...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

środa, 29 lutego 2012

Zamiast depresji wybieram sen

Caterpillar: Posmutniałeś, zasiedziałeś się, zszarzałeś się i zaklikałeś się. Co ci jest?

Morico: Rozmyślam o niebieskich migdałach. Ptaszki ćwierkają. Depresja sezonowa mnie złapała.

C: A mi stukają.

M: Ptaszki?

C: Nie. O rynnę i okno od sypialni. Mam dreszcze od deszczu, naturalnie.

M: Misie polarne się wybudzają, a nie zapadają w długi sen.

C: Otóż to właśnie! A ja zapadam w sen. Misie to robią na zimę, a ja na wiosnę.

M: Nie jesteś misiem, ale może będziesz pięknym i dużo mniej wrednym motylem. To byłoby piękne!

C: ...marzyciel... a ja wolę realistycznie patrzeć na świat. Zamiast depresji wybieram sen.

M: Taki mam nastrój. Wiosenny. Przejdzie mi z pierwszym bocianem, który przybędzie. Trochę słońca, trochę deszczu i chociaż to jeszcze nie marzec, to czuję się, jakby mnie gotowali na zupę w garncu.

29 lutego 2012

sobota, 25 lutego 2012

Panorama miasta zniknęła!

Od 15 września 2011 r. trwa remont wewnątrz dworca kolejowego w Zielonej Górze. Będzie schludniej, czyściej, ale być może czegoś zabraknie. Na jednej z ścian niegdyś znajdowało się piękne malowidło ścienne, przedstawiające miasto. Dzisiaj, tj. 25 lutego 2012 r., spostrzegłem, że jest pusta ściana, przygotowana do gruntownego malowania. Szkoda byłaby, gdyby na dworcu kolejowym zabrakłoby tej atrakcji turystycznej.

Foto. Alicja Skowrońska, 14 września 2011 r.*

*Z materiału autorstwa Alicji Skowrońskiej pt. "Winobranie 2011... Break news (remont dworca PKP)!",  utworzono: 14-09-2011, godz. 23.11, ostatnia aktualizacja: 15-09-2011, godz. 09.26, stan na: 25-02-2012, godz. 22.58.

piątek, 24 lutego 2012

Ukryta toaleta w Zielonej Górze

Darmowy i powszechny dostęp do toalety, choć odłączonej od kanalizacji. Nie tylko wsie trzeba podłączać do kanalizacji, ale jak się okazuje również i centra miast. Sprzęt i rura już są. Brakuje tylko hydraulika.
ul. Pod Topolami naprzeciwko garaży, Zielona Góra 23 lutego 2012 r.

czwartek, 23 lutego 2012

Małpki bez free acces do bananów

Morico: Zaliczyłeś kwalifikacje do projektu?

Caterpillar: Przekonam się za parę tygodni. Testowanie małpek trzeba jeszcze sprawdzić, zewidencjować i wysłać do akceptacji przez urząd.Termin wewnętrznego aplikowania wynosi i to tylko orientacyjnie kilka tygodni.

Morico: Małpek?

Caterpillar: Takich zwierzątek, których pozbawiono free acces do bananów. 

Morico: A co to ma wspólnego z biznesem?

Caterpillar: Nie mam bladego pojęcia. Chyba muszę lubić tańce, swawole, pieski, kotki i kwiatki. Może w tym kryje się recepta, jak przeżyć na rynku kryzys gospodarczy? W każdym razie bez bananów nie ruszę z własną firmą...

Morico: Może biorą przykład z Plutomurus ortobalaganensis. Wszystko trzeba bardzo dokładnie sprawdzić...

Caterpillar: ...czy kandydat lubi coca-colę, czy sprite. 

Morico: Nie mogą podkopywać pod sobą dołków. 

Caterpillar: Powinni raczej się wzmocnić guaraną i żeń-szeniem.

Morico: Albo co najmniej kawą.

23 lutego 2012

piątek, 17 lutego 2012

Moje 99 minut z Marilyn Monroe

Ulotka reklamująca film "Mój tydzień z Marilyn" (2011)
"Mój tydzień z Marilyn" to tak naprawdę "Moje dziewięćdziesiąt dziewięć minut z Marilyn" - i to by wystarczyło na recenzję. 

Rzadka to rzecz móc obejrzeć film biograficzny, który nie jest ani filmem kostiumowym, ani wykładem z historii, ale gorzką komedią romantyczną. Choć nie opowiada o całym życiu Monroe, ale tylko o kilku zaledwie dniach. Może to i lepiej...

Przyjęcie roli Marilyn Monroe samo w sobie jest olbrzymim wyzwaniem dla aktorki, gdyż wymagało ciężkiej pracy, aby jej nie zepsuć. To się Michelle Williams udało (tzn. nie zepsuć "Monroe"). Sam film nie nudzi, wręcz przeciwnie daje niezwykłą okazję delektowania się każdą minutą z Marilyn Monroe. Poza tym nie jest tylko opowieścią historyczną, choć zgrabnie opowiedzianą, ale także obrazem współczesności o problemach wielu gwiazd. Każdy, kto feruje wyroki na gwiazdy lub kto chce je zrozumieć lub współczuć, powinien obejrzeć ten film. 

"Mój tydzień z Marilyn" jest koszmarem człowieka, który stał się bogiem (tutaj akurat boginią). Koszmarem, który został zapakowany w zgrabną bajkę. Tak, to jest bajka o Afrodycie XX wieku. O Marilyn Monroe - symbolu seksu, którym tak nienawidziła być (jeśli wierzyć jej słowom). Twórcom filmu i Michelle Williams udało się rozkochać widownię w Monroe i udowodnić, że pamięć o niej nigdy nie zblaknie. Zawsze będzie intrygować. Monroe. Marilyn Monroe.

"Mój tydzień z Marilyn" - reż. Simon Curtis, scen. Adrian Hodges, Michelle Williams (jako Marilyn Monroe), Kenneth Branagh (jako Sir Laurence Oliver), Eddie Redmayne (jako Colin Clarck) i Emma Watson (jako Lucy). Prod. USA/Wlk. Brytania 2011. 

Pseudonim Marilyn Monroe (1 czerwca 1926 - 5 sierpnia 1962) - amerykańska modelka, aktorka i gwiazda filmowa, legenda światowego kina lat 50. i 60. XX wieku, piosenkarka i producentka. Naprawdę nazywała się Norma Jeane Mortenson - Baker. Trzykrotnie wychodziła za mąż i trzykrotnie się rozwodziła z Jamesem Dougherty'm (1942-1946), z Joe DiMaggio (1954) i z Arthurem Millerem (1956-1961). Romansowała m.in. z Johnem F. Kennedym oraz z Robertem F. Kennedym. W latach 1946-1947 i 1949-1950 pracowała jako modelka. W 1953 roku zdjęcia, do których pozowała nago 4 lata temu, kupił i opublikował w pierwszym numerze "Playboya" Hugh Hefner. Zagrała w ponad trzydziestu filmach, a jeden wyprodukowała ("The Prince and the Showgirl"): "The Shocking Miss Pilgrim" (1947), "Dangerous Years" (1947), "You were Meant for Me" (1948), "Scudda-Hoo! Scudda-Hay!" (1948), "Green Grass of Wyoming" (1948), "Ladies of the Chorus" (1948), "Love Happy" (1949), "The Fireball" (1950), "A Ticket to Tomahawk" (1950), "Right Cross" (1950), "The Asphalt Jungle" (1950), "All About Eve" (1950), "Home Town Story" (1951), "As Young as You Feel" (1951), "Love Nest" (1951), "Let's Make It Legal" (1951), "Don't Bother to Knock" (1952), "Full House" z "The Cop and the Anthem" (1952), "We're Not Married!" (1952), "Clash by Night" (1952), "Monkey Business" (1952), "Niagara" (1953), "Gentlemen Prefer Blondes" (1953), "How to Marry a Millionaire" (1953), "There's No Business Like Show Business" (1954), "River of No Return" (1954), "The Seven Year Itch" (1955), "Bus Stop" (1956), "The Prince and the Showgirl" (1957), "Some Like It Hot" (1959), "Let's Make Love" (1960), "The Misfits" (1961), "Something's Got to Give" (1962). Nadużywała alkoholu i środków nasennych, zmarła w swoim łóżko nago ze słuchawką telefoniczną w dłoni z przedawkowania. Otrzymała Zloty Glob za grę aktorską w "Pół żartem, pół serio" (1960), nagrody Henrietty Award w 1954 i 1962 roku (popularność na świecie), dwukrotnie była nominowana do nagrody BAFTA w 1956 i 1958 roku za filmy "Książę i aktoreczka" oraz "Słomiany wdowiec", raz - nominowana do Złotego Globu w 1957 roku za "Przystanek autobusowy", a w 1958 roku otrzymała Złotą Płytę za "Książę i aktoreczka" (wszystkie te nagrody za aktorstwo).

wtorek, 14 lutego 2012

Każda potwora znajdzie swojego amora...

Morico: I jak tam Walentynki ci lecą?

Caterpillar: Przeleciały z łaską bożą na szczęście, jak te papierowe serduszka na mroźnym wietrze. Nawet im romantycznie pomachałem na pożegnanie.

Morico: Poeta... trafił ciebie amor?

Caterpillar: Raczej wycofałem się na ten dzień na z góry upatrzone pozycje, okopałem się i paliłem fajkę, oglądając, jak wyrzynają singli. Dużo krwi. Bardzo dużo. 

Morico: A ja się zakochałem, jakbyś chciał wiedzieć.

Caterpillar: Nie chcę wiedzieć.

Morico: Była ciepła, mięciutka. Do schrupania. Normalnie rozpływała się w ustach...

Caterpillar: Nie chcę wiedzieć.

Morico: ...aż niespotykane, że spotkałem ją w zimie....

Caterpillar: Nie chcę wiedzieć.

Morico: ...moją, jedyną, wspaniałą kupkę świeżego krowiego łajna. 

Caterpillar: (westchnienie) Każda potwora znajdzie swojego amora*...
*lub amatora - rzecz gustu, a jak wiadomo: z gustami się nie dyskutuje (przyp. Caterpillar)

 14 lutego 2012

Postscriptum: 
Od dzisiaj, tj. od 14 lutego 2012 r., następują na blogu zmiany strukturalne i inne.
Publikowane będą tu krótkie dialogi między karaluchem Morico, a gąsienicą Caterpillarem.
Owe dialogi powinny być śmieszne, mimo że dotyczą spraw z życia wziętych.
postscriptum wysłali i rzecz zakomunikowali:
Morico
Caterpillar

sobota, 11 lutego 2012

Gwałciciel z Gorzowa

W dodatku regionalnym Gorzów Wlkp. - Zielona Góra (red. prowadzący Maciej Krzyślak) do Gazety Wyborczej (nr 34.7459, red. prowadzący Dariusz Ćwiklak) z dnia 10 lutego 2012 roku z trwogą przeczytałem artykuł Mai Sałwackiej pt. "Gdzie jest gwałciciel?". Po godzinie 18-stej w poniedziałek, 9 stycznia, w Gorzowie szesnastolatka wracała z centrum miasta, z praktyki w sklepie. Wysiadła z autobusu na ostatnim przystanku w dzielnicy Wieprzyce, po czym 300-metrową trasą wzdłuż wałów Warty zmierzała do domu. Ok. 150 metrów od domu zaatakował ją mężczyzna, który wciągnął ją do rowu. Dziewczyna broniła się. Mężczyzna przystawił do jej szyi nóż. Zgwałcił, a następnie okaleczył jej powieki i rozciął gałki oczu. Jakimś cudem na oślep pobita i zakrwawiona nastolatka doczołgała się do domu, skąd wezwano policję i pogotowie. Obecnie jest pod opieką lekarzy i psychologów. Śledztwo trwa, choć się dłuży bez większych efektów. Gwałciciel ma niewładną rękę i jest dość charakterystyczny. Kilka godzin po gwałcie mężczyzna, który odpowiadał opisowi ofiary, widziany był w jednym z gorzowskich dyskontów, ale policja dotarła do taśm za późno.

Natomiast w dodatku regionalnym Gorzów Wielkopolski - Zielona Góra (red. prowadzący Maciej Krzyślak) do Gazety Wyborczej (nr 29. 7454, red. prowadzący Jerzy B. Wójcik) z 4 lutego 2012 r. znalazł się komunikat red. Mai Sałwackiej o przejmującej historii 16-letniej Ani, która była przez 10 lat wielokrotnie gwałcona i molestowana przez swoich braci. (25-latka, 20-latka i 19-latka) Sprawa wyszła na jaw, gdy Ania postanowiła przerwać milczenie i porozmawiać ze swoimi nauczycielkami, które te wezwały policję. Prokuratorzy byli wstrząśnięci zeznaniami. Rodzice ignorowali jej skargi. Prokuratorzy zapowiedzieli złożenie wnioski o areszt dla braci, przesłuchanie dwóch sióstr oraz o ograniczenie praw rodzicielskich. Ania trafiła do rodzinnego domu dziecka w Żarach. 

Ufam policyjnym śledczym i zasadom etycznym, którym się kierują w swoim zawodzie. Każda sprawa gwałtu jest bardzo trudną. Z niecierpliwością oczekuję, jak najszybszych wyników prowadzonego śledztwa ze skutkiem pozytywnym, tj. schwytania gwałciciela. Sprawa z Żar znalazła swój w miarę szczęśliwy koniec. Mam nadzieję, że i sprawa z Gorzowa taki też znajdzie.

wtorek, 7 lutego 2012

Kolorowa Góra

Obraz Miasta rozplanowany podobnie jak panorama racławicka. Na ścianach frontowych kamienic na pl. Matejki w Zielonej Górze (wyblakły, z odpadającymi tynkami, porysowany graffiti).






Autorzy: Ryszard Kiełb, Andrzej Stefanowski, 1956

Mozaika Uniwersytetu

Motyw Gagarina. Na ścianie bocznej audytorium Uniwersytetu Zielonogórskiego, ul. Podgórna w Zielonej Górze. Autor - Witold Cichacz. Wykonawca - Henryk Krakowiak, 1969.

Relief BWA

Motyw BWA. Nad wejściem do galerii Biura Wystaw Artystycznych, al. Niepodległości w Zielonej Górze. Autor - Marian Szpakowski, 1969.

Mozaika Pływalni

Motyw pływaków. Na ścianie pływalni "Novita", ul. Staszica w Zielonej Górze. Autor - Stanisław Cieśla, 1969.

Mozaika Piekarni

Motyw drabiny. Na ścianach piekarni, ul. Rydza Śmigłego w Zielonej Górze. Autorka - Halina Maszkiewicz, 1969.

Mozaika Biblioteki

Motyw biblioteki. Na ścianie frontowej Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. C. Norwida, al. Wojska Polskiego w Zielonej Górze. Autor - Zygmunt Pranga, 1969.

niedziela, 5 lutego 2012

Nowa era kina - era krwi, przemocy i seksu w 3D

(fragm. zdjęcia plakatu)
Przebojem do kin weszły filmy-opowieści z czasów II wojny światowej: "W ciemności" (reż. A. Holland) oraz "Róża" (reż. W. Smarzowski). Ten pierwszy zdobył nawet nominację do Oskara. Dominują pot, łzy i krew, a zwłaszcza erotyka. Nihil novi! Emocje, przemoc i seks najlepiej się sprzedają - filmoteka polska podąża drogą reszty świata. Na wstępie "W ciemności" możemy oglądać, jak mąż chędoży sobie żonkę. Wrażeń seksualnych co niemiara znajdzie się także w "Róży". Te dwa filmy są raczej pokłosiem serialu, wyprodukowanego przez TVP, "Czas Honoru". Rekordy popularności biją seriale historyczne, wyprodukowane przez HBO. W istocie swojej prędzej quasi-historyczne, gdyż to, co jest historyczne, to raczej sceneria i tematyka jako pretekst do analizy psychologiczno - antropologicznej. To się sprzedaje! Chociaż mogliby się ci wszyscy producenci filmowi ograniczyć do zbudowania nowego Koloseum, na którym gladiatorzy walczyliby na śmierć i życie. Nie ma większych różnic. Może z wyjątkiem ilości krwi, ale widzowie żądni więcej rozlewu krwi mogą wybrać pseudo-horrory, które ja nazywam "krwawymi rzeziami". Bardzo dobrze świadczy o regresie świata filmu fakt, że w odróżnieniu od "W ciemności" czy "Róży", wylało się niesłusznie morze krytyki na film "Bitwa Warszawska 1920" (reż. J. Hoffman), bo a to "był to musical pod Nataszę Urbańską", a to "Borys Szyc się do tej produkcji nie nadawał", a to "film jest inscenizowany jak z obrazu". Film Hoffmana przy okazji w miarę doskonale pokazuje plany dalsze od pierwszego dzięki technice 3D, tylko czy potrzeba aż 3D, aby dopracować w szczegółach film? Nie, nie krytykuję tych wszystkich nowych filmów. Poruszenie przez filmowców trudnej tematyki jest jak najbardziej godne pochwały. Polska potrafi "sprzedawać" historię najnowszą tak, jak inne kraje, inne historie. Anglicy - starożytność i średniowiecze (ale mają drepczących po piętach Niemców). Chińczycy, Hindusi czy Japończycy - swoje historie i legendy. W każdej z tych produkcji filmowych poruszających mniej lub bardziej (ale zwykle mniej) kwestie historyczne nie chodzi o opowieści historyczne, ale o zaakcentowanie przemocy, seksu, namiętności, krwi i machiavellowskiego pragnienia władzy lub wpływów. Filmowcy dają nam chleba i igrzysk. Igrzyska - to dobre kino, odwołujące do najprymitywniejszych instynktów widzów. Chleb - popcorn, który widzowie kupują przed seansem. I wszyscy żyją sobie długo i szczęśliwie.

Widmo kryzysu demokracji


Rząd już podjął decyzję: elektrownia atomowa musi być! Podobnie kopalnia węgla w Lubuskiem: musi być! Politycy innych wariantów nie dopuszczają do głosu. Jeśli gminne referenda zakończą się społecznym vetem, za jakiś czas zostanie rozpisane referendum numer 2, potem 3, aż do pożądanego skutku.
Nad światem krąży widmo kryzysu demokracji. Nie jest to bynajmniej kryzys gospodarczy czy polityczny, ale w dużej mierze społeczny. Pierwszym symptomem współczesnego kryzysu demokracji było dwukrotne referendum irlandzkie w sprawie Traktatu Lizbońskiego. Zarówno w 2008, jak i w 2009 roku, do urn pomaszerowała ponad połowa uprawnionych do głosowania Irlandczyków. W pierwszym referendum przeciwko traktatowi zagłosowało ok. 53% obywateli, w drugim – proporcje się odwróciły i za traktatem opowiedziało się ok. 67% obywateli.
Do drugiego referendum doszło pod presją międzynarodowej opinii, zwłaszcza Unii Europejskiej, oraz pro-unijnego rządu irlandzkiego. Oczywiście, Rada Europejska ogłosiła szereg dokumentów, które rozwiały obawy i antypatie irlandzkie wobec traktatu. Nie mniej na marginesie obu głosowań warto zwrócić uwagę na istotny szczegół - instrumentalne podejście do irlandzkiego vox populi.     
Drugim symptomem kryzysu demokracji były masowe protesty uliczne w Madrycie i w Nowym Jorku, które stały się czymś na kształt kamieni milowych dla Światowego Ruchu Oburzonych. Do tych młodych „Oburzonych”, nie związanych z żadnymi grupami, stronnictwami czy partiami lub quasi-politycznymi ruchami, nie wyszli przedstawiciele rządzących establishmentów, nie podjęli z nimi rozmów czy pertraktacji, jak równi z równymi. Zamiast tego administracyjnymi zarządzeniami, powołującymi się na przepisy obowiązującego prawa, siłą ich rozpędzono, jak to miało miejsce na Wall Street.
Trzecim symptomem, chyba najpoważniejszym, była sprawa greckiego vox populi. Rząd grecki w zamian za międzynarodową i unijną pomoc finansową podjął decyzję o radykalnych oszczędnościach w sektorze publicznym, nie uderzając, co istotne, w sektor prywatny, ani w diety poselskie czy pensje ministerialne. Ludzie wyszli na ulicę wyrazić sprzeciw wobec polityki rządu (konkretnie: przeciw drastycznym cięciom budżetowym), ale grecki rząd kompletnie strajkujących zignorował. Dał temu wyraz jesienią zeszłego roku grecki minister finansów, Ewangelos Wenizelos, podczas parlamentarnego wystąpienia poprzedzającego głosowanie nad przyjęciem cięć budżetowych. Słowa ministra gdzieś przepadły w medialnym szumie, ale w moim tłumaczeniu brzmiały mniej więcej tak: „Społeczeństwo wystąpiło przeciwko nam, ale my dalej działamy w jego interesie”. Takie podejście kłóci się z ideą legitymizacji władzy, choć zarazem celnie wyraża podejście rządzących do obywateli, nie tylko w Grecji, ale także w Polsce (o czym za chwilę), w Europie i na świecie. To podejście można rozwinąć do ogólnej tezy, że rząd wie, co robi, bo działa w interesie swoich obywateli, nawet jeśli ci obywatele wyślą jasny, głośny i jednoznaczny komunikat do rządzących, że się sprzeciwiają ich działaniom.  
Czwartym i bardzo powszechnym, niemalże cyklicznym symptomem kryzysu demokracji jest ogólne podejście polityków, a także mediów, do wyborczych wyników. Także w Polsce. Zwykle przegrani w wyborach czy to parlamentarnych, czy prezydenckich, jako powyborcza opozycja, oskarżają wygranych o oszustwa wyborcze. Oskarżenia te są medialnie bardzo chwytliwe. Kilka przykładów: Ukraina, Białoruś, Rosja, Kazachstan, Mołdawia, Gruzja, a w Europie – Węgry i Polska. Nie wnikam w zasadność tych oskarżeń. Chce tylko zwrócić uwagę, że powyborcze oskarżenia podkopują system demokratyczny, kreując schizofrenię polityczną.
Bardzo dobrym tego przykładem jest Mołdawia, a ściślej: tamtejsze ostatnie wybory parlamentarne. Pierwsze sondaże powyborcze wskazywały na wygraną komunistów. W komentarzach przeciwników komunistów natychmiast pojawiły się podejrzenia, że z pewnością dokonano jakichś manipulacji i oszustw, bo jakże komuniści mogliby wygrać... Ostatecznie wynik mołdawskich komunistów okazał się znacznie słabszy i większość parlamentarną utworzyła koalicja ugrupowań antykomunistycznych, coś w rodzaju naszego „AWS”, choć o zbyt małej liczbie mandatów, by wybrać prezydenta, więc mołdawski pat polityczny nadal trwa. Wspominam o tych wyborach tylko z jednego powodu. Po podaniu oficjalnych wyników z 99% okręgów wyborczych, mołdawski „AWS” nagle wycofał się z oskarżeń o oszustwa i manipulacje wyborcze…
Piątym symptomem okazała się "afera ACTA". Na przełomie 2011/2012 rząd polski zaaprobował, niejako na marginesie do spraw związanych z rybołówstwem i rolnictwem, do podpisania przez ambasadora RP w Kioto międzynarodową umowę handlową dotyczącą zwalczania obrotu towarami podrobionymi, znaną popularnie pod akronimem ACTA. To wzburzyło społeczeństwo, a przede wszystkim młodych, i wyprowadziło je z internetu na ulice. Przeciwnicy ACTA argumentują, że kilka niejasnych przepisów w tej umowie daje potencjalne możliwości do ograniczania wolności w internecie i traktowania każdego internauty jako potencjalnego przestępcę. Ponadto nie podoba im się, że rząd polski tak, jak i Komisja Europejska, prowadziły prace nad ACTA w sposób utajniony i bez konsultacji społecznych. Rządzący ulegli dopiero wtedy, gdy obywatele wyszli na ulice z transparentami. Dzisiaj chcą naprawić błąd (ale słowo "przepraszam" nie padło, wyjąwszy tylko ministra Boniego) i rozpocząć konsultacje społeczne, aby przekonać punkt po punkcie ludzi do ACTA. Zapowiada się więc pogadanka, której końcowym efektem ma być ratyfikacja tej umowy przy jak najmniejszym oporze społecznym. Głos społeczeństwa jest mało słyszalny, bądź w ogóle. Jest potrzebny tylko legitymizacji władzy bądź w wypadku, gdy jest zgodny z interesami rządzących.
W Polsce kryzys demokracji przejawia się jeszcze w dwóch innych sprawach: kopalni odkrywkowej węgla brunatnego w Gubinie i Brodach oraz elektrowni atomowej w gminach Mielno, Ustronie Morskie i Kołobrzeg (miejscowości: Żarnowiec, Warta-Klempicz, Kopań, Nowe Miasto, Gąski). O kopalni Gubin-Brody pisała już m.in. Katarzyna Maksymczak we wrześniu 2010 r. na łamach PULS-u. Nie chcę tutaj rozstrzygać o sensowności bądź bezsensowności lokalizacji kopalni węgla w Lubuskiem i elektrowni atomowej w Polsce, chcę tylko zwrócić uwagę na chętnie pomijaną opinię vox populi.
Przedstawiciele władzy wykonawczej, ustawodawczej i samorządowej wszelkimi dostępnymi środkami, krok po kroku arbitralnie podejmują takie działania, aby nie było żadnych zagrożeń dla uruchomienia kopalni węgla i elektrowni atomowej. Wpisują odpowiednie zapisy i paragrafy do rządowych koncepcji, planów i programów. Podpisują umowy międzynarodowe (np. Wspólną Deklarację Ministerstwa Gospodarki RP z Departamentem Handlu USA z 13 lipca 2010 r.). Podpierają się licznymi ekspertyzami i badaniami naukowymi mającymi uzasadnić konieczność i pożyteczność obu tych inwestycji dla społeczności lokalnych i dla interesów narodowych czy państwowych. Choć mieszkańcy gminy Gubin i Brody wciąż zajmują nieprzejednanie wrogie stanowisko wobec kopalni. Tymczasem samorządowcy szczebla gminnego, powiatowego i wojewódzkiego przyklaskują tej inwestycji.
W grudniu 2011 r. rząd polski podjął decyzję o ochronie złóż węgla brunatnego w okolicach gminy Brody i Legnica, tym samym poparł ideę uruchomienia obu kopalń węgla. Podobne stanowisko zajął w sprawie elektrowni jądrowej, nie bacząc na protesty mieszkańców okolic, w których ma powstać. Radni Mielna, Ustronia Morskiego i Kołobrzegu przyjęli uchwałę sprzeciwiającą się lokalizacji elektrowni atomowej na terenie ich gmin. Wkrótce odbędą się gminne referenda w tej sprawie, choć tylko pro forma, ponieważ rząd już podjął decyzję: elektrownia atomowa musi być! Podobnie kopalnia węgla w Lubuskiem: musi być! Politycy innych wariantów nie dopuszczają do głosu. Jeśli referenda zakończą się społecznym vetem, za jakiś czas zostanie rozpisane referendum numer 2, potem 3, aż do pożądanego skutku.
Do precedensu już doszło, na razie tylko w Irlandii. Można było, jak się okazało, zwoływać ludzi do urn tak długo, aż wreszcie zagłosowali tak, jak tego chciały doraźne, partykularne interesy rządzących. Być może to intelektualne nadużycie, ale nie potrafię w tym miejscu oprzeć się pokusie przywołania z odległej historii wymownego faktu, które może posłużyć za argument przeciwko vox populi: Niemcy demokratyczną większością głosów wybrali Adolfa Hitlera i jego partię, aby rządził ich krajem. To też był vox populi. Tak upadła Republika Weimarska. 
Owszem, takie zagrożenie istnieje zawsze, wszędzie może trafić się „Hitler”. Winston Churchill powiedział jednak 11 listopada 1947 r.: „Stwierdzono, że demokracja jest najgorszą formą rządu, jeśli nie liczyć wszystkich innych form, których próbowano od czasu do czasu”. W moim odczuciu była to obrona ustroju demokratycznego. Dzisiaj ten cytat zniekształcono (choć sens zachowano) do ogólniejszego stwierdzenia „demokracja jest najgorszym ustrojem, ale jedynym z możliwych, jakie człowiek do tej pory wymyślił”. Demokracja, z greckiego demos kratos, władza ludu, w moim przekonaniu polega na prymacie idei vox populi nad partykularnymi interesami państwa. W przeciwnym razie okaże się, że Helleni mieli słuszność, wyrażając pogląd o cyrkulacji dziejów, i u zarania XXI wieku powtórzy się historia z lat 20. i 30. XX wieku. Wtedy będzie raz jeszcze można obwieścić klęskę demokracji. Nie chcę tego. Marzę o tym, aby vox populi było szanowane i akceptowalne przez rządzących. Nawet jeśli wbrew ich interesom, choćby i najsłuszniejszym na świecie.

autor: Krzysztof Olszak, redakcja: Piotr Maksymczak

Epitafium dla Wisławy Szymborskiej

foto. Joanna Helander
W godzinach wieczornych 1 lutego spokojnym snem zmarła Wisława Szymborska - jedyna, której cały dorobek poetycki poznałem z niesłychaną przyjemnością. Wiadomość o jej śmierci zelektryzowała większość dziennikarzy, którzy nagle stali się wielkimi ekspertami od poezji. Jedni zaczęli śpiewać o niej pieśni pochwalne, drudzy - z fanatycznym zacięciem ją dyskredytować (że była "na usługach" komunistów, rządzących Polską po wojnie; że napisała wiersz ku pamięci Józefa Stalina itp.; że pisała wiersze partyjno - rewolucyjne itp. itd.). Dla tych wszystkich, nagle obudzonych z zimowego snu, niby-ekspertów ds. poezji polecam wiersz Wisławy Szymborskiej pt. "Niektórzy lubią poezję". Bo lubią poezję, jak rosół z makaronem, stary szalik czy głaskanie psa. 
 
Urodziła się 2 lipca w Bninie (ob. w Kórniku) nad Jeziorem Kórnickim na południe od zamku. Jest autorką ok. 350 wierszy, zebranych w 13 tomach* i 8 zbiorach** wierszy, a także felietonów w zbiorze "Lektur nadobowiązkowych". Wyróżniona (w kolejności chronologicznej) Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski (1974), Nagrodą Kościelskich (1990), Nagrodą Goethego (1991), Nagrodą Herdera (1995), Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury (1996), Dziecięcą Nagrodą Serca (2003), Złotym Medalem Zasłużonej Kulturze Gloria Artis (2005), a także została człowiekiem roku tygodnika "Wprost" (1996), honorową obywatelką Stołecznego Królewskiego miasta Krakowa (1997) oraz damą Orderu Orła Białego (2011). Nie zdążyła wydać swojego najnowszego tomiku wierszy o prawdopodobnym tytule "Wystarczy". W testamencie zapisała, aby po jej śmierci powołać fundację, która zaopiekowałaby się jej dorobkiem poetyckim, więc najprawdopodobniej ta fundacja wyda jej ostatnie wiersze w tomiku pod tym właśnie tytułem. Jej wiersze cechują się niezwykłą prostotą, autoironią i humorem, o tematyce poważnej. Tłumaczona na całym świecie, ceniona i lubiana przez jej czytelników, a także znane osobistości takie, jak np. Umberto Eco czy Woody Allen. Debiutowała wierszem "Szukamy słowa" w "Dzienniku Polskim" (1945). W latach 1953-1981 pracowała w krakowskim tygodniku literackim "Życie literackie" w dziale poezji. To właśnie w tym czasie powstały felietony, zebrane później w jej "Lekturach nadobowiązkowych". 
 
O sobie tak mówiła: "Lubię filmy. / Lubię koty. /  Lubię dęby nad Wartą. / Lubię Dickensa i Dostojewskiego. / Lubię osobiście ludzi, ale nie ludzkość." Była taką sobie "małą dziewczynką ściągającą obrus" (por. do "Chwila"), a jej duszę "...się miewa. / Nikt nie ma jej bez przerwy / i na zawsze." (por. do "Chwila"). Jej odczyt noblowski z 7 grudnia 1996 roku w Sztokholmie, zarówno gdy czytałem go po raz pierwszy, jak i za każdym razem, daje mi nadzieję i napawa mnie optymizmem. Dzięki "Poecie i Światu" (1996) nie wstydzę się tego, że jestem poetą. Jestem dumny z tego, że mam "zawsze dużo do roboty", jak inni poeci. Jest mi najnormalniej na świecie smutno, ponieważ nie ma drugiej poetki takiej, jak ona, a świat poezji długo się nie podniesie po niej z dna. Mimo to jest jeden akcent optymistyczny: z dna można tylko się podnieść. 

Osobiście jej nie poznałem, ale zawsze ją wyobrażałem taką, jak na zdjęciu J. Helander, i taką ją sobie zapamiętam. Umarła w godzinach wieczornych w swoim mieszkaniu 1 lutego. Zdążyła jeszcze spalić ostatniego papierosa i wypić ostatnią filiżankę kawy. Nie będzie już komu ściągać obrusy ze stołów.
 
Najlepszym epitafium dla Wisławy Szymborskiej są słowa Horacego (por. "Do Muzy Melpomeny"): 
"exegi monumentum, aere perennius". 
 
 Fotografia autorstwa Joanny Helander ze zbioru wierszy Wisławy Szymborskiej pt. "Wiersze wybrane" (2005). 
 
* "Dlatego żyjemy" (1952), "Pytania zadawane sobie" (1954), "Wołanie do Yeti" (1957), "Sól" (1962), "Sto pociech" (1967), "Wszelki wypadek" (1972), "Wielka liczba" (1976), "Ludzie na moście" (1986), "Koniec i początek" (1993), "Chwila" (2002),  "Dwukropek" (2005), "Tutaj" (2009), "Milczenie roślin" (2011).
 
** "101 wierszy" (1966), "Wiersze wybrane" (1967), "Poezje wybrane" (1967), "Poezje" (1989), "Widok z ziarnkiem na piasku" (1996), "Sto wierszy - sto pociech" (1997), "Rymowanki dla dużych dzieci" (2003), "Miłość szczęśliwa i inne wiersze" (2007). 

sobota, 4 lutego 2012

Matko Bosko i tak dalej

Jak ktoś tęskni za monarchiami i oficjalnymi zwrotami do królów, książąt, carów i cesarzy, mam coś na osłodę. Może oficjalnie zwracać się do Matki Boskiej następująco:

Matko Bosko Większa, Częstochowska, Rokitniańska, Ostrobramska, Śnieżna, Podkamieńska, Latyczowska, Berdyczowska, Agłońska, Trybunalska, Gromniczna, Fatimska, Łaskawa, Opolska, Świętokrzyska, Kodeńska, Tuchowska, Karmel, Anielska, Kalwarska, Zielna, Siewna, Bolesna, Różańcowa, Guadalupe i in.!
(z tymże kolejność może być zmienna, po wymienieniu należy umieścić właściwą treść sprawy kierowanej do Matki Boskiej)

Warto sobie zapamiętać, jak już zamiast wykrzyknika z wulgaryzmem w tle wysmyknie się nam "Matko Bosko!".

*pominąłem tytuły królewskie i honorowe

Morico, 4 lutego 2012

Do kurwy nędzy z takim światem!

Ja, przepraszam, za ten zbyt emocjonalny i niedopuszczalnie subiektywny komentarz w tytule wobec całego ogromu tego zła, istniejącego w świecie, który uważa się za cywilizowany, postępowy, nowoczesny i humanitarny, ale nie znalazłem innych zamienników, które pasowałyby do szeroko rozumianej poprawności estetycznej. 

W dodatku regionalnym (red. prowadzący Maciej Krzyślak) do Gazety Wyborczej (nr 29. 7454, 4 lutego 2011 red. prowadzący Jerzy B. Wójcik) znalazł się komunikat red. Mai Sałwackiej o przejmującej historii 16-letniej Ani, która była przez 10 lat wielokrotnie gwałcona i molestowana przez swoich braci. (25-latka, 20-latka i 19-latka) Sprawa wyszła na jaw, gdy Ania postanowiła przerwać milczenie i porozmawiać ze swoimi nauczycielkami, które te wezwały policję. Prokuratorzy byli wstrząśnięci zeznaniami. Rodzice ignorowali jej skargi. Prokuratorzy zapowiedzieli złożenie wnioski o areszt dla braci, przesłuchanie dwóch sióstr oraz o ograniczenie praw rodzicielskich. Ania trafiła do rodzinnego domu dziecka w Żarach. Próbowałem dowiedzieć się czegoś więcej z stron intern. Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze i Sądu Rejonowego w Żarach, ale nie mogłem odnaleźć żadnych komunikatów.

Od dwóch tygodni cała Polska natomiast  żyje sprawą sześcioletniej Magdy. Początkowo - porwaniem, które ostatecznie okazało się mistyfikacją, wymyśloną przez matkę. Wg fundacji Itaka rocznie w kraju i za granicą policja odnotowuje 15 tysięcy zaginięć obywateli polskich, w tym 4450 dzieci do 17 roku życia.

TVP 1 niedawno wyświetliła film "Dziewczyny z przemytu" (2005) w reżyserii Ch. Duguay'a, a kilka lat temu w walkę z handlem żywym towarem, prostytucją dziecięcą i szerzej współczesnym niewolnictwem zaangażowała się gwiazda muzyki rosyjskiej Valeriya swoim wspaniałym, bo przejmującym i wzruszającym, teledyskiem "По дороге любви" (dostępny na YouTube). 

90% treści materiałów erotycznych i pornograficznych w internecie jest adresowana do mężczyzn. Z tego, aż 85% są przesiąknięte przemocą i przedmiotowym traktowaniem partnerek seksualnych (80%). 90% wszystkich materiałów pornograficznych akcentuje zbliżenia kamerą na narządy płciowe podczas stosunku, a 60-70% - prezentuje pogląd "seks, gdzie popadnie" (seks można uprawiać wszędzie: na ulicy, w toalecie, w autobusie, w pociągu, w banku, w sklepie, w przebieralni, na ulicy) czy jak kto woli wedle maksymy "rozmnażajmy się, jak króliki". Oczywiście filmy pornograficzne i erotyczne są inscenizowane, ale nie zmienia to faktu, że chce się tylko tym rzygać, a nie doświadczać przy tym orgazmu. W świecie reklamy natomiast istnieją tylko fizycznie atrakcyjni modele i atrakcyjne modelki. W przypadku modelów - odsłania się wysportowany, umięśniony tors. W przypadku modelek - nogi, brzuch i ramiona. Że o świecie filmów nie wspomnę: ostatnio bardzo modne są sceny z seksem lub gwałtem; oczywiście koniecznie musi to być seks analny (zgodnie z w/w maksymą o królikach). I w tym świecie przesiąkniętym seksem zwierzęcym (dzikim, patologicznym itp.) wielu dostaje fiksacji i psychozy, i, hokus pokus, pojawiają się patologie różnego rodzaju.

Jak to jest, że "człowiek człowiekowi wilkiem" (H. Krall)? Tak jest, bo "kiedy rozum śpi, budzą się potwory" (F. Goya). 

Caterpillar, 4 lutego 2012