Autobus jak zwykle jedzie sobie swoją trasą. Nagle skręca w uliczkę.
Zmienił trasę. Pomruki i wrzawa oburzenia wśród pasażerów z jednym ani
to pytaniem, ani twierdzeniem: "poje**ło mu się". Kierowca musiał
kawałek przejechać, aby na najbliższym rondzie zawrócić i wrócić na
trasę. Pasażerowie okazali się kompletnie niewyrozumiali i bardzo
niecierpliwi. Ja rozumiem, że się za przejazd zapłaciło i się wymaga od
usługodawcy jak najlepszej realizacji wykupionej usługi, ale czy nie
można zachować cierpliwości? Wszak kierowca, chcąc naprawić swój błąd,
nie złamie przepisów ruchu drogowego? Swój błąd naprawił i na rondzie
(taka była jedyna możliwość) wrócił na swoją trasę. Można też było mu
okazać trochę zrozumienia. Popełnił błąd. Kierowca to też człowiek.
Humanum errare est.
A skoro tak mowa o ludziach, to 20 stycznia minęła kolejna już rocznica konferencji nad jeziorem Wannsee (1942), kiedy opracowano urzędowy dokument planu eksterminacji celowej narodu żydowskiego. Czytam "Szkicownik z Auschwitz" autorstwa więźnia obozowego MM w oprac. A. Sieradzkiej (Oświęcim 2011) oraz "Dziewczynkę w zielonym sweterku" autorstwa K. Chiger (Warszawa 2011). Na podstawie tej ostatniej A. Holland wyreżyserowała niezwykły film, który ma szansę podbić Hollywood. Więźniowie obozów koncentracyjnych i licznych egzekucji wojennych byli ludźmi. Ich oprawcy - również. Tak samo, jak wielu innych ludzi, pośrednio uwikłanych w tę pięcioletnią, dehumanizacyjną pożogę wojenną. Nie było ani świń, ani bydła, ani kur, ani potworów, ani demonów. Byli ludzie, bo rację miała Hanna Krall, że człowiek człowiekowi zgotował ten los. To jest straszne, kim jest i może być człowiek. Straszne, kim ja jestem. Straszne, że jestem człowiekiem.
Tak niewiele trzeba, aby żyć ze sobą w zgodzie i harmonii. Tak wiele potrzeba, aby tak niewiele osiągnąć.
Dziwne jest to zwierzę, co się człowiekiem nazywa.