...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

wtorek, 31 maja 2011

Mycie rąk, zębów i reszty ciała

Wszyscy nagle przerazili się starej, dobrej (?) pałeczki okrężnicy (łac. Escherichia coli) po odkryciu zakażonych warzyw i owoców w Niemczech. Są ofiary śmiertelne i ciężko chorzy.

Think tanki i różnej maści eksperci dopchali się wreszcie na pierwsze strony gazet. Jak mantra powtarzają starą lekcję, którą znają wszystkie dzieci już od przedszkola: myć ręce! Przez mycie rąk (podobno taki prosty zabieg) ochronimy się przed niepożądaną bakterią.

Szkolną wiedzę można jednak śmiało wyrzucić do kosza, jeśli chce się zjeść w restauracjach, barach i innych punktach gastronomicznych. Na 10 lokali gastronomicznych w Zielonej Górze, tylko dwie miały taką dziwaczną i kosmiczną rzecz, jak toalety, a i tak gdzieś z tyłu na uboczu, jakby ich właściciele się wstydzili tego ustronnego miejsca.

W każdej toalecie oprócz sedesu, a w męskiej części także pisuaru, znajdują się umywalki z kranikami, papierowe ręczniki albo suszarki do rąk i mydło.

Tyle, że większość z nas, jeśli nie wszyscy, wpadają do lokalu, zamawiają jedzenie, zjadają je, płacą kartą lub gotówką i wypadają. O myciu rąk nie ma nawet mowy.

Można korzystać z toalet publicznych, ale komu chce się łazić kawał drogi tam i z powrotem, aby zwyczajnie umyć ręce przed posiłkiem? Chyba tylko tym, którzy cierpią na mizofobię.

Czasy Wersalu z jego niehigienicznymi pseudo-toaletami dawno już podobno minęły. A nie, jednak są jeszcze perfumy, dzięki którym można łatwo zakamuflować smród.

A jak się trafi grzeczne dziecko, co jest rzadkością samą w sobie, które chciałoby umyć ręce przed posiłkiem w restauracji, w której nie ma toalety, to co odpowiedziałby tatuś lub mamusia? - "Masz chusteczkę, nie ma tutaj toalety, nie musisz myć rączek"?

Pal licho BHP i, jeszcze z czasów przedszkolnych, zasady higieny osobistej. Zdaje się, że to jest wiedza z takiego rodzaju, jak np. trygonometria z matematyki, które tylko gościnnie pojawiają się w naszym umyśle.

O myciu zębów po każdym posiłku już nie wspomnę. Nikt przy zdrowych zmysłach nie nosi ze sobą szczoteczki i pasty do zębów i nie czyści w lokalach gastronomicznych zębów. Czyści?

Wg ankiety portalu dentysta.eu 55% ankietowanych myje zęby dwa razy dziennie, 16% - trzy razy, 18% - raz dziennie, 9% - więcej niż trzy razy, a 1% w ogóle nie myje. Większość myje zęby tuż przed zaśnięciem. 7% - stara się myć po śniadaniu, obiedzie i kolacji, ale tylko 3% z tych 7% myje je po każdym posiłku. Autorzy ankiety prognozują, że gdyby tylko dać ludziom czas i warunki, to wskaźnik myjących trzy razy dziennie i po każdym posiłku wzrósłby do 30%!!

Najczęściej myjemy zęby po śniadaniu (52%) i kolacji (24%) oraz przed zaśnięciem (71%). Spory odsetek (48%) myje zęby zaraz po obudzeniu się. Przed posiłkami myje tylko 1% ankietowanych, a w ogóle nie myje - 2%.

60% ankietowanych w ogóle nie stosuje płynów do płukania jamy ustnej. Czasami - 34%, a często zaledwie - 6%. Lepiej wygląda z czyszczeniem języka: 26% nie czyści języka, 43% - czasami, a 31% - zawsze. Gorzej przedstawiają się wyniki ankiety w kontekście jakości czyszczenia zębów. 64% nigdy nie słyszało o różnych metodach szczotkowania zębów. 9% - wie, na czym one polegają, a 27% tylko wie, że takie istnieją. 59% ankietowanych czyści zęby ok. 1 do 2 minut. 33% - ok. 3 minut lub dłużej, 7% - sprintem mniej niż 1 minutę, a 1% - (no, zgadnijcie? ile?) ... 0 minut, nie myje zębów. Najczęściej, oprócz klasycznego zestawu mycia zębów, stosujemy wykałaczki (38%), nici dentystycznej (35%) i szczoteczki języka (26%).

W kontekście takich wyników nie dziwi poziom zadowolenia z stanu swojego uzębienia: 52% - jest niezadowolonych, a 48% - zadowolonych.

Autorem ankiety jest Marcin Krufczyk, student Śląskiego Uniwersytetu Medycznego Wydziału Lekarsko - Dentystycznego. Ankieta dostępna jest na stronie www.dentysta.eu

Czy podobnie mogłyby przedstawiać się wyniki mycia rąk? Zapewne byłyby nieco odrobinę lepsze. Ręce to nie zęby, a zęby to nie ręce. O reszcie już nie wspomnę. Mamy przecież tabu na wszystko, co cielesne. Dusza jest super, a ciało be.

Oczywistością jest, co bardzo mnie, Starą Gąsienicę, cieszy, że większość z nas bierze prysznic codziennie, a kąpiel raz w tygodniu. Przynajmniej tutaj nie pielęgnujemy starej, szlachetnej tradycji rodem z średniowiecza.

Czyżby większość z nas wzięło sobie jednak do serca stare polskie porzekadło: częste mycie skraca życie? Może Niemcy i wirusik E. coli powinni się od Polaków tego nauczyć?

Caterpillar, 31 maja 2011

środa, 18 maja 2011

Lekcje Miss

Nikt mi nie wmówi, że te wszystkie każdego rodzaju konkursy piękności nie są potrzebne. Nadwrażliwcy estetyczni i obrońcy tzw. kultury przed duże "k" może i mają rację, że są to imprezy płaskie i masowe, ale ja tam swoje wiem, a co wiem, to swoje wyłuszczę na tablicy, zużywając cały kawałek tej kredy w moim ręku.

Podczas gali miss studentek 2011 w gagarinowskiej auli Uniwersytetu Zielonogórskiego pokazało się po trzykroć publiczności i sędziom szesnaście kandydatek. Koronę i tron wraz z całym pakietem nagród zdobyła tylko jedna, ale wszystkie wygrały coś znacznie cenniejszego: lekcję prawidłowego chodu, makijażu i stylowego ubierania się.

Niestety sporo kandydatek człapało, tudzież czołgało się, a kilka kreacji trącały lekkim bezguściem. Niektóre koszmarnie się garbiły. Oczywiście moje okulary wyolbrzymiają nieco rzeczywistość. Garby były niewielkie, ale postawą wyprostowaną przy niektórych kandydatkach tego nie nazwałbym.

Bardzo często spotykam się w miejscach publicznych z totalnym brakiem ogłady u dziewcząt. Większość z nich człapie, czołga się i ubiera totalnie nieodpowiednio względem swojego wyglądu. O wąsach nie wspominam, bo są to incydentalne przypadki u kobiet, ale panie bardziej puszyste np. wciskają się w małe koszulki i spódniczki o kilka rozmiarów mniejsze! Stąd m. in. robią się wałeczki, a ja wyznaję pogląd w myśl znanej piosenki katolickiego zespołu Arki: Czy jest się grubym, czy chudym, można być pięknym. Inną, burzącą moje poczucie wysublimowanej estetyki, sprawą jest to, jak niejednokrotnie siadają i siedzą kobiety. Z rozłożonymi nogami, "po chłopsku", co oznacza w języku ero-etykiety zaproszenie "weź mnie". Kobieta powinna siedzieć z złączonymi nogami, delikatnie, subtelnie, zajmując mało miejsca. O wyprostowanej postawie już nie wspomnę...

Trzeba tylko umieć prawidłowo ocenić siebie w lustrze, co jest, jak się okazuje rzadką sztuką. Prawda jest taka, że niestety w szkołach nie uczy się podstawowych zasad etykiety i wychowania. Dlatego też zostają konkursy piękności.

W tym jednym przypadku nie jestem za równouprawnieniem kobiet i mężczyzn, wręcz przeciwnie jestem nawet skrajnym szowinistą! Kobieta jest istotą lekuchną, drobną, słabą, ale piękną, zachwycającą i najbardziej zadziwiającą na tym świecie. Nie pasuje do niej rola czy to górnika, czy kulturysty, czy innych ról tradycyjnie męskich.

Fakt, świat jest swoistą fabryką lalek, w której dominuje seksizm i męski punkt widzenia, ale problem zdaje się być ambiwalentnym. Kobiety stają się mężczyznami. To widać na ulicy, w galeriach, w sklepach, na starówce, w kinach, klubach, autobusach. Wąsy, siedzenie po chłopsku, kulturystyka żeńska czy górnictwo. Jestem za równouprawnieniem i przeciwko szowinizmowi płciowemu, ale bez przesady. Stara i pewnie banalna prawda, ale jakże dosadna: Kobieta to kobieta, a mężczyzna to mężczyzna, nieważne jak się będziemy starać by to zmienić. Tak to już jest. W dniu Zielonogórskiej Żywej Biblioteki rozmawiałem z wojującą feministką. Zaprzeczyła moim obawom, że feministkom nie chodzi o świat rodem z "Seksmisji", ale o egzekucję praw i walkę z płciowym szowinizmem. Dobre i to, ale byłoby miło gdyby kobiety nie zapomniały w tej swojej feministycznej walce, że są... kobietami.

Wszystkie kandydatki warto podziwiać za ich odwagę. To jest naprawdę godne podziwu, aby wyjść na scenę pełną świateł przed obcymi ludźmi i się pokazać, a nawet coś powiedzieć. Oklaski i gwizdy są zjawiskami okropnie tremującymi. Stres zżera każdego na scenie, nawet jeśli się nikt do tego nie przyznaje, i jest to tak naturalne, jak to, że jabłko spada z drzewa w dół, a nie w górę.

Ale zielonogórska gala studencka miss piękności Anno Domini 2011 jest szczególna z jeszcze jednego powodu, który ma na imię Asia. Była to kandydatka poruszająca się o wózku inwalidzkim. Na koronę nie zasłużyła (inne okazały się lepszymi), ale od początku obawiałem się, że może wygrać lub zostać wyróżniona z litości. A litość jest ostatnią rzeczą, jaką pragnęliby niepełnosprawni. Naszym, pełnosprawnych, problemem jest to, że odczuwamy litość do niepełnosprawnych, a wyzwaniem dla nas jest traktować ich normalnie tak, jak innych "zdrowych". Rzecz trudna, ale możliwa. Pamiętajmy o tym. Oczywiście, chwała Asi, że przypomniała nam swoją obecnością, aby nie poddawać się własnym ograniczeniom i zawalczyć o swoje marzenia. To jest piękne, czyt. to mi się podoba.

Nie bójmy się nas samych, oceniajmy nas samych obiektywnie przed lustrem i walczmy z nami samymi o nasze, własne marzenia!

Ha! I co? Kto teraz powie, że z konkursów miss piękności nie wyłuska się czegoś wartościowego?

Morico, 18 maja 2011

Świat zachowuje się paranoicznie

Niepojęte, jakąż to moc ma tropikalne powietrze, które krąży nad naszymi głowami w okresie wiosenno - letnim.

Na ulicy zrzuca się coraz więcej ubrań tak, że nie trzeba chodzić na pływalnie. A zakochani namiętnie się całują w przestrzeni publicznej. Pocałunki z tzw. "języczkiem" są już tak powszechne, że tylko jeszcze seks analny potrafi wzdrygnąć przechodniami.

Mini-spódniczki i delikatne, prześwitujące, płócienne koszulki podbijają serca kobiet, a mężczyźni odsłaniają nagie torsy. Małoletnie dziewczynki oferują usługi seksualne dorosłym mężczyznom za parę ładnych, drogich ciuchów i inne gadżety albo po prostu sprzedają się za pieniądze.

Tymczasem..

..samo tylko "dotknięcie" staje się molestowaniem seksualnym. Lekko muśniesz ramieniem pierś dziewczyny w tłumie przechodniów, zaraz oskarży cię o molestowanie i skażą na kastrację chemiczną, wieloletnie więzienie i społeczne zwyczaje współwięźniów. Ba, cóż to znaczy pierś! Marzenie utopistów! Chciałaby dusza do raju, ale nie może, bo się znajduje w kapitalistycznym piekiełku. Wystarczy szturchnąć dziewczęce ramię, by zasłużyć na łatkę pedofila.

Absolutnie nie wolno patrzeć na dziewczynki poniżej 18 roku życia, jeśli umiesz takie rozpoznać, co nie jest sztuką wcale łatwą, gdyż dzisiaj 14-latka wygląda niemalże identycznie, jak 22-latka. O spoglądaniu na starsze dziewczyny nawet już nie wspominam. To już nie jest molestowanie wzrokiem nieletnich, ale jawne molestowanie współobywateli, tzn. współobywatelek (mamy w końcu emancypację żeńską, no nie?).

Nie dziwmy się zatem, że w Polsce popularne są takie dziedziny życia i kultury, jak bimbrownictwo, picie alkoholu, palenie tytoniu na różne, niezliczone sposoby, a nawet zażywanie narkotykopodobnych używek odurzających. Żeby tylko w Polsce, hę! Nie dziwmy się zatem, że kwitnie prostytucja, pornografia czy niewolnictwo na usługach przemysłu seksualnego.

To jakaś światowa nie tylko histeria, ale i paranoja. Schizofreniczny stosunek do seksu, jak nienawidzić i kochać jednocześnie. Ale..

..czyż świat nie jest piękny w swoich sprzecznościach, hę?

Caterpillar, 18 maja 2011

sobota, 14 maja 2011

Tryumf śmierci

Zniesmaczyłem się tym festynem radości z powodu śmierci jednego człowieka, Usamy ibn Ladina. Dzień 2 maja 2011 roku był dniem tryumfu śmierci.

Pogwałcono idee i zasady Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (przede wszystkim artykuły 1, 2, 5, 6, 7, 8 i 9 - na końcu wpisu cytuję wybrane artykuły, które zostały złamane przez społeczność międzynarodową odnośnie sprawy Usamy). Mniejsza jednak o prawo międzynarodowe, którego sygnatariuszami jest większość krajów świata. Przywódca terrorystów Usama popełnił wiele występków i zbrodni, ale to nie sprawia, że traci prawa, które mu przysługują z tytułu Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

Radość ze śmierci najbardziej poszukiwanego terrorysty świata jest wątpliwa moralnie. Słusznie zauważyła prof. Magdalena Środa w swoim felietonie w "Gazecie Wyborczej" z 6 maja 2011 roku, że cieszenie się z czyjejkolwiek śmierci wydaje mi się co najmniej niesmaczne i niestosowne. Może faktycznie pani profesor ma rację, że żyjemy w kulturze czy, jak kto woli, w cywilizacji, śmierci.

Upamiętnia się i świętuje męczeństwa, zbrodnie, klęski militarne czy ofiary wypadków drogowych. Nazbyt wyraźnie i to aż z obrzydzeniem widać to podczas uroczystości rocznicowych wybuchu Powstania Warszawskiego. Powtarza się cyklicznie o kilkudziesięciu czy kilkuset ofiarach wypadków na drogach, a uporczywie milczy się o statystyce urodzeń. Życie przegrywa ze śmiercią.

Nie dziwmy się więc, że Usamę ibn Ladina utożsamia się z męczennikiem, poległym wojownikiem, zabitym terrorystą i wrogiem publicznym nr 1 czy z ofiarą wypadku po imprezie suto zakrapianej alkoholem. Wszystko jest możliwe, skoro wszystkie tęgie głowy na świeci notorycznie powtarzały i powtarzają ten błąd ortograficzny, pisząc: Osama bin Laden czy Osama ben Laden.

Najlepiej zlikwidujmy takie zbędne instytucje, jak Międzynarodowy Trybunał Karny czy Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, skoro politycy, generałowie i społeczeństwa zaocznie wydają wyroki śmierci na swoich wrogów publicznych.

A dokument Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka najlepiej spalmy.

Po co to wszystko komu? Tylko komplikuje życie, które jest niewolnikiem śmierci...

***
Wybrane fragmenty Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka:

Art. 1.
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

Art. 2.
Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu.

Nie wolno ponadto czynić żadnej różnicy w zależności od sytuacji politycznej, prawnej lub międzynarodowej kraju lub obszaru, do którego dana osoba przynależy, bez względu na to, czy dany kraj lub obszar jest niepodległy, czy też podlega systemowi powiernictwa, nie rządzi się samodzielnie lub jest w jakikolwiek sposób ograniczony w swej niepodległości.

Art. 5.
Nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający.

Art. 6.
Każdy człowiek ma prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej.

Art. 7.
Wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony przed jakąkolwiek dyskryminacją, będącą pogwałceniem niniejszej Deklaracji, i przed jakimkolwiek narażeniem na taką dyskryminację.

Art. 8.
Każdy człowiek ma prawo do skutecznego odwoływania się do kompetentnych sądów krajowych przeciw czynom stanowiącym pogwałcenie podstawowych praw przyznanych mu przez konstytucję lub przez prawo.

Art. 9.
Nikogo nie wolno samowolnie aresztować, zatrzymać lub wygnać z kraju.

***

Morico, 10 maja 2011