniem oddziałów powstańczych. Ich patriotyczną postawę przypieczętował swą krwią żołnierz polski, który z odwagą i poświęceniem toczył bój o przyłączenie Wielkopolski do macierzy.

27 grudnia 1918 r. wybuchło w Poznaniu udane powstanie przeciwko zaborcy niemieckiemu. Dziś funkcjonuje ono niejako na marginesie wyobraźni historycznej przeciętnego Polaka. Nie-Poznaniacy, o nim nie pamiętają, Poznaniacy zaś chyba je nie w pełni doceniają. Tymczasem powstanie wielkopolskie warte jest tego, by stać się ważnym elementem naszej zbiorowej pamięci.

W bezwzględnym starciu z germanizacyjnym naciskiem państwa niemieckiego Polacy - mimo wszelkich dzielących ich różnic - występowali solidarnie, czego wyrazem była skupiająca elitę polskiego ruchu narodowego polska reprezentacja w sejmie pruskim i parlamencie Rzeszy Niemieckiej. Nacisk niemiecki powodował, iż Poznaniacy niechętnie patrzyli na lewicową agitację, godzącą w narodową solidarność. Tu dominowali politycznie konserwatyści, a od początków XX wieku narodowi demokraci. Tu od początków zorganizowanego ruchu polskiego wielka w nim rola przypadła polskiemu Kościołowi: to księża należeli do najczynniejszych inicjatorów i działaczy organizacji polskich od Towarzystwa Naukowej Pomocy po kółka rolnicze i banki ludowe; przecież twórcą polskiego systemu spółek zarobkowych i związanego z nim systemu bankowego był jeden z największych polskich działaczy gospodarczych XIX wieku - ks. Piotr Wawrzyniak, zaś księża tacy jak E.Stablewski, L.Jażdżewski, czy A.Stychel należeli do najczynniejszych członków naszej reprezentacji parlamentarnej.

Istotnym czynnikiem, który wpłynął na rozpoczęcie powstania był fakt, iż w  obliczu klęski Niemiec ( I Wojna Światowa )  9 listopada 1918 r. wybuchła w Berlinie rewolucja. Władzę w państwie przejęli socjaldemokraci, pod których wpływem powstawać zaczęły - obok nadal funkcjonujących struktur administracyjnych Rzeszy - rady robotników i żołnierzy. Rady miały być organem władzy rewolucyjnej i demokratycznej zarazem, nie zastępowały struktur państwa, lecz miały je kontrolować, by te nie stały się ostoją sił reakcji. Ten ruch dotarł także i w Poznańskie równocześnie z wydarzeniami berlińskimi. Niemieccy socjaldemokraci zakładali, że rady staną się narzędziem ludowej i demokratycznej władzy. W Wielkopolsce ruch tworzenia rad poszedł jednak w kierunku przez socjaldemokratów nieprzewidywanym. Polacy natychmiast do rad weszli, tam gdzie mogli całkiem je opanowali, tam gdzie nie mogli - wykorzystali  je do złagodzenia dyskryminujących praktyk pruskiej administracji.

18 listopada 1918 r. odbyły się wybory do polskich powiatowych rad ludowych i do Polskiego Sejmu Dzielnicowego. Sejm Dzielnicowy zgromadził przedstawicieli całego zaboru pruskiego. Podczas obrad, które miały miejsce w Poznaniu 3-6 grudnia potwierdzono niezmienność polskich celów narodowych - dążenie do niepodległości, zdając się jednak w tej sprawie na decyzje kongresu pokojowego. Wybrano nową, 80- osobową Naczelną Radę Ludową z reprezentantami wszystkich ziem zaboru pruskiego. Organem wykonawczym NRL został Komisariat NRL, do którego prócz dotychczasowych jego członków (ks. Adamski, Korfanty, Poszwiński) dołączono dr. Stefana Łaszewskiego (Pomorze), Józefa Rymera (Śląsk) i Władysława Seydę (Poznań). Tak powstała demokratycznie wybrana reprezentacja Polaków w zaborze pruskim.

Obrady polskiego Sejmu Dzielnicowego wywołały wśród Niemców nerwowość. Na ulicach Poznania tworzyły się liczne, niemieckie demonstracje, co powodowało wzrost napięcia między obu narodowościami. Kulminacja nastąpiła w końcu grudnia. Właśnie  w tym czasie udawał się do Warszawy znany i niezwykle popularny  w Wielkopolsce wielki pianista i niezmordowany rzecznik sprawy polskiej - Ignacy Paderewski, który miał przybyć do Gdańska, następnie planowano jego przyjazd do Poznania, skąd dopiero chciano go wysłać do Warszawy. Tymczasem jednak władze niemieckie, w przewidywaniu polskich demonstracji narodowych w Poznaniu, postanowiły wysłać gościa do Warszawy prosto przez Toruń, z ominięciem stolicy Wielkopolski. To wywołało niesłychane wzburzenie Poznaniaków, tak iż w ostatnim momencie Niemcy z tego pomysłu musieli się wycofać. Atmosfera w mieście była już jednak niesłychanie napięta. Wzburzenie namiętności narodowych doszło do zenitu, a przyjazd Ignacego Paderewskiego do Poznaniu w dniu 26 grudnia 1918 roku, było przysłowiową iskrą, z której rozgorzał płomień walki.

Dnia 27 grudnia 1918 roku w podwieczorny dzień zimowy padły w centrum Poznania pierwsze strzały. Rozgorzał orężny bój ludu wielkopolskiego o wolność i przepędzenie pruskiego ciemięzcy z wielkopolskiej ziemi. Polała się ofiarna krew powstańcza na poznańskich ulicach. Rozwój wydarzeń był błyskawiczny. Żywiołowo powstałe oddziały powstańcze uderzyły w Poznaniu na gmachy publiczne, opanowały koszary, zajęły magazyny i zbrojownie, zdobyły pocztę i kolej i już w pierwszym dniu przesądziły sytuację w mieście na swoją korzyść.

Przykład Poznania porwał do walki wyzwoleńczej całą Wielkopolskę. W spontanicznym przewrocie wolnościowym najpierw zlikwidowano władze pruskie i ustanowiono polskie w pobliżu Poznania w: Kórniku, Wronkach, Buku, Dopiewie, Szamotułach, Trzemesznie, Pniewach, Rogoźnie, Nowym Tomyślu, Śremie, Gnieźnie, Wrześni, Witkowie, Grodzisku, Obornikach, Lwówku, Czempiniu i Wągrowcu.

Dopiero 8 stycznia 1919 r. Naczelna Rada Ludowa przezwyciężyła polityczne wahania i opowiedziała się za Powstaniem. Był to zwrot znaczący. Powstało naczelne dowództwo. Powołano obowiązkowo pod broń rekruta. Wstrzymano ruch towarowy z Rzeszą. Sformowano armię powstańczą. Zorganizowano zaplecze frontowe. Wszczęto produkcję wojenną. Na osiągniętych stanowiskach frontowych toczyły się odtąd regularne działania operacyjne o utrzymanie, bądź zdobycie wyznaczonego terytorium.

1 lipca 1919 r. zniesiono granicę celną między Wielkopolską a Rzeczpospolitą, a miesiąc później, 1 sierpnia, sejm uchwalił ustawę o przyłączeniu do państwa polskiego ziem byłego zaboru pruskiego, które do 1922 r. podlegać miały specjalnie powołanemu Ministerstwu byłej Dzielnicy Pruskiej. 28 sierpnia 1919 r. w skład Wojska Polskiego weszła Armia Wielkopolska. Po ponad stu latach Poznańskie  stawało się integralną częścią odrodzonej Rzeczpospolitej.

Z okazji 93. rocznicy wybuchu powstania wielkopolskiego
publikuję ten tekst z dedykacją dla wszystkich powstańców wlkp.

Morico, 27 grudnia 2011

poniedziałek, 26 grudnia 2011

Oczy Boga

Józef i Maria byli normalnymi, młodymi ludźmi bez perspektyw stania się ikonami rozpoznawalnymi na świecie. Mieli swoje marzenia, pragnienia; nie chcieli, a nawet gdyby chcieli to nie mieli takich możliwości, zmieniać otaczającej ich rzeczywistości.

Ale to ich wybrał Bóg, a oni poddali się Jego woli. Jednak czy faktycznie byli takimi ikonami, jak chce Kościół? A czy Jezus faktycznie tak się zachowywał, jak widział to św. Tomasz Apostoł w apokryfie znanym jako "Ewangelia Dzieciństwa"?

Wierzę, że nie byli wyjątkowymi ikonami w oczach innych ludzi. Byli tacy sami, jak ja, ja ty, wy czy oni. Byli wyjątkowi w oczach Boga. Byli ludźmi cnotliwymi, dziś powiedzielibyśmy pewnie - pobożnymi, a dzieciństwo Jezusa wcale nie odbiegało od "przeciętnej normy", jak widziałby to Kościół, choć nie ulega wątpliwości, że odnosił się do swoich ziemskich rodziców, Józefa i Marii, z pokorą i miłością. Dlatego 26 grudnia katolicy wspominają męczeńską śmierć Szczepana, który przebaczył swoim oprawcom. Dlatego 26 grudnia jest dniem Świętej Rodziny (tj. Józefa, Marii i Jezusa). Dlatego 6 stycznia obchodzimy Święto Trzech Króli na pamiątkę wydarzenia, gdy trzech mędrców ze Wschodu złożyło dary: złoto dla Króla Królów (Melchior), kadzidło dla Kapłana Kapłanów (Baltazar) i mirrę aby uczcić ofiarę jaką złożyli Józef i Maria (Kacper).

Józef, Maria, Jezus, Apostołowie, Szczepan, Melchior, Baltazar, Kacper i wielu innych dali i dają nam fenomenalną lekcję miłości. Każdy jest wyjątkowy w oczach Boga, bo każdy dla Boga jest kimś wyjątkowym. Każdemu coś jest dane. Tym darem dla wszystkich ludzi był ponad 3000 lat temu Jezus z Nazaretu, zwany Chrystusem, Emmanuelem, Mesjaszem. Mimo że w Betlejem nie znaleźli gospody, aby się ogrzać i odpocząć i musieli między bydlętami w stajni i przez to nie można zapominać na co warto zwrócić uwagę: na ubóstwo, skromność, prostotę, na miłość, pokorę i zrozumienie względem bliźnich, innych ludzi.

Dlatego dzielimy się opłatkiem, rozdajemy sobie prezenty i upominki oraz zbieramy się wokół maleńkich stajenek z woskowymi figurkami, aby przypomnieć te dwa najważniejsze przesłania Bożego Narodzenia: 

Każdy jest kimś wyjątkowym.

Każdemu coś jest dane.

niedziela, 25 grudnia 2011

Świątecznie

Umpf, jak gorąco!
Puff, jak ciężko!
Uff, jak pełno!
Ach, jak radośnie!
Och, jak smakowicie!

"Chrystus się nam narodził..."
"...dzieciątko w żłobie..."
"Lulajże, lulaj..."
...ZzZz...
...Hr!

Kur, jego mać!
Cały czas się na mnie gapi!
No i co z tego, że szmaciana laleczka wudu?
Małe oczka, duży nos, biała broda, czerwona czapka z pomponem, czerwony sweter, czarny pas i czarne buty.

Dobrze, że mogę się zaszyć na gałązce choinkowej pod dachem. Niestraszne mi ani deszcz, ani śnieg, ani wicher, o! Taki sprytny jestem! Hrmpf. Mmm. Fuch-Fu.

Dostałem butelkę Chianti. Nie, nie butelką. Butelkę. Nie, to nie jest produkcja chińska. A także króliczka w maleńkiej ampułce, wełniane skarpetki koloru czerwonego, książeczki, torbę, czekoladki i cukierki. Jeszcze do tego dorzucił mi krawat, żebym mógł się zaplątać albo powiesić. Zapomniał tylko o piórniku i kolorowych kredkach.

Tytoniu brak, zapewne zamiast rózgi.. Gwiazdor chyba przeżywa jakiś kryzys, ale nie sądzę, aby to był kryzys wieku średniego. Może trzeba zrobić zrzutkę? Chociaż raz. W końcu należy mu się, skoro przełazi przez ten komin rokrocznie z wielką torbą pełną prezentów.

Nawet jeśli nie dał mi tytoniu. 

Caterpillar, 25 grudnia 2011

PS: Chyba się starzeję, bo się coraz częściej rozczulam niepotrzebnie. Ach ta familia. I ten opłatek. Ech..

poniedziałek, 19 grudnia 2011

Lubię te święta!

Człowiek normalnie nie może oddechu złapać na kanapie, bo go odciągają od stołu, choinki, świecidełek, aniołków, fajki, ciasteczek, mleczka, orzechów, czekolady i telewizora. 

Na świecie oczywiście nic się nie zmieniło. Wszędzie strajki, a w Polsce biadolą nad trumnami dawno zamkniętymi kilku tragicznie zmarłych sprzed trzydziestu paru lat. Książki, wieńce, świeczki i koncerty za setki tysięcy złotych im poświęcają, a na pomnik ofiar wypadków samochodowych nawet przysłowiowego centa (tego europejskiego, nie amerykańskiego) nie dadzą. Może to i lepiej, jak strefa euro ma się walić. "Praw fizyki pan nie zmienisz i nie bądź pan głąb" - co ma się zwalić, to się zwali i nic walenia nie powstrzyma.

Miałem déjà vu, efekt motyla i inne tego rodzaju pierdółki. W tym samym czasie na wieczną wartę odeszli na jednym biegunie świata (a konkretnie to w Czechach) Ukochany Prezydent-Wyzwoliciel Wacław Havel, a na drugim biegunie (konkretnie to w Korei Płn.) Ukochany Wódz Narodu Północnokoreańskiego Kim Dzong Il. Obydwaj umarli ze względów zdrowotnych. Zapewne obydwaj w ośrodkach medycznych. Obydwom ich narody oddają łzy, hołd, cześć i chwałę, a USA wysyłają kondolencje (tak, to nie żart, zarówno Wacławowi, jak i Kimowi). Przy tym na dodatek dowiaduję się, że prezydent RP odbywa podróż śladami Marco Polo i niepomny chińskiej dezercji z inwestycji A2 zachęca Chińczyków do inwestowania w Polsce (tylko kto dopłaci do tego interesu?). Nie wiem, może wycygani, żeby rząd polski łaskawszym okiem patrzył na produkty chińskie, które nie spełniają unijnych norm jakościowych, ale coś mu się kierunki pomieszały. Panie Prezydencie! Do kancelarii premiera to nie w tę stronę (do Pekinu, znaczy się). Nie trzeba ani samolotów, ani pociągów, wystarczy samochodzik albo busik. 

Wczoraj zaś miałem wyjątkowe szczęście widzieć dwa renifery (żywe), dwóch Mikołajów (również żywych), sześciu elfów (chyba żywych), w tym aż dwa o rozmiarach olbrzymów, z trzydzieści a może nawet więcej aniołów (białych) i mokry śnieg. To ostatnie to nawet poczułem na własnej skórze.

Lubię Święta Bożego Narodzenia. Nie lubię wszystkich tych awangardzistów, ludzi kultury przez duże K, krytykantów sex shoppingu.. yhm, tj. christmas shoppingu i wszystkich myślących "inaczej", jacy to oni są tradycyjni, nie kupujący, nie zniżający się do tej hołoty chorej na przedświąteczną gorączkę.

Lubię tę krzątaninę w sklepach, bieganinę po sklepach, gorączkowe szukanie, kupowanie i przygotowywanie prezentów (a szczególnie pakowanie w duże wielkie kartony i obklejanie ich kolorowym papierkiem i wiązanie kredowymi wstążeczkami), kupowanie produktów żywnościowych i innych na święta z bonów i kart kredytowych. Lubię obwieszanie ciemnych zakątków i zaułków światełkami, a wręcz kocham, gdy te światełka świecą się kolorowo. Lubię Mikołaja w stylu coca-coli, zielone elfy, skrzaty, renifery, aniołki, ciuchcie, samochodziki, chińskie zabawki, słodkości, cukierki, czekoladki, bigos, pierogi, sprzątanie każdego pierwiastka z dwóch metra kwadratowego mieszkania do czystości absolutnej, ubieranie choinki na strojną pannę, "Kevina" i świąteczne programy telewizyjne. A zamiast autorskiego śpiewania kolęd przy świecach i lampie naftowej będę przy chińskich lampkach na choince słuchał kolęd z radia i płyt CD, które kupiłem za 39,99 zł (tak, nie wstydzę się, że mam kolędy za 39,99!), i będzie to z okazji świąt wielka łaska i litość z mojej strony, że dbam o dobro i zdrowie wszystkich uszu na całym świecie (mówiłem już, że marzę, aby na świecie zapanował pokój i miłość?).

Lubię tę współczesną atmosferę świąt Bożego Narodzenia, przesiąkniętą kapitalizmem, komercją i tandetnością, ponieważ zarówno w okresie przedświątecznym, jak i świątecznym, wszystkim tak naprawdę na czymś zależy. I to coś nie jest bynajmniej czymś tandetnym.

Bo ten jeden raz człowiek człowiekiem dla człowieka się staje, nie chce być sam i nie jest sam.

Caterpillar, 19 grudnia 2011

wtorek, 6 grudnia 2011

Kilkudniowy polski cyrk

1. Lider największej partii opozycyjnej ogłasza, że trzeba koniecznie przywrócić w kodeksie karnym karę śmierci. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby Pisowcy wygraliby z Platformersami. A Eseldowcy dalej żrą się o byt (bez świadomości) z Palikotowcami. Szturm tych ostatnich na Rozbrat przypomina mi nieco szturm na Bastylię z 1789 roku.
2. ZSRR atakuje Finlandię na twitterze. Dzień po dniu. Wehikuł czasu w świecie wirtualnym, a do polskich kin trafia przedwojenna Warszawa. Dosłownie - w 3D. Po co patrzeć w szaro-burą przyszłość z kryzysem na horyzoncie, jak można zachwycać się bajkowymi obrazami z historii?
3. Z okładki "Agory" dowiaduję się, że mecz z Grecją jest na otwarcie, z Rosją - o wszystko, a z Czechami - o honor. Losowanie piłkarskiego lotto i ten hurraoptymizm naszych piłkarzy przypomniał mi skecz Marcina Dańca o Mundialu 2002 w Korei i to słynne "Nic się nie stało!". 
4. W "Wyborczej" czytam, że polska szkoła zniewala umysły swoich uczniów, a w "Prawnej" - że media pożerają nasze mózgi. Żyć nie umierać - to jest lepsze niż klasyka z zombie.
5. W Niemczech wykopano sporych rozmiarów bombę, ale w Polsce ta informacja przeszła bez echa. Pewnie byłoby głośno o bombie z czasów wojny, gdyby tak taką odkopaliby pod kancelarią prezesa rady ministrów. 
6. Ważniejszym newsem od porozumienia niemiecko-francuskiego w sprawie kryzysu w strefie euro, moim zdaniem, jest wieść, że Urbańska nie ma dublerki!
7. Yhm, na marginesie można wpisać, że zakład produkcyjny Opla w Gliwicach dalej zajmować się będzie produkcją, ale tym razem cruze'a.
8. W pkt. 6 coś napomknąłem o niemiecko-francuskim cieście. Zrobiłem ostatnio pieczeń europejską. Wyszła znakomita (tylko trzeba trzymać w piekarniku na greckim ogniu, aż się wytłuści). Zrobiłem ją na bazie berlińskiej kiełbasy polanej paryskim serem z dodatkiem polskiego kartofla. Można dorzucić jeszcze trochę madryckiej mozzarelli i włoskiej sałaty.
9. Mamy nowy znak drogowy, aby nikomu nie wjeżdżać w dupę, jak się jeździ po polskich drogach.
10. Nie ma to jak hipokryzja. Ogłaszając śmierć Violetty Villas, trąbi się, jaką to ona była wielką i wspaniałą gwiazdą światową, a kompletnie się pomija, jak się na niej wieszało psy, za to w jakich warunkach żyje z masą kotów, w zapomnieniu i w brudzie, ale, ale przecież to Polska, ty głupcze!
11. Wszyscy tak biedują, że Polacy mało czytają. Nie, oni mało kupują z dwóch powodów: a) nie mają pieniędzy lub wolą trochę grosza wydać na lody i kino, albo b) literatura współczesna osiągnęła dno, a parafrazując Leszka Millera, od dna można tylko się odbić - więc mamy trochę optymizmu.
12. A i dzisiaj mamy Mikołajki, więc dużo rózg, słodkości, humoru i, od biedy, jakichś tam upominków z mikołajowego worka.

Caterpillar, 6 grudnia 2011

poniedziałek, 5 grudnia 2011

"Żeby stać w miejscu, trzeba biec jak cholera"

Paulina Szczucińska: W świecie owadów ten kto się nie rozwija, jest skazany na wymarcie. To samo od niedawna dotyczy ludzi.
Marek W. Kozłowski*: Tak, to tzw. syndrom Czerwonej Królowej, którą znamy z "Alicji w Krainie Czarów". Na pytanie Alicji, dlaczego ciągle tak się spieszy, królowa odpowiedziała mniej więcej tak: moje drogie dziecko, żeby stać w miejscu, trzeba biec jak cholera. Tak samo mówią ewolucjoniści. Geny, żeby przetrwać, ciągle muszą się zmieniać. (...)
(s. 30)
Ruch, ruchliwość, zmiana. 
Starożytni filozofowie, a w szczególności presokratycy mrugają przyjaźnie.

M. W. K.: (...) wiemy już, że wśród zwierząt mamy coś  rodzaju równowagi Nasha znanej z teorii gier. Mówi ona, że jeśli w ustalonych warunkach każdy z graczy przyjmuje optymalną strategię, równowaga między nimi będzie stabilna.(...)
(s. 32)
Ciekawostka - homeostaza antropologiczna; homeostaza społeczna (?).
Zagadnienie z etyki społecznej czy antropologii filozoficznej. 
Coś w tym jest, jakby się tak zastanowić nad
komunikacją,
porozumiewaniem się,
dialogiem czy
współistnieniem / życiem międzyludzkim.

P.S.: Czym właściwie jest instynkt?
M. W. K.: To jest taki software, oprogramowanie, z którym zwierzę się rodzi. U człowieka olbrzymia ilość tego oprogramowania jest otwarta na modyfikacje w trakcie nauki. Najintensywniej przebiegają one w młodości, ale nie ustają przez całe życie. Owady zaś mają program usztywniony aż do śmierci. 
(s. 34)
Otwiera się kieszeń freudowska. 
Tylko instynkt jest czymś naturalnym, a więc jego modyfikacja, poprzez
naukę, doświadczenie/poznanie zmysłowe i wychowanie, 
a więc w tym i nasza etyka i kultura,
są czymś odwrotnym do naturalności, a więc czymś nienaturalnym
(anaturalnym? - nie rozstrzygam).
Zostają jednak jeszcze emocje, samoświadomość istnienia, intuicja i myślenie - 
co decyduje o wyższości (?) człowieka nad owadami, in. zwierzętami i nad maszynami.

Ale ... definicja instynktu podana przez M. W. Kozlowskiego ciekawa.

*Marek W. Kozłowski - profesor w Katedrze Entomologii Stosowanej SGGW i wiceprezes Polskiego Towarzystwa Etologicznego. 

Przekleństwo syndromu Czerwonej Królowej, rozmowa Pauliny Szczucińskiej z Markiem W. Kozłowskim, s. 30 - 38. National Geographic Polska, Grudzień 2011, nr 12 (147).

piątek, 2 grudnia 2011

Nie wszystko można kupić

Na przedświąteczną gorączkę, amok lub szał zakupów:
Agnieszka: Nie macie karpia?
Czarek: Pływa w misce.
A: Surowy.
C: Żywy!
A: Będzie sushi!
C: Przestań!
A: Powinno być dwanaście potraw!
Zofia: Mamy dwanaście puszek sardynek.
A: Powinny być różne.
Z: A kto to powiedział...
C: (westchnięcie)
(Czarek układa kompozycję różnych potraw z sardynek przy użyciu mleka, soli, pieprzu, widelca i podłogi)
C: Sardynki malibu, sardynki z pieprzem, sardynki z solą, sardynki mieszane, sardynki z podłogi, może być?

Refleksja adwentowa i bożonarodzeniowa:
Kasia: Nie można kupić uczuć, nie można kupić czystego sumienia, wiary, nadziei, miłości. Nie da się kupić tego co najpiękniejsze. Bo gdyby można było to kupić, nie byłoby nic warte.
Stępień: Ferrari jest wiele warte.
Kasia: Ale nigdy ci nie powie, że cię kocha.


Cytaty z odc. 21 (sezon 1) serialu "13 posterunek"

sobota, 26 listopada 2011

Uczymy się kwiatów i ich języka: Bez czarny


Nazwa: Bez czarny, łac. Sambucus nigra
Język kwiatów: Współczucie

Opis: Krzew osiągający rozmiar od 3 do 10 m wysokości jest odporny na mróz. Kora pnia ma charakterystyczne pęknięcia, jest szara lub brunatna. Jak się przełamie gałąź, to spostrzeże się gąbczasty i śnieżnobiały rdzeń. Liście są nieparzyste (od 5 do 7 listków) i pierzaste, a kwiaty - żółtawobiałe i zebrane w baldachokształtne kwiatostany o charakterystycznym zapachu średnicy rzędu od 10 do 20 cm. W miesiącach sierpniu i września dojrzewają słodkie owoce bzu - jagody koloru fioletowoczarnego.
Występowanie: Powszechne naturalnie na skraju lasu, na leśnych zrębach, przydrożach czy rumowiskach. 
Zastosowanie: Medycyna ludowa, zielarstwo. Wszystkie części bzu należy zasuszyć i przygotować ze względu na obecność w roślinie silnie toksycznego glikozydu sabgunigryny. Liście stosowane jako okłady służą przeciwko oparzeniom. Jeśli się je ugotuje, wtedy pomagają przeciwko hemoroidom. Wywar z zagotowanej kory z młodych pędów podaje się w walce z pasożytami jelit, a ogólnie bez służy lepszej przemianie materii (działanie moczopędne, regulacja przepuszczalności naczyń krwionośnych). Kwiaty i owoce działają przeciwgorączkowo, napotnie i łagodzą chroniczne zapalenia dróg oddechowych. Świeży napar z kwiatów może posłużyć przy katarze jako inhalacja z ulatniającej się pary (jak się nachyli nad naczyniem z głową nakrytą ręcznikiem). Kwiaty można zastosować jako lek przeciwbólowy przy zbyt bolesnym miesiączkowaniu. Owoce wykorzystuje się do powideł na biegunkę i dobrą regulację przemiany materii oraz do konserwacji i aromatyzowania produktów spożywczych. Suszone lub świeże ziele wykorzystuje się do płynów na szkodniki takie, jak bielnik kapustnik, rolnica czy mszyce. Suszone pędy stosuje się od odstraszania gryzoni.

Źródła: 

Morico, 26 listopada 2011

wtorek, 22 listopada 2011

Znalezione, Zasłyszane i Przeczytane (3)

Kura wszędzie wlezie, przez wszystko przelezie, a jak da się kurze grzędę, to i "jeszcze wyżej siędę". A czasami nawet jakaś piękna, szlachetna i mądra sentencja i trafi się pod budką z piwem. Nie straszne jesienne depresje: rachu ciachu, ciach, ciach i się wskoczy do internetu i nawet i tivi, i radio, i polityków się wyłączy. "i" - czyż to nie brzmi poetycko? i, i, i, i, i, i, iiii, jjj, j, i, i i i. Ot i kamień filozofów, szukających sensu życia językowego.

Absolutnie nie jestem żadną kością, a tym bardziej [kością] niezgody
Jolanta Fedak, Wydarzenia (06.11.2011)

Zbyt często zaglądacie Państwo poniżej pasa innym ludziom…
Robert Biedroń, podczas I posiedzenia Sejmu
w dyskusji nad kandydaturą Wandy Nowickiej na wicemarszałka Sejmu

Rzeczywiście jest tak, że to iż pani poseł jest kobietą, bo oczywiście bycie kobietą jest zaletą
Ludwik Dorn, podczas I posiedzenia Sejmu
w dyskusji nad kandydaturą Ewy Kopacz na marszałka Sejmu

Na pytanie kim będę, odpowiadam: nazywam się Michał Boni i bardzo Państwa lubię
Michał Boni do dziennikarzy w korytarzach sejmowych
podczas I posiedzenia Sejmu

Co się dzieje? Czy mogę wiedzieć, co się dzieje?
Jerzy Wenderlich, I posiedzenie Sejmu

Kiedyś dinozaury były w Pałacu Kultury
Treść jednego z SMS w Szkle Kontaktowym TVN

…ruchy tektoniczne będą zarówno po prawej stronie, jak i po lewej [sceny politycznej]
Aleksander Kwaśniewski, na korytarzu sejmowym
podczas I posiedzenia Sejmu

Senat to patologiczna forma gumki i myszki
Marszałek Senior Kazimierz Kutz, I posiedzenie Senatu

Nie jestem tutaj zabetonowany na zmiany
Adam Hofman, TVN24

I ma po drodze Jerzego Urbana, a pan nie ma Jerzego Urbana, który jest jego światełkiem w tunelu
Monika Olejnik do Leszka Millera
o Januszu Palikocie, Gość Radia Zet

No to niestety, pan minister finansów porusza się w tym temacie przy pomocy białej laski
Leszek Miller, Gość Radia Zet
o stanowisku Jacka Rostowskiego w sprawie wejścia Polski do strefy euro

No bo to jest tylko w jego jakby gestii
Rafał Grupiński, Gość Radia Zet

my w istocie, wyłącznie potwierdzamy wolę wyborców, nie robimy łaski
Rafał Grupiński, Gość Radia Zet

W nowych czasach wszystkie drogi prowadzą do Rostowskiego. Jeśli on nie zapali zielonego światła, to go nie ma
Jarosław Kuźniar, Wstajesz i Wiesz TVN 24 (18.11.2011)

...jest jedynym człowiekiem w Europie, którzy słyszy krzyk zarodków
Janusz Palikot o Jarosławie Gowinie, Gość Radia Zet

Marcinkiewicz był związany z Opus Dei, to nie ulega wątpliwości
Janusz Palikot, Gość Radia Zet

...ja tu raczej tylko kpiłem z Tuska, który ją przesuwał z prawa w lewo, a nie jej samej
Janusz Palikot o Joannie Musze, Gość Radia Zet

ustawodawcy w Kongresie USA uznali, że dzięki sosowi pomidorowemu, pizzę można zakwalifikować jako porcję warzyw
Cytat przywołany przez Monikę Olejnik w rozmowie z Januszem Palikotem,
Gość Radia Zet

Polski sport stoi kobietami, dlaczego tymi wybitnymi dziewczynami ma samiec kierować
Tomasz Nałęcz, Gość Radia Zet

...likwidować „Krytykę Polityczną”, usuwać ją z Nowego Światu, przecież to jest tak jakby sobie połowę mózgu wyrwać
Tomasz Nałęcz, Gość Radia Zet

Widzi pani, co czyni uroda kobieca, to znaczy nawet bariery takie jak pisowsko-platformerskie tutaj rozmiękają.
Radosław Markowski, Gość Radia Zet

Na rysunkach było szlachetnie i oryginalnie, a na zdjęciach jakoś spospoliciało
Wycięte z Mejli (blog)

Ostatnią stronę trzeba uspokoić, tam chyba grafik chciał się czcionkowo wyszumieć
Wycięte z Mejli (blog)

Śniadanko to świntuszenie? To chociaż jedną wisienkę, ale muszę coś do ust rano włożyć. Na głodniaka robota mi nie idzie.
Bogusław_ZG, Moje Miasto Zielona Góra

Te nacieki....chłopak tak pędzi na tych wrotkach, że aż mu wino wycieka z beczułki
Milena, Moje Miasto Zielona Góra

Z miłości się ślepnie...więc na pewno nie jest aż tak źle
Milena, Moje Miasto Zielona Góra

Bożek strzela klockami, a człowiek pampersy nosi
Bogusław_ZG, Moje Miasto Zielona Góra

Teraz pampersy robią pełen wypas. Dupa sucha i smrodu nie czuć
Bogusław_ZG, Moje Miasto Zielona Góra

Co Kropelka sklei żadna siła nie odklei. Silikon to się do cycków nadaje
Bogusław_ZG, Moje Miasto Zielona Góra

...Unia pomachała cukiereczkiem w świecącym sreberku, bo wcześniej mieli tylko czekoladki z Wedla i Goplany
Bogusław_ZG, Moje Miasto Zielona Góra

Nie mam takich nadprzyrodzonych zdolności, żeby prorokować, a tym bardziej oceniać, zanim czegoś nowego nie sprawdzę, zanim się nie nauczę
Bogusia, Moje Miasto Zielona Góra

Zawszeć to lepiej, niżby miało człowieka rozerwać, bo ten rozerwany na pewno nie będzie zdrowy
Maciek Gniazdowski, Moje Miasto Zielona Góra

 

Jak najbardziej serwetka i Neptun (trójkanałowy). Jedyny problem: brak paprotki. Nie to, bym miał coś przeciwko paprotkom. Właściwie to kocham paprotki. Naprawdę! Trzeba tylko doczekać czerwca i zerwać kwiat paproci.

Maciek Gniazdowski, Moje Miasto Zielona Góra

Wczoraj zmuszony byłem skorzystać z publicznego WC na dworcu PKP. Oczywiście nikt tam rąk nie myje. Ergo - otwierając potem drzwi i chwytając za klamkę zbieramy to, czego dotykał poprzedni "dotykacz". Miodzio.
Marek Pakoński, Moje Miasto Nowa Sól

Tak..tak..tak i jeszcze raz tak
Sowa, Moje Miasto Nowa Sól

Kochany Święty Mikołaju
Byłam grzeczna cały rok, zostawię Ci ciasteczka i mleko, tylko przynieś mi w prezencie mądre pomysły władz miasta, bym mogła się tym swoim miastem chwalić
Jamajka, Moje Miasto Gorzów

Sąd już był, skoro jest komornik
rodorek, Moje Miasto Gorzów

Mieszkasz wśród ludzi - z dobrymi jak i ze złymi ich zapachami!
Roman, Moje Miasto Gorzów

Musicie się zdecydować, czy małe, czarne, grube na białym czy duże białe na czarnym, póki co jest wszystko
Wycięte z Mejli (blog)

Jak dla mnie to za duży odstęp między pomysłem a egzekucją
Wycięte z Mejli (blog)

Agresywna dyplomacja nie zawsze popłaca, zwłaszcza jeżeli ambasador awanturuje się na dworze władcy który nie daje sobie w kaszę dmuchać
Kadrinazi (blog)

Jest jak jest. Góra dół, góra dół
ciamciaramciaa (blog)

...burdel jest po tym do sprzątania gigantyczny, ale zabawa przednia!
Tomasz Rusek (blog)

Nawet nie  chce mi się nie chcieć
Tomasz Rusek (blog)
To właśnie ta paskudna sprawa: przygnieść sobie palce na mrozie. Boli jak diabli. A jak człowiek odruchowo chucha na czerwonego palucha, to boli jeszcze bardziej. Inne paskudne rzeczy? Ciepła wódka, uderzenie piszczelem w kant stołu albo szafki i reakcja organizmu po obżarciu się bigosem i zapiciem mlekiem.
Tomasz Rusek (blog)

Dawno już nie jadłam duszonych żołądków
PotrawyRegionalne (blog)

...pies złomiarza największa szycha!
emilykimi (blog)

Ej, jaki długi ten pociąg. Patrz ile wagonów
ankyl w swoim filmie „Don’t worry, be happy” (blog)

nie chcę z nikim mieć na pieńku, z nikim się kłócić, bo ani nie mam na to siły, ani ochoty a na świecie powinien panować pokój i miłość
ciasteczkatynki (blog)

zebrał  i w III tom opasły ułożył
Caterpillar, 22 listopada 2011

niedziela, 20 listopada 2011

Słusznie wściekły Grek

Grek nie struga wariata, kiedy cały świat wmawia mu, że jest zapchlonym, niedomytym, brudnym, a w konsekwencji także śmierdzącym leniem. Absolutnie więc się zgadzam z "Wściekłym Grekiem" Milo Kurtisem (rozmowa Grzegorza Sroczyńskiego z Milo Kurtisem, "Wściekły Grek", w: Gazeta Wyborcza, red. prowadzący Jerzy B. Wójcik, 19-20 XI 2011, nr 269). Niebezpiecznym zagrożeniem jest takie globalne myślenie o Grekach, że to "oszuści, złodzieje i lenie" czy "Grecy zarazili wirusem". Niebezpiecznym, bo jest prostą drogą do obozów koncentracyjnych, tyle że ze zmianą "pensjonariuszy". A przecież z całą starożytną filozofią Starej Hellady Grek jest mądry. Nie ściga się w wyścigu szczurów. Nie chce więcej niż potrzebuje. Tyle, ile potrzebuje na dostatnie życie, mu wystarczy. Powinniśmy się od Greków tego raz jeszcze nauczyć.

Kilka wybranych fragmentów wypowiedzi Milo Kurtisa.

Grecy "roznoszą tyfus", a bankierzy są nową wersją Wermachtu.
Jestem wściekły. Te wszystkie brednie, które słyszę o Grekach... To jest ksenofobia, antyhellenizm. Ostatnio dostałem SMS-a: "Adoptuj Greka. Wypije za ciebie kawę, wyśpi się za ciebie, a ty będziesz mógł spokojnie pracować 12 godzin na dobę. (...) A termin "kraje PIGS", czyli świnie: Portugal, Italy, Greece, Spain? To też żart? Terminu PIGS używają ekonomiści i politycy w całej Europie. Potem czytam na internetowym forum: "Grecy to dzikie pastuchy, lenie, złodzieje i oszuści". Sarkozy i Merkel mówią to samo, nieco sprytniej, bardziej na okrągło "Grecy to naród nieodpowiedzialny". (...) W TVN24 Greków próbował bronić prof. Grzegorz Kołodko i ktoś na to odpowiedział, że sami sobie winni, bo to "oszuści i lenie". Wkleiłem ten cytat na Facebooku i podpisałem: "Dzięki, nareszcie wiem, kim jestem - oszustem, złodziejem i leniem". Czuję się zaszczuty jak Żyd w Niemczech 1933 r. (...) "Żydzi roznoszą tyfus" - taki plakat wieszali hitlerowcy. A teraz ciągle słyszę "grecki wirus". I że Grecy zarazili kryzysem - czyli "tyfusem" - całą Europę. Gówno prawda. Ten wirus powstał w Ameryce. Epidemia wybuchła po upadku Lehman Brothers, po spekulacjach Goldman Sachs i innych beztroskich działaniach bankierów. (...) Już nie trzeba wysyłać Wermachtu, żeby zniszczyć jakiś kraj, wystarczą bankierzy. (...)

Umiar jest cnotą; jak to pięknie brzmi, ale człowiek chce więcej i więcej... i dziś jest grzechem
Słyszałem charakterystyczną opowieść Polaków, którzy byli na wakacjach na Tasos. Tam obiad się je o dwudziestej, jak nie jest już tak gorąco. Poszli do właściciela pensjonatu: "Podaj nam obiad o piętnastej, zarobisz ekstra". Odmówił: "Ja nie potrzebuję więcej pieniędzy". Byli zszokowani. "Co za lenie ci Grecy!" - mówili. W Polsce panuje skrajny neoliberalizm, który wytresował ludzi do wyścigu szczurów. I nikomu nie przyjdzie do głowy, że jakiś Grek może nie chcieć zarobić więcej. (...) Bo mu wystarcza to, co ma. Jeśli w Polsce zarabia 5 tys. zł, może za to godnie żyć. Nie musi pożyczać. Ale banki powtarzają w reklamach: po co jeździcie fiatem, jeśli możecie jeździć volvo? Weźcie kredyt! I Polacy się w to wkręcają. A Grek odpowie na to, że nie potrzebuje volvo, woli święty spokój. Uważam, że taki umiar jest cnotą. A tymczasem słyszę, że to lenistwo i życie ponad stan.

Bośmy świat urządzili dla burżujów.
(...) bośmy świat urządzili dla burżujów (...) Tak, tak. Przyzwyczajaj się, że taki język wróci do debaty publicznej. I już nie będzie można wzruszyć ramionami, że tylko oszołomy tak mówią. Zapomnieliśmy przez ostatnie lata, że można dyskutować o kapitalizmie. (...) Nawet eurokraci zaczynają mówić Marksem: że trzeba ograniczyć władzę banków i kapitału.

Milo Kurtis - ur. w Zgorzelcu w roku 1951 - perkusista, multiinstrumentalista i współzałożyciel grupy Maanam w 1975. Ostatnio założył zespół Naxos Quintet, który łączy muzykę żydowską, arabską, grecką i polską z jazzem i muzyką współczesną. W okresie stanu wojennego współpracował z podziemną "Solidarnością". W 1986 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, skąd wrócił po dziesięciu latach do Warszawy.

piątek, 18 listopada 2011

Uczymy się kwiatów i ich języka: Begonia

Nazwa: Begonia
Język kwiatów: Ostrożność
 
Opis: Roślina ozdobna z rodziny begoniowatych, osiągająca rozmiary od 15 do 60 cm. Jej kwiaty zazwyczaj kwitną jesienią. Nazwa pochodzi od francuskiego botanika M. Begona. Pasiaste zazwyczaj liście osiągać mogą kolor zielony lub czerwony, a kwiaty są czerwone, różowe, żółte lub białe.
Występowanie: Powszechne z wyjątkiem Australii oraz regionów tropikalnych i subtropikalnych. 


Źródła:
Wikipedia

Morico, 18 listopada 2011