Niniejszy tekst jest uzupełnieniem do mojego tekstu "Rozprawić się z Weiningerem" (z 16 czerwca 2011 r.).
Była sobie Tęczowa Góra w Zielonej Górze na ul. Kupieckiej w ogródku wegetariańskiego baru o wdzięcznej nazwie "Zielona Jadłodajnia". Przy okazji odkryłem, że ten lokal ma własny ogródek i jest tam nawet bardzo miło i przyjemnie!
Festiwal trwał trzy dni i skupił się na trzech głównych problemach: o homoseksualizmie w edukacji szkolnej, o roli mediów w kształtowaniu postaw tolerancji wobec mniejszości seksualnych oraz o tym, jak praktycznie jest z tą naszą tolerancją na przysłowiowej ulicy i jak to jest z tą homofobią. Po każdym spotkaniu z zaproszonymi gośćmi i dyskusji puszczano jakieś filmy. Mało mnie one interesowały. Wybrałem się na ten festiwal z konkretnymi pytaniami i w celu rozmowy. Rozmowa to podstawa każdej terapii; na kozetkę marsz! To pomoże, każdemu. Mimo, że psycholog, specjalnie dla Kampanii Przeciwko Homofobii, rzadko przyjeżdża do Zielonej Góry z Wa-wy.
W porównaniu do zeszłorocznego festiwalu, który miał miejsce (kto to pamięta?) w BWA, w tym roku na pewno zmienił się poziom rozmów. Do głosu doszli ludzie spoza środowiska LGTB z całkiem merytorycznymi argumentami. Ogólny wniosek po chłopsku: Trza się wzajemnie szanować. I tyle, tylko i aż. Jak na warunki polskie zostaje tylko to "aż".
W pierwszym dniu krótko przed godziną siódmą wieczór pojawili się chłopcy z jakiejś Falangi. Rozdawali oni ulotki, na których można było wyczytać 1 Kor 6: 9 oraz Kpl 20: 13 oraz pytanie czy niejaki Robert B. (ciekawe, o kogo chodziłoby?), oskarżony o ponoć jakieś naruszenie cielesne policjanta, powinien uczyć dzieci tolerancji.
Było kilku policjantów i mini-defilada środowiska LGTB, osłaniającego niczym szwadrony BOR Roberta Biedronia, założyciela i pierwszego szefa Kampanii Przeciwko Homofobii.
13 czerwca (poniedziałek) były rozmowy nie tylko o tym, jak uczyć i mówić o homoseksualizmie w polskich szkołach, ale także o ludzkiej seksualności (powoływano się na guru wiedzy o seksie, na prof. Zbigniewa Izdebskiego), podręcznikach szkolnych (pan Robert reklamował społecznie jakieś książeczki i bajeczki dla dzieci, promujące homoseksualizm, w tym książeczkę o dwóch pingwinach), o takim przedmiocie szkolnym, jak wychowanie do życia w rodzinie i o normalności. Niestety pan Robert nie podjął odpowiedzi na pytanie o normalność z powodu jakichś jego prywatnych fobii, związanych z dyskursem n.t. normalności. Jednakże z odsieczą przyszła pani adiunkt w Zakładzie Poradnictwa i Seksuologii Uniwersytetu Zielonogórskiego dr Joanna Dec, która rzeczowo i merytorycznie podjęła ten wątek o normalności. Z całym szacunkiem do pana Roberta, ale Robert Biedroń był na tym spotkaniu taką bombką na choinkę, którą, jeśliby się stłukła, nikt by się nie przejmował. Królowały panie Joanna Dec i Małgorzata Mejza, ta ostatnia z Towarzystwa Rozwoju Rodziny. Pani Joanna Dec przypomniała ponadto, że Kościół katolicki nie potępia homoseksualistów, o czym świadczą zapisy w Katechizmie Kościoła Katolickiego, ale większość katolików nawet o tym nie wie. Pani Małgorzata opisała, jak z tą edukacją seksualną i edukacją o homoseksualizmie naprawdę wygląda. Przypomniała, że jest kiepsko z społecznym podejściem do spraw związanych z seksem, który sex wciąż jest tabu, ale nie jest tak źle, jak by się mogło wydawać z samym prawem oświatowym w tej materii. Nierzadko też, co jest zatrważające, sami nauczyciele są niedostatecznie przygotowani dydaktycznie i pedagogicznie do prowadzenia zajęć z zakresu seksuologii (etyka i wychowanie do życia w rodzinie) w szkołach. Są w sprawach seksu niekompetentni. To się zmienia, ale bardzo powoli.
Interesującym przy tym jest felieton księdza - redaktora seniora Adama Bonieckiego z 7 VI 2011 r. ("Tygodnik Powszechny"), w którym przypomina on o „Uwagach dotyczących projektów legalizacji prawnej związków między osobami homoseksualnymi” Kongregacji Nauki i Wiary, z 31 lipca 2003 r. Wg Kongregacji mężczyźni i kobiety o skłonnościach homoseksualnych należy traktować z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Felietonista przypomina, że Kościół katolicki będzie zawsze przeciwny dyskryminacji osób o skłonnościach homoseksualnych, ale również przeciwko instytucjonalizacji ich związków partnerskich. To wynika z całościowego ujęcia doktryny i filozofii Kościoła i trzeba patrzeć tutaj przez pryzmat Jego poglądów na małżeństwo, uświęconego przez Boga, antykoncepcję, miłość fizyczną (pop. seks) czy konkubinaty. Podzielam opinię księdza Bonieckiego, że czeka nas poważny spór i wyrażam z nim nadzieję, żeby ten spór był na argumenty.
Problem normalności i seksualności poruszyłem, jako zawiedziony nieuzyskaniem odpowiedzi od festiwalowiczów, w osobnym tekście, do którego z miłą chęcią odsyłam ("Rozprawić się z Weiningerem", 16 VI 2011, www.morico-caterpillar.blogspot.com).
14 czerwca (wtorek) chciałem dowiedzieć się przede wszystkim, jak wygląda tak naprawdę samo podejście dziennikarzy do problemu homoseksualizmu i jak ten problem wygląda w łonie samych redakcji mediów i w relacjach z szefami. Wyszedłem przekonany z tego wtorkowego spotkania, że Gazeta Wyborcza, którą reprezentował Łukasz Woźnicki z jej gorzowsko - zielonogórskiego oddziału, wspiera niejako całym sercem środowiska LGTB w walce o szacunek, tolerancję i prawa mniejszości seksualnych. Interesującym okazały się teksty Piotra Pacewicza, który jest zaangażowany w kampanie LGTB. Bardziej merytorycznie i obiektywniej do tematu homoseksualizmu podeszli Joanna Oleszkiewicz (zgora24.info) oraz Marek Pakoński (mmzielonagora.pl). Ten ostatni postawił się trochę w roli rzecznika homofobów i środowiska nie-LGTB. Swoją drogą zaistniało ciekawe zjawisko - obok LGTB mamy nie-LGTB, rodem z filozoficznego języka ontologii. W dyskursie między Łukaszem, a Markiem zetknęły się dwie szkoły dziennikarskiego fachu. Problemem było różnie pojmowane pojęcie obiektywizmu. Tak mi się wydaje, ale jakby Joanna i Marek zawiązali wtedy w tym przypadku koalicję, na której ostrzu noża znalazł się Łukasz. Poszło oczywiście o obiektywizm. Okazuje się, że nawet w półświatku dziennikarskim nie jest łatwo o porozumienie i może stąd też do dzisiaj słynne stowarzyszenie dziennikarskie nie ma jeszcze wybranego zarządu? W każdym razie wniosek był taki, że im więcej się będzie pisało w mediach na temat LGTB, tym bardziej się będzie oswajało ludzi z problematyką homoseksualizmu. I to zadanie wykonuje wyśmienicie Gazeta Wyborcza. Zresztą tytuł tej gazety bardzo często padał na tym spotkaniu. Przypomniano również o tym, że homoseksualiści (bi- i trans- także) powinni szukać pomocy w rozmaitych fundacjach, instytucjach, urzędach i służbach publicznych w pierwszej kolejności, a także w celu nabrania rozgłosu sprawie dyskryminowania mniejszości seksualnych także dobrze byłoby poinformować media. Zrozumiałem to tak: my nie chcemy ruszać się z naszych ciepłych fotelików w redakcjach, musicie się do nas sami pofatygować, a my zbijemy forsę na sensacji, którą dostarczycie, koniecznie z pizzą, a napiwek dla was, prosto pod nasze drzwi. Jeszcze tylko brakuje ulotek i telefonów (rynek, marketing i takie tam).
W każdym bądź razie media pełnią niebagatelną, ba, nawet ogromną rolę w kształtowaniu postaw tolerancji. W dyskursie poszło też o wpisy internautów na tematy homoseksualne. Szkoda, że nie wspomniano o walce z wiatrakami szefa dyplomacji, pana ministra Radosława Sikorskiego. Jeśli inicjatywa ministra zostanie przekuta w czyn, to okaże się, że szkoła, do której należy Marek, miała jednak rację (spór z Łukaszem).
15 czerwca (środa) gościem wieczoru była pani Grażyna Wyczałkowska, pełnomocnik Marszałka Woj. Lubuskiego ds. równego traktowania. Krótko: sprowadziła błąkające się po Edenie duszyczki z powrotem na ziemię i wylała kubły zimnej wody na łby wszystkim, zarówno LGTB, jak i nie-LGTB. Nie bawmy się w Platona i jego idealizm. Spójrzmy na realia, w jakich żyjemy i szanujmy siebie nawzajem. Zarówno homoseksualiści, jak i homofobi. Proste? A jakże, ale niekoniecznie. I jedni, i drudzy wbrew wszystkim, a nader wszystko wbrew Kościołowi, wolą trwać w stanie permanentnej wojny Sun Tzu. Ważnym jest, aby nie definiować człowieka względem jego seksualności. Myślę, że wszyscy dyskutanci się z tym zgodzili. Problemem stało się jednak wykorzystywanie różnych stereotypów do walki z tymi stereotypami. W przypadku walki przeciwko homofobii wykorzystuje się stereotypy związane z homoseksualizmem, np. taki, że dwóch panów uprawia sobie seks analny, z wykorzystaniem fallusa, tudzież fallusów. Moim zdaniem wykorzystywanie, jako środka, stereotypów do walki z tymi stereotypami wcale ich nie zwalcza, ale je wzmacnia. Trzeba odpowiedzieć też na pytanie czy chcemy robić kolorowe happeningi tak, jak niegdyś Palikot z fallusem w sejmie, i de facto nic na trwałe nie zmieniać czy jednak coś zmienić poprzez merytoryczne i rzeczowe rozmowy, pracę u podstaw i pracę organiczną? A jednak idee pozytywistyczne do czegoś jeszcze mogą okazać się przydatne. Maciej Gniazdowski mówił, aby kampanię przeciwko homofobii prowadzić małymi kroczkami, i z nim, tak to odebrałem, zgodziła się i poparła go pani pełnomocnik Grażyna.
Całość festiwalu sfinalizował koncert zespołu Drag Queen Charlotte & Sellina Demellon w klubie słodko - gorzka.
Możemy i powinniśmy się różnić. W trzecim dniu pani Grażyna Wyczałkowska wypowiedziała przepiękną sentencję, którą warto zapamiętać: Różnorodność to bogactwo. Proste, krótkie, zwięzłe, a ile treści w sobie zawiera! W tej różnorodności trzeba się wzajemnie szanować. Trzeba szanować drugiego człowieka z tego powodu, że jest człowiekiem, takim samym, jak ja, ale jednak jakoś innym. Bez względu na jego rasę, narodowość, religię, poglądy polityczne, orientację seksualną itp. Nie wolno patrzeć na człowieka z perspektywy jego seksualności i to jest, tak sądzę, pragnienie środowiska LGTB.
Była sobie Tęczowa Góra w Zielonej Górze na ul. Kupieckiej w ogródku wegetariańskiego baru o wdzięcznej nazwie "Zielona Jadłodajnia". Przy okazji odkryłem, że ten lokal ma własny ogródek i jest tam nawet bardzo miło i przyjemnie!
Festiwal trwał trzy dni i skupił się na trzech głównych problemach: o homoseksualizmie w edukacji szkolnej, o roli mediów w kształtowaniu postaw tolerancji wobec mniejszości seksualnych oraz o tym, jak praktycznie jest z tą naszą tolerancją na przysłowiowej ulicy i jak to jest z tą homofobią. Po każdym spotkaniu z zaproszonymi gośćmi i dyskusji puszczano jakieś filmy. Mało mnie one interesowały. Wybrałem się na ten festiwal z konkretnymi pytaniami i w celu rozmowy. Rozmowa to podstawa każdej terapii; na kozetkę marsz! To pomoże, każdemu. Mimo, że psycholog, specjalnie dla Kampanii Przeciwko Homofobii, rzadko przyjeżdża do Zielonej Góry z Wa-wy.
W porównaniu do zeszłorocznego festiwalu, który miał miejsce (kto to pamięta?) w BWA, w tym roku na pewno zmienił się poziom rozmów. Do głosu doszli ludzie spoza środowiska LGTB z całkiem merytorycznymi argumentami. Ogólny wniosek po chłopsku: Trza się wzajemnie szanować. I tyle, tylko i aż. Jak na warunki polskie zostaje tylko to "aż".
W pierwszym dniu krótko przed godziną siódmą wieczór pojawili się chłopcy z jakiejś Falangi. Rozdawali oni ulotki, na których można było wyczytać 1 Kor 6: 9 oraz Kpl 20: 13 oraz pytanie czy niejaki Robert B. (ciekawe, o kogo chodziłoby?), oskarżony o ponoć jakieś naruszenie cielesne policjanta, powinien uczyć dzieci tolerancji.
Było kilku policjantów i mini-defilada środowiska LGTB, osłaniającego niczym szwadrony BOR Roberta Biedronia, założyciela i pierwszego szefa Kampanii Przeciwko Homofobii.
13 czerwca (poniedziałek) były rozmowy nie tylko o tym, jak uczyć i mówić o homoseksualizmie w polskich szkołach, ale także o ludzkiej seksualności (powoływano się na guru wiedzy o seksie, na prof. Zbigniewa Izdebskiego), podręcznikach szkolnych (pan Robert reklamował społecznie jakieś książeczki i bajeczki dla dzieci, promujące homoseksualizm, w tym książeczkę o dwóch pingwinach), o takim przedmiocie szkolnym, jak wychowanie do życia w rodzinie i o normalności. Niestety pan Robert nie podjął odpowiedzi na pytanie o normalność z powodu jakichś jego prywatnych fobii, związanych z dyskursem n.t. normalności. Jednakże z odsieczą przyszła pani adiunkt w Zakładzie Poradnictwa i Seksuologii Uniwersytetu Zielonogórskiego dr Joanna Dec, która rzeczowo i merytorycznie podjęła ten wątek o normalności. Z całym szacunkiem do pana Roberta, ale Robert Biedroń był na tym spotkaniu taką bombką na choinkę, którą, jeśliby się stłukła, nikt by się nie przejmował. Królowały panie Joanna Dec i Małgorzata Mejza, ta ostatnia z Towarzystwa Rozwoju Rodziny. Pani Joanna Dec przypomniała ponadto, że Kościół katolicki nie potępia homoseksualistów, o czym świadczą zapisy w Katechizmie Kościoła Katolickiego, ale większość katolików nawet o tym nie wie. Pani Małgorzata opisała, jak z tą edukacją seksualną i edukacją o homoseksualizmie naprawdę wygląda. Przypomniała, że jest kiepsko z społecznym podejściem do spraw związanych z seksem, który sex wciąż jest tabu, ale nie jest tak źle, jak by się mogło wydawać z samym prawem oświatowym w tej materii. Nierzadko też, co jest zatrważające, sami nauczyciele są niedostatecznie przygotowani dydaktycznie i pedagogicznie do prowadzenia zajęć z zakresu seksuologii (etyka i wychowanie do życia w rodzinie) w szkołach. Są w sprawach seksu niekompetentni. To się zmienia, ale bardzo powoli.
Interesującym przy tym jest felieton księdza - redaktora seniora Adama Bonieckiego z 7 VI 2011 r. ("Tygodnik Powszechny"), w którym przypomina on o „Uwagach dotyczących projektów legalizacji prawnej związków między osobami homoseksualnymi” Kongregacji Nauki i Wiary, z 31 lipca 2003 r. Wg Kongregacji mężczyźni i kobiety o skłonnościach homoseksualnych należy traktować z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Felietonista przypomina, że Kościół katolicki będzie zawsze przeciwny dyskryminacji osób o skłonnościach homoseksualnych, ale również przeciwko instytucjonalizacji ich związków partnerskich. To wynika z całościowego ujęcia doktryny i filozofii Kościoła i trzeba patrzeć tutaj przez pryzmat Jego poglądów na małżeństwo, uświęconego przez Boga, antykoncepcję, miłość fizyczną (pop. seks) czy konkubinaty. Podzielam opinię księdza Bonieckiego, że czeka nas poważny spór i wyrażam z nim nadzieję, żeby ten spór był na argumenty.
Problem normalności i seksualności poruszyłem, jako zawiedziony nieuzyskaniem odpowiedzi od festiwalowiczów, w osobnym tekście, do którego z miłą chęcią odsyłam ("Rozprawić się z Weiningerem", 16 VI 2011, www.morico-caterpillar.blogspot.com).
14 czerwca (wtorek) chciałem dowiedzieć się przede wszystkim, jak wygląda tak naprawdę samo podejście dziennikarzy do problemu homoseksualizmu i jak ten problem wygląda w łonie samych redakcji mediów i w relacjach z szefami. Wyszedłem przekonany z tego wtorkowego spotkania, że Gazeta Wyborcza, którą reprezentował Łukasz Woźnicki z jej gorzowsko - zielonogórskiego oddziału, wspiera niejako całym sercem środowiska LGTB w walce o szacunek, tolerancję i prawa mniejszości seksualnych. Interesującym okazały się teksty Piotra Pacewicza, który jest zaangażowany w kampanie LGTB. Bardziej merytorycznie i obiektywniej do tematu homoseksualizmu podeszli Joanna Oleszkiewicz (zgora24.info) oraz Marek Pakoński (mmzielonagora.pl). Ten ostatni postawił się trochę w roli rzecznika homofobów i środowiska nie-LGTB. Swoją drogą zaistniało ciekawe zjawisko - obok LGTB mamy nie-LGTB, rodem z filozoficznego języka ontologii. W dyskursie między Łukaszem, a Markiem zetknęły się dwie szkoły dziennikarskiego fachu. Problemem było różnie pojmowane pojęcie obiektywizmu. Tak mi się wydaje, ale jakby Joanna i Marek zawiązali wtedy w tym przypadku koalicję, na której ostrzu noża znalazł się Łukasz. Poszło oczywiście o obiektywizm. Okazuje się, że nawet w półświatku dziennikarskim nie jest łatwo o porozumienie i może stąd też do dzisiaj słynne stowarzyszenie dziennikarskie nie ma jeszcze wybranego zarządu? W każdym razie wniosek był taki, że im więcej się będzie pisało w mediach na temat LGTB, tym bardziej się będzie oswajało ludzi z problematyką homoseksualizmu. I to zadanie wykonuje wyśmienicie Gazeta Wyborcza. Zresztą tytuł tej gazety bardzo często padał na tym spotkaniu. Przypomniano również o tym, że homoseksualiści (bi- i trans- także) powinni szukać pomocy w rozmaitych fundacjach, instytucjach, urzędach i służbach publicznych w pierwszej kolejności, a także w celu nabrania rozgłosu sprawie dyskryminowania mniejszości seksualnych także dobrze byłoby poinformować media. Zrozumiałem to tak: my nie chcemy ruszać się z naszych ciepłych fotelików w redakcjach, musicie się do nas sami pofatygować, a my zbijemy forsę na sensacji, którą dostarczycie, koniecznie z pizzą, a napiwek dla was, prosto pod nasze drzwi. Jeszcze tylko brakuje ulotek i telefonów (rynek, marketing i takie tam).
W każdym bądź razie media pełnią niebagatelną, ba, nawet ogromną rolę w kształtowaniu postaw tolerancji. W dyskursie poszło też o wpisy internautów na tematy homoseksualne. Szkoda, że nie wspomniano o walce z wiatrakami szefa dyplomacji, pana ministra Radosława Sikorskiego. Jeśli inicjatywa ministra zostanie przekuta w czyn, to okaże się, że szkoła, do której należy Marek, miała jednak rację (spór z Łukaszem).
15 czerwca (środa) gościem wieczoru była pani Grażyna Wyczałkowska, pełnomocnik Marszałka Woj. Lubuskiego ds. równego traktowania. Krótko: sprowadziła błąkające się po Edenie duszyczki z powrotem na ziemię i wylała kubły zimnej wody na łby wszystkim, zarówno LGTB, jak i nie-LGTB. Nie bawmy się w Platona i jego idealizm. Spójrzmy na realia, w jakich żyjemy i szanujmy siebie nawzajem. Zarówno homoseksualiści, jak i homofobi. Proste? A jakże, ale niekoniecznie. I jedni, i drudzy wbrew wszystkim, a nader wszystko wbrew Kościołowi, wolą trwać w stanie permanentnej wojny Sun Tzu. Ważnym jest, aby nie definiować człowieka względem jego seksualności. Myślę, że wszyscy dyskutanci się z tym zgodzili. Problemem stało się jednak wykorzystywanie różnych stereotypów do walki z tymi stereotypami. W przypadku walki przeciwko homofobii wykorzystuje się stereotypy związane z homoseksualizmem, np. taki, że dwóch panów uprawia sobie seks analny, z wykorzystaniem fallusa, tudzież fallusów. Moim zdaniem wykorzystywanie, jako środka, stereotypów do walki z tymi stereotypami wcale ich nie zwalcza, ale je wzmacnia. Trzeba odpowiedzieć też na pytanie czy chcemy robić kolorowe happeningi tak, jak niegdyś Palikot z fallusem w sejmie, i de facto nic na trwałe nie zmieniać czy jednak coś zmienić poprzez merytoryczne i rzeczowe rozmowy, pracę u podstaw i pracę organiczną? A jednak idee pozytywistyczne do czegoś jeszcze mogą okazać się przydatne. Maciej Gniazdowski mówił, aby kampanię przeciwko homofobii prowadzić małymi kroczkami, i z nim, tak to odebrałem, zgodziła się i poparła go pani pełnomocnik Grażyna.
Całość festiwalu sfinalizował koncert zespołu Drag Queen Charlotte & Sellina Demellon w klubie słodko - gorzka.
Możemy i powinniśmy się różnić. W trzecim dniu pani Grażyna Wyczałkowska wypowiedziała przepiękną sentencję, którą warto zapamiętać: Różnorodność to bogactwo. Proste, krótkie, zwięzłe, a ile treści w sobie zawiera! W tej różnorodności trzeba się wzajemnie szanować. Trzeba szanować drugiego człowieka z tego powodu, że jest człowiekiem, takim samym, jak ja, ale jednak jakoś innym. Bez względu na jego rasę, narodowość, religię, poglądy polityczne, orientację seksualną itp. Nie wolno patrzeć na człowieka z perspektywy jego seksualności i to jest, tak sądzę, pragnienie środowiska LGTB.
Morico, 16 czerwca 2011
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz