Ludzie są tacy, jacy są. Niby się nie zmieniają, a są istotami bardzo zmiennymi.
Człowiek powinien mieć ograniczone zaufanie do innych. Nie można bezgranicznie zaufać. Nie ma przyjaciół, są co najwyżej znajomi, koledzy i koleżanki.
Nie wypada być szczerym i prawdomównym. Szczerość jest dobra, jeśli uważasz, że masz przyjaciela i w stosunku do niego jesteś szczerym, a on cię nie opuści. Gorzej, jak cię opuści, ale może to i dobrze, bo wtedy okaże się, że jednak nie był do końca takim przyjacielem, za jakiego go uważałeś.
Ludzie nie lubią szczerości. Wolą kłamstwa i tzw. "mydlenie oczu".
Lekcja 1: Nie ma przyjaciół takich prawdziwych na tym świecie. Co najwyżej są znajomi i koledzy.
Lekcja 2: Nie warto być szczerym i prawdomównym, chyba że chce się zostać opuszczonym.
Nauka z tych lekcji okazała się dla mnie bardzo bolesną. Straciłem kogoś, kogo uznawałem za prawdziwego przyjaciela, bo popełniłem głupstwo, przyznałem się do niego, wyraziłem skruchę i szczerze przeprosiłem.