...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

wtorek, 28 czerwca 2011

Zawiesina urlopowa

Zanurzamy się i toniemy w niezwykle jasnych światłach słońca. Pluskamy się w mrocznej wodzie, palimy zawzięcie mnóstwo, mnóstwo tytoniu i pijemy czerwone wino ze szklanych kieliszków. A na marginesie łazimy po wioskach i integrujemy się z innymi kulturami. To nic, że w promieniu paru kilometrów dominuje tylko jedna kultura, słowiańska.

Zawiesina. Miazga.

Wracamy za miesiąc. Jak złapiemy gdzieś wi-fi, to damy znać, że żyjemy i mamy się dobrze na twitterze, o ile nie zapomnimy o tym w naszej ciężkiej, plażowo - morskiej pracy fizyczno - umysłowej.

Z pozdrowieniami,
Morico i Caterpillar, 28 czerwca 2011

niedziela, 26 czerwca 2011

YouTube - łopata do grobu filharmonii

Prawie dwie i pół godziny internauci mogą się delektować delicjami muzyki Berlioza, Bacha, Ginastera, Mozarta, Straussa, Mendelssohna i Schuberta. Tak potężnej dawki nie dają niektóre filharmonie. Całość udekorowały solowe występy laureatów finału i wywiady z nimi, czym dla nich jest muzyka. Nie było biletów, ani miejscówek. Wystarczyło tylko mieć dobre połączenie internetowe i sporo czasu.

Kawka, papierosek, laptop i Orkiestra Symfoniczna w Sydney na YouTube. Niepalący - bez papieroska. Alkoholicy - z kieliszkiem dobrego, czerwonego wina. Rankiem, po południu, a może wieczorkiem? YouTube zaserwowało fenomenalne wydarzenie multimedialne, dostępne o każdej porze i w każdym miejscu. Nawet w kiblu, jak ktoś sobie zechce, chociaż ja odradzam przez wzgląd na szacunek muzyków i kompozytorów, a zwłaszcza tych wielkich klasyków.

Szkoda tylko, że to wydarzenie było mało słyszalne w Polsce. O, pardon, słyszalne o tyle, o ile dotyczyło tylko polskich laureatów. Polacy i Polki mają chyba jakiś kompleks polskości. Wszędzie doszukują się akcentów polskości, nawet znajdą trochę Polaka w Chińczyku gdzieś w jakiejś dalekiej wiosce w Chinach. A nie? Polak potrafi! I z Murzyna Polaka zrobi, jak zechce!

101 muzyków z całego świata skompletowało orkiestrę pod wodzą świetnego dyrygenta i dyrektora artystycznego Vladimira Ashkenazego. Muzyka nie tylko łagodzi obyczaje, ale i łączy ludzi. Koncert Orkiestry Symfonicznej YouTube w Sydney z 20 marca 2011 roku jest dowodem na to, że najłatwiej jednoczy się rozproszonych i skłóconych na tej planecie ludzi właśnie poprzez muzykę, od której nie ma lepszego środka w walce o pokój, jedność, wolność, równość czy sprawiedliwość.

Najlepsze w tym wszystkim jest jednak to, że można wracać do koncertu, ile komu się chce. Tylko komu się chce? Wszyscy od starego, dobrego i poczciwego Bacha wybierają te nowe popy, rocki czy inne techno party.

Do dzisiaj koncert obejrzało ponad 33 miliony widzów. Żadna orkiestra na świecie nie pobije takiego rekordu. Czy wielcy kompozytorzy, jak Mendelssohn, Bach, Strauss czy Mozart daliby radę wymarzyć sobie tak wielką publiczność? A to wszystko dzięki YouTube!

Można już zacząć kopać groby dla starych filharmonii, oper i teatrów.

Caterpillar, 27 czerwca 2011

PS: Całość możecie obejrzeć na YouTube, wystarczy kliknąć na koncert.

Czy Polska chłopami i babami stoi?

Mamy chłopów i baby, ale znajdzie się parę ziarenek - paru dżentelmenów i parę dam. Zarówno jak są baby i damy, tak samo są chłopi i dżentelmeni. Utopią jest marzyć, by każdy był dżentelmenem i każda była damą. Dystopią jednak - uważać, że mamy same baby i chłopów.

Dziwne, że mówiąc o kulturze osobistej, Kindersztubie czy ABC dobrego wychowania częściej pada określenie "dżentelmena", a rzadko - "damy". A przecież "dama" jest żeńskim odpowiednikiem "dżentelmena".

Ustąpić miejsce siedzące starszemu, przepuścić w drzwiach, nie pchać się przed starszego (nieśmiertelny wachmistrz Kalita), nie poganiać, ukłonić się, nie podawać starszym/ ważniejszym osobom pierwszemu ręki... taka wyliczanka z ABC dobrego wychowania może być jeszcze dłuższa.

Proste zasady zachowania się wśród ludzi z życia dnia codziennego, których jesteśmy świadkami bądź które sami stosujemy. Chyba jednak nie takie do końca proste...

Czasami brakuje także do nich takiego zwykłego... uśmiechu. Kindersztuba w połączeniu z uprzejmością i radością jest rzadkim zjawiskiem społecznym w Polsce. Anglicy na przywitanie pytają się "Jak się masz?" (ang. "How do you do?"), a my proste "Dzień dobry" i nic więcej.

Natomiast wśród polskich studentów zauważyłem niepokojącą tendencję do choćby symbolicznego podziękowania wykładowcy za wygłoszenie przez niego wykładu. Oklaski, które są dość męczące, można zastąpić zakołataniem w blat stołu (popularny zwyczaj na niemieckich uczelniach). W Polsce ani be, ani me, ani "dziękuję", tylko byle wyjść jak najszybciej z sali, nie patrząc w ogóle na profesora.

A w autobusie, jak ustąpimy miejsce siedzące osobie starszej czy schorowanej i się wściekamy, że ona posadziła na nie swojego przysłowiowego wnuczka? Co z tego? Jej sprawa. Ugryź się w język! Patrz na siebie, a nie na innych! Ty musisz być w porządku! A zresztą... starszych młodsi nie powinni wychowywać. Starsi sami się ośmieszą, swoim zachowaniem, ale to ich sprawa, nie moja, nie nasza. Młodszy powinien ugryźć się w język i pilnować siebie samego, a nie innych, a zwłaszcza starszych. Stoi nade mną starsza pani? Ustąpię miejsca! Moja kindersztuba tego wymaga! Co z tym ona zrobi, to już jej sprawa. Że odda miejsce "przysłowiowemu" wnusiowi? Jej sprawa. Ja zachowałem się jak dżentelmen. I tyle. Resztę zostawiam na napiwek.

ABC dobrego wychowania obowiązuje każdego bez wyjątku w stosunku do wszystkich, zarówno tych starszych, jak i młodszych. Dżentelmen z kulturą i kurtuazją zachowa się wobec kobiety. A dama odpowiednio - wobec mężczyzny, jak na damę przystało.

Mimo wszystko nadal wierzę, że kiedyś ta jedna utopia się spełni, że wszyscy będziemy dżentelmenami i damami.

Chociaż perspektywy nie są optymistyczne.

Caterpillar, 26 czerwca 2011

Na podstawie artykułów:
pt. "Młody człowiek w autobusie, czyli terror - staruszek" autorstwa użytkownika portalu MM Gorzów, Dragon Eye, stan na 26 czerwca 2011, 14:50.
http://www.mmgorzow.pl/artykul/mlody-czlowiek-w-autobusie-czyli-terror-staruszek-376634.html
oraz
pt. "Polak - ponury dżentelmen", rozmowa Doroty Wodeckiej z prof. Bogdanem Wojciszke z dnia 21 czerwca 2011, http://wyborcza.pl/misja21, stan na 26 czerwca 2011, 14:58.
http://wyborcza.pl/misja21/1,115088,9821842,Polak___ponury_dzentelmen.html

piątek, 24 czerwca 2011

Odyseja Obywatela W.

Pewien Obywatel W. niczym mityczny Odyseusz zmierzył się z potworami, syrenami i innymi tajemniczymi stworami zanim udało mu się osiągnąć banalny cel: zakleić dziurę na jednej z miejskich ulic!

Pięściodziura to neologizm na określenie dziury w starej, zabytkowej drodze na ul. Sowińskiego. Dziura była tak sporej wielkości, że gdyby jakiś samochód wpadłby do niej, to jego kierowca musiałby sporo zapłacić w warsztacie.

Cyklop

Pewien obywatel W. postanowił wzorowo, jak w książce piszą, powiadomić odpowiednie służby. W tym celu wyruszył w długą podróż na ulicę Zjednoczenia. Najpierw odwiedził biuro ZWiK pod adresem 110A, gdzie sprawę postanowiono wyjaśnić i nią się zająć. Następnie udał się do biura ZGKiM pod adresem 110, gdzie również pieczołowicie ją postanowiono wyjaśnić i przyobiecano nią się zająć.

Syreny i Kalipso

Z uwagi na historyczność drogi skierowano Obywatela W. na ulicę Starego Rynku do Referatu MKZ Izabeli Ciesielskiej WPPiB, gdzie odbił się od drzwi z powrotem na ulicę Zjednoczenia, ale tym razem pod adres 110B. Znajduje się tam BZD, któremu szefuje Piotr Tykwiński. Jakiś urzędnik BZD potraktował bezczelnie i arogancko włóczącego się od drzwi do drzwi Obywatela W, który wyszedł z tego biura z kwitkiem.

W kraju Feaków i powrót do domu

Obywatel W. ostatecznie dobrnął do prywatnej firmy kontraktora, który nadzoruje teren, na którym znajduje się nieszczęsna pięściodziura. Dziurę usunięto pod nadzorem pewnego miłego pana, a nawet poprawiono jeszcze spory kawałek drogi. Ów miły pan był głównym źródłem informacji Obywatela W. Okazało się, że dziura powstała przez złe wykonanie drogi. Podmycia wodne, jakie miały tutaj miejsca, doprowadziły do pęknięcia niefachowo wykonanego odpływu, odprowadzającego deszczówkę. Resztę dokończył nadmierny ruch samochodowy. Obywatel W. dowiedział się, że jeden z tamtejszych tubylców zauważył powstawanie zapadliny po jednym z kursów śmieciarki. Na szczęście Obywatelowi W. udało się osiągnąć swój cel, tj. usunięcie pięściodziury. Szkoda tylko, że dzięki prywatnemu przedsiębiorcy, a nie publicznym urzędom i służbom miejskim.

Tekst powstał we współpracy z użytkownikiem portalu MM Zielona Góra, W66 (z inspiracji do artykułu pt. "Co w kanałach piszczy?" z dn. 9 czerwca 2011 r. oraz w oparciu o komentarze z 11, 15 i 17 czerwca 2011 r.)

http://www.mmzielonagora.pl/artykul/co-w-kanalach-piszczy-368945.html#comment-228585 (stan na dzień 24 czerwca 2011 r., godz. 23:39)

Morico, 24 czerwca 2011

środa, 22 czerwca 2011

Przepełznął sobie po mieście wąż

Na starówce o poranku pełznął sobie leniwie zielony, zawsze uśmiechnięty, wąż. Pewna pani ciągnęła go za język, a dzieci chwytały za skórę, unosząc do góry, aby móc szybciej iść do przodu. Oczy wąż miał wielkie, ale przyjazne. Nie kąsał, nie gryzł. Polubił grupkę dzieci i panią, która ciągnęła go za język. Może dlatego, że wyobrażał sobie, że jest jakimś radżą w lekkiej attyce.

Takiemu wężowi to dobrze. Po co ma się trudzić czołganiem się po brudnych kamieniach, jak go wszędzie z radością zaniosą, gdzie mu się żywnie podoba?

Caterpillar, 22 czerwca 2011

czwartek, 16 czerwca 2011

Fallusy i cukierki z kolorową tęczą w tle

Niniejszy tekst jest uzupełnieniem do mojego tekstu "Rozprawić się z Weiningerem" (z 16 czerwca 2011 r.).

Była sobie Tęczowa Góra w Zielonej Górze na ul. Kupieckiej w ogródku wegetariańskiego baru o wdzięcznej nazwie "Zielona Jadłodajnia". Przy okazji odkryłem, że ten lokal ma własny ogródek i jest tam nawet bardzo miło i przyjemnie!

Festiwal trwał trzy dni i skupił się na trzech głównych problemach: o homoseksualizmie w edukacji szkolnej, o roli mediów w kształtowaniu postaw tolerancji wobec mniejszości seksualnych oraz o tym, jak praktycznie jest z tą naszą tolerancją na przysłowiowej ulicy i jak to jest z tą homofobią. Po każdym spotkaniu z zaproszonymi gośćmi i dyskusji puszczano jakieś filmy. Mało mnie one interesowały. Wybrałem się na ten festiwal z konkretnymi pytaniami i w celu rozmowy. Rozmowa to podstawa każdej terapii; na kozetkę marsz! To pomoże, każdemu. Mimo, że psycholog, specjalnie dla Kampanii Przeciwko Homofobii, rzadko przyjeżdża do Zielonej Góry z Wa-wy.

W porównaniu do zeszłorocznego festiwalu, który miał miejsce (kto to pamięta?) w BWA, w tym roku na pewno zmienił się poziom rozmów. Do głosu doszli ludzie spoza środowiska LGTB z całkiem merytorycznymi argumentami. Ogólny wniosek po chłopsku: Trza się wzajemnie szanować. I tyle, tylko i aż. Jak na warunki polskie zostaje tylko to "aż".

W pierwszym dniu krótko przed godziną siódmą wieczór pojawili się chłopcy z jakiejś Falangi. Rozdawali oni ulotki, na których można było wyczytać 1 Kor 6: 9 oraz Kpl 20: 13 oraz pytanie czy niejaki Robert B. (ciekawe, o kogo chodziłoby?), oskarżony o ponoć jakieś naruszenie cielesne policjanta, powinien uczyć dzieci tolerancji.

Było kilku policjantów i mini-defilada środowiska LGTB, osłaniającego niczym szwadrony BOR Roberta Biedronia, założyciela i pierwszego szefa Kampanii Przeciwko Homofobii.

13 czerwca (poniedziałek) były rozmowy nie tylko o tym, jak uczyć i mówić o homoseksualizmie w polskich szkołach, ale także o ludzkiej seksualności (powoływano się na guru wiedzy o seksie, na prof. Zbigniewa Izdebskiego), podręcznikach szkolnych (pan Robert reklamował społecznie jakieś książeczki i bajeczki dla dzieci, promujące homoseksualizm, w tym książeczkę o dwóch pingwinach), o takim przedmiocie szkolnym, jak wychowanie do życia w rodzinie i o normalności. Niestety pan Robert nie podjął odpowiedzi na pytanie o normalność z powodu jakichś jego prywatnych fobii, związanych z dyskursem n.t. normalności. Jednakże z odsieczą przyszła pani adiunkt w Zakładzie Poradnictwa i Seksuologii Uniwersytetu Zielonogórskiego dr Joanna Dec, która rzeczowo i merytorycznie podjęła ten wątek o normalności. Z całym szacunkiem do pana Roberta, ale Robert Biedroń był na tym spotkaniu taką bombką na choinkę, którą, jeśliby się stłukła, nikt by się nie przejmował. Królowały panie Joanna Dec i Małgorzata Mejza, ta ostatnia z Towarzystwa Rozwoju Rodziny. Pani Joanna Dec przypomniała ponadto, że Kościół katolicki nie potępia homoseksualistów, o czym świadczą zapisy w Katechizmie Kościoła Katolickiego, ale większość katolików nawet o tym nie wie. Pani Małgorzata opisała, jak z tą edukacją seksualną i edukacją o homoseksualizmie naprawdę wygląda. Przypomniała, że jest kiepsko z społecznym podejściem do spraw związanych z seksem, który sex wciąż jest tabu, ale nie jest tak źle, jak by się mogło wydawać z samym prawem oświatowym w tej materii. Nierzadko też, co jest zatrważające, sami nauczyciele są niedostatecznie przygotowani dydaktycznie i pedagogicznie do prowadzenia zajęć z zakresu seksuologii (etyka i wychowanie do życia w rodzinie) w szkołach. Są w sprawach seksu niekompetentni. To się zmienia, ale bardzo powoli.

Interesującym przy tym jest felieton księdza - redaktora seniora Adama Bonieckiego z 7 VI 2011 r. ("Tygodnik Powszechny"), w którym przypomina on o „Uwagach dotyczących projektów legalizacji prawnej związków między osobami homoseksualnymi” Kongregacji Nauki i Wiary, z 31 lipca 2003 r. Wg Kongregacji mężczyźni i kobiety o skłonnościach homoseksualnych należy traktować z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Felietonista przypomina, że Kościół katolicki będzie zawsze przeciwny dyskryminacji osób o skłonnościach homoseksualnych, ale również przeciwko instytucjonalizacji ich związków partnerskich. To wynika z całościowego ujęcia doktryny i filozofii Kościoła i trzeba patrzeć tutaj przez pryzmat Jego poglądów na małżeństwo, uświęconego przez Boga, antykoncepcję, miłość fizyczną (pop. seks) czy konkubinaty. Podzielam opinię księdza Bonieckiego, że czeka nas poważny spór i wyrażam z nim nadzieję, żeby ten spór był na argumenty.

Problem normalności i seksualności poruszyłem, jako zawiedziony nieuzyskaniem odpowiedzi od festiwalowiczów, w osobnym tekście, do którego z miłą chęcią odsyłam ("Rozprawić się z Weiningerem", 16 VI 2011, www.morico-caterpillar.blogspot.com).

14 czerwca (wtorek) chciałem dowiedzieć się przede wszystkim, jak wygląda tak naprawdę samo podejście dziennikarzy do problemu homoseksualizmu i jak ten problem wygląda w łonie samych redakcji mediów i w relacjach z szefami. Wyszedłem przekonany z tego wtorkowego spotkania, że Gazeta Wyborcza, którą reprezentował Łukasz Woźnicki z jej gorzowsko - zielonogórskiego oddziału, wspiera niejako całym sercem środowiska LGTB w walce o szacunek, tolerancję i prawa mniejszości seksualnych. Interesującym okazały się teksty Piotra Pacewicza, który jest zaangażowany w kampanie LGTB. Bardziej merytorycznie i obiektywniej do tematu homoseksualizmu podeszli Joanna Oleszkiewicz (zgora24.info) oraz Marek Pakoński (mmzielonagora.pl). Ten ostatni postawił się trochę w roli rzecznika homofobów i środowiska nie-LGTB. Swoją drogą zaistniało ciekawe zjawisko - obok LGTB mamy nie-LGTB, rodem z filozoficznego języka ontologii. W dyskursie między Łukaszem, a Markiem zetknęły się dwie szkoły dziennikarskiego fachu. Problemem było różnie pojmowane pojęcie obiektywizmu. Tak mi się wydaje, ale jakby Joanna i Marek zawiązali wtedy w tym przypadku koalicję, na której ostrzu noża znalazł się Łukasz. Poszło oczywiście o obiektywizm. Okazuje się, że nawet w półświatku dziennikarskim nie jest łatwo o porozumienie i może stąd też do dzisiaj słynne stowarzyszenie dziennikarskie nie ma jeszcze wybranego zarządu? W każdym razie wniosek był taki, że im więcej się będzie pisało w mediach na temat LGTB, tym bardziej się będzie oswajało ludzi z problematyką homoseksualizmu. I to zadanie wykonuje wyśmienicie Gazeta Wyborcza. Zresztą tytuł tej gazety bardzo często padał na tym spotkaniu. Przypomniano również o tym, że homoseksualiści (bi- i trans- także) powinni szukać pomocy w rozmaitych fundacjach, instytucjach, urzędach i służbach publicznych w pierwszej kolejności, a także w celu nabrania rozgłosu sprawie dyskryminowania mniejszości seksualnych także dobrze byłoby poinformować media. Zrozumiałem to tak: my nie chcemy ruszać się z naszych ciepłych fotelików w redakcjach, musicie się do nas sami pofatygować, a my zbijemy forsę na sensacji, którą dostarczycie, koniecznie z pizzą, a napiwek dla was, prosto pod nasze drzwi. Jeszcze tylko brakuje ulotek i telefonów (rynek, marketing i takie tam).

W każdym bądź razie media pełnią niebagatelną, ba, nawet ogromną rolę w kształtowaniu postaw tolerancji. W dyskursie poszło też o wpisy internautów na tematy homoseksualne. Szkoda, że nie wspomniano o walce z wiatrakami szefa dyplomacji, pana ministra Radosława Sikorskiego. Jeśli inicjatywa ministra zostanie przekuta w czyn, to okaże się, że szkoła, do której należy Marek, miała jednak rację (spór z Łukaszem).

15 czerwca (środa) gościem wieczoru była pani Grażyna Wyczałkowska, pełnomocnik Marszałka Woj. Lubuskiego ds. równego traktowania. Krótko: sprowadziła błąkające się po Edenie duszyczki z powrotem na ziemię i wylała kubły zimnej wody na łby wszystkim, zarówno LGTB, jak i nie-LGTB. Nie bawmy się w Platona i jego idealizm. Spójrzmy na realia, w jakich żyjemy i szanujmy siebie nawzajem. Zarówno homoseksualiści, jak i homofobi. Proste? A jakże, ale niekoniecznie. I jedni, i drudzy wbrew wszystkim, a nader wszystko wbrew Kościołowi, wolą trwać w stanie permanentnej wojny Sun Tzu. Ważnym jest, aby nie definiować człowieka względem jego seksualności. Myślę, że wszyscy dyskutanci się z tym zgodzili. Problemem stało się jednak wykorzystywanie różnych stereotypów do walki z tymi stereotypami. W przypadku walki przeciwko homofobii wykorzystuje się stereotypy związane z homoseksualizmem, np. taki, że dwóch panów uprawia sobie seks analny, z wykorzystaniem fallusa, tudzież fallusów. Moim zdaniem wykorzystywanie, jako środka, stereotypów do walki z tymi stereotypami wcale ich nie zwalcza, ale je wzmacnia. Trzeba odpowiedzieć też na pytanie czy chcemy robić kolorowe happeningi tak, jak niegdyś Palikot z fallusem w sejmie, i de facto nic na trwałe nie zmieniać czy jednak coś zmienić poprzez merytoryczne i rzeczowe rozmowy, pracę u podstaw i pracę organiczną? A jednak idee pozytywistyczne do czegoś jeszcze mogą okazać się przydatne. Maciej Gniazdowski mówił, aby kampanię przeciwko homofobii prowadzić małymi kroczkami, i z nim, tak to odebrałem, zgodziła się i poparła go pani pełnomocnik Grażyna.

Całość festiwalu sfinalizował koncert zespołu Drag Queen Charlotte & Sellina Demellon w klubie słodko - gorzka.

Możemy i powinniśmy się różnić. W trzecim dniu pani Grażyna Wyczałkowska wypowiedziała przepiękną sentencję, którą warto zapamiętać: Różnorodność to bogactwo. Proste, krótkie, zwięzłe, a ile treści w sobie zawiera! W tej różnorodności trzeba się wzajemnie szanować. Trzeba szanować drugiego człowieka z tego powodu, że jest człowiekiem, takim samym, jak ja, ale jednak jakoś innym. Bez względu na jego rasę, narodowość, religię, poglądy polityczne, orientację seksualną itp. Nie wolno patrzeć na człowieka z perspektywy jego seksualności i to jest, tak sądzę, pragnienie środowiska LGTB.

Morico, 16 czerwca 2011

Jakie państwo PiS? Co ci posłowie ćpają?

W stanowisku komisji śledczej do zbadania okoliczności śmierci byłej posłanki Barbary Blidy wygląda na rzeczowy, merytoryczny i poważny dokument.

Niby taka poważna komisja. Niby tacy poważni posłowie. Niby takie poważne dowody i argumenty.

I cytat z raportu:
"Barbara Blida żyłaby, gdyby nie państwo PiS" (s. 183).

O tym, że istniało sobie jakieś państwo PiS, dowiedziałem się najpierw z "Gazety Wyborczej" (artykuł Agnieszki Kublik i Wojciecha Czuchnowskiego pt. "Komisja Blidy: Kaczyński i Ziobro przed Trybunał Stanu" z 14 VI 2011 r.) i pomyślałem, że to jakiś żart. Sprawdziłem w kalendarzu. To nie jest prima aprilis, a jeśli jest to żart, to o grubo trzy miesiące spóźniony. Cytat z w/w artykułu: "Po niemal czterech latach pracy Komisja uznała, że zebrała mocne dowody przeciwko najwyższym urzędnikom państwa PiS".

Zajrzałem do raportu komisji na stronie www.sejm.gov.pl i szukałem cytatu odnoszącego się do "państwa PiS". Znalazłem i aż oczy przecierałem ze zdumienia!

Jakie państwo PiS? Czy ci posłowie z komisji w Sejmie coś ćpają?

Jestem zagorzałym przeciwnikiem PiS, ale czasy rządów premiera Jarosława Kaczyńskiego i jego ludzi nie oznaczały, że zmienił się nam ustrój państwa. Od 1989 roku, a ściślej od 1997 roku, o ile mi wiadomo, żyję w Republice Polskiej, znanej lepiej jako "Rzeczpospolita Polska III". Mimo usilnych starań wielu grup politycznych, dążących do zmiany ustroju, ustrój państwa, którego jestem obywatelem, nie zmienił się od czasów Polski Ludowej.

To jest wstyd dla komisji, dla posłów, dla całego parlamentu, że taki, uchodzący za poważny, dokument pisze takie głupoty, jak "państwo PiS". Toż to wiedza z zakresu szkolnego przedmiotu Wiedzy o Społeczeństwie dzieci i młodzieży nie pozwala na takie absurdy! Dokument jest na oficjalnej stronie sejmu, a więc stanowi potencjalne źródło pozyskiwania wiedzy, również przez nauczycieli i ich uczniów na potrzeby edukacji szkolnej.

Caterpillar, 16 czerwca 2011

środa, 15 czerwca 2011

Rozprawić się z Weiningerem

Rozważając na temat mniejszości seksualnych (homo-, bi- i transseksualizm) trzeba wyjść od pytań o to, co powszechnie się nazywa orientacją seksualną, a także od pytania o normalność.

Tożsamość seksualna człowieka.

Feministki i przedstawiciele mniejszości seksualnych z pewnością znają niejakiego Ottona Weiningera i jego książeczkę "Płeć i charakter", która zainspirowała mnie do koncepcji na temat tożsamości seksualnej. Pomijając mizoginię, którą aż zionie to dziełko, interesującą jest filozofia człowieka z perspektywy jego seksualności.

Człowiek jest dwupłciowy. Nie stwierdzono dotychczas więcej płci oprócz męskiej i żeńskiej. W inspiracji do Ottona Weiningera każdy człowiek zawiera w sobie dwa rodzaje pierwiastków - męską i żeńską. W zależności od stosunku obu tych pierwiastków i ich relacji względem siebie, definiuje się tożsamość seksualną człowieka. Tożsamość seksualna definiuje seksualność człowieka, a orientacja seksualna orientuje człowieka na jego tożsamość seksualną. Dlatego mówiąc o orientacji seksualnej, orientujemy się na tożsamość seksualną, a nie na seksualność człowieka. Mamy następujące tożsamości seksualne: heteroseksualną, homoseksualną, biseksualną i aseksualną. Transseksualizm nie jest tożsamością, ale oznacza jedynie przekształcanie i dopasowywanie mechanicznie własnego ciała do płci, zgodnej z odpowiednią relacją proporcji pierwiastków m i k, wedle przeczucia samego transseksualisty. Podobnie jest z eunuchem, tj. również nie jest to tożsamość seksualna.

Płeć męska (M) posiada dominujący pierwiastek męski (m).

M

m

k

Płeć żeńska (K) posiada dominujący pierwiastek żeński (k).

K

k

m

Tożsamość seksualną mierzy się wedle określonej proporcji, np. wg modelu ¼ et ¾,

M

¾

¼

O

¼

¾

K


gdzie

¼ i ¾ mają się tak, jak 25% i 75%,

lokalizacja M i K oznaczają krańcowe tożsamości seksualne,

¼ i ¾ - pośrednie tożsamości seksualne,

lokalizacja O oznacza środkową tożsamość seksualną.

W obszarze od M do O granice proporcji ¼ i ¾ są odpowiednio kolejne dla pierwiastka męskiego, a więc 25% m i 75% m. Natomiast w obszarze od K do O ¼ i ¾ są odpowiednio kolejne dla pierwiastka żeńskiego, a więc 25% k i 75% k. Pomiędzy tymi granicami proporcji występują oczywiście jeszcze inne proporcje takie, jak np. 35%, 62% itp. Oczywiście zawsze zachodzi taka relacja między pierwiastkiem męskim i żeńskim, że jeśli np. pierwiastka męskiego jest 30%, to pierwiastka kobiecego - 70%.

Krańcowe tożsamości seksualne (M i K) są idealnymi typami płciowymi: M posiada 100% pierwiastka m, a K - 100% pierwiastka k. Oczywistym jest, że taka sytuacja z natury nie ma miejsca, gdyż, jak uprzednio powiedziano, każdy człowiek posiada oba pierwiastki m i k. Przyjmuje się, że którego pierwiastka jest zasadniczo więcej, ten pierwiastek definiuje płeć człowieka.

Dlatego interesującą jest środkowa tożsamość seksualna O - oznaczającą lokalizację obojnaka. Mieszczą się tutaj takie określenia osób, jak kathoey, transseksualista, obojniak i biseksualista. Kathoey i transseksualista zasadniczo są synonimami. Obojniak oznacza dosłownie lokalizację idealną, zaczerpniętą z tradycji starogreckiej, gdy wedle tej mitologii człowiek u zarania swoich dziejów był jednopłciowy, który rozdzielił się na dwie płcie - męską i żeńską. Intuicyjnie, powinien człowiek o lokalizacji O posiadać ½ proporcji, a więc 50% m i 50% k, ale taka sytuacja jest niemożliwa, gdyż jest sprzeczna z gonochoryzmem i definiowaniem płciowości człowieka, który wynika z samej dwupłciowości człowieka. Stąd też posiada co najwyżej 51% m i 49% k, jeśli urodził się mężczyzną i odwrotnie - 51% k i 49% m, jeśli urodził się kobietą. Zasadą dla O jest, gdy relacje pierwiastków m i k, jak wynika z powyższego, są małe.

½ proporcji posiadałby obojnak, jeśli wierzyć starożytnym Grekom, że niegdyś jedna płeć rozdzieliła się na dwie. Przyjmując pogląd starogrecki trzeba byłoby stwierdzić zarazem, że doskonałym aktem płciowym jest miłość fizyczna dwóch mężczyzn, ale jednocześnie odrzucić równouprawnienie mężczyzn i kobiet, co wynika z samych studiów nad kulturą starożytnych Greków. Pogląd ten należy więc odrzucić i przyjąć, że człowiek w swojej naturze dzieli się na nie więcej i nie mniej dwie płcie - męską i żeńską.

Relacje pierwiastków m i k w definiowaniu tożsamości seksualnej mają się następująco:

100% - krańcowa tożsamość seksualna, 99% - 80% - tożsamość heteroseksualna, 79% - 60% - tożsamość homoseksualna oraz 59% - 51% - tożsamość biseksualna.

Do tego dochodzi jeszcze do pewnych typów zachowaniach w perspektywie tego poglądu na tożsamość seksualną. Każde odchylenie, choćby minimalne, proporcji od przedstawionych tutaj 100% - 75% - 25% generuje wiele zachowań seksualnych i aseksualnych, przy czym aseksualność jest specyficzną tożsamością seksualną, na którą nie mają wpływu relacje proporcji pierwiastków m i k. Aseksualistą może być osoba z relacją 65% m/k i 35% k/m, jak i z 81% m/k i 19% k/m. Pośrednimi tożsamościami seksualnymi są natomiast tożsamości homoseksualne. Człowiek płci żeńskiej będzie definiował swoją tożsamość seksualną od strony kobiety w stronę mężczyzny, i odwrotnie człowiek płci męskiej będzie definiował swoją tożsamość seksualną od strony mężczyzny w stronę kobiety. W zależności od relacji pierwiastków m i k oraz k i m zależeć będzie jego tożsamość seksualna, gdyż płeć jest zależna.

Oczywiście istnieją mechaniczne możliwości zmiany płci, np. poprzez zabiegi hormonalne i operacje chirurgiczne, ale są to tylko pozorne zmiany płci, gdyż zawsze choćby minimalnie jeden pierwiastek będzie górował nad drugim (tj. przynajmniej 1% różnicy będzie zawsze między m i k).

Każda z proporcji pierwiastków m i k posiada własną skrajność, które charakteryzują się różnego rodzaju dewiacjami i zboczeniami na tle seksualnym, nierzadko też powiązanymi z nierównowagą psychiczną.

Normalność.

Normalnością jest w kontekście dyskusji nad homo-, bi- i transseksualizmem taka normalność, która definiuje bycie społeczeństwa i bycie jednostek tego społeczeństwa w nim samym.

Bycie normalnym oznacza przyjęcie pewnych reguł, zachowań i wzorców grupy, do której się przynależy. Jednostka ludzka przynależy do przynajmniej jednej grupy, lub więcej mniejszych lub większych. Normalność jest więc definiensem społeczeństwa, a wszelkie indywidualne odchylenia jednostek od norm, tutaj jako wzorców a nie reguł postępowania i zachowania, kwalifikują ją jako anormalną. Anormalność jest pewnym odchyleniem od normalności, ale nie jest w znaczeniu pojęciem pejoratywnym. Przeciwieństwem normalności jest nienormalność, w odróżnieniu od anormalności. Praktyka pokazuje nierzadko jednak, że anormalność jest stanem pośrednim między normalnością a nienormalnością, chociaż pośrednikiem czy łącznikiem faktycznie nie jest. Za nienormalnych uważać można wszelkiego rodzaju wariatów oraz niepełnosprawnych umysłowo, gdyż niepełnosprawni fizycznie są tylko anormalni.

Normalność tutaj ma wymiar przede wszystkim społeczny.

Homo-, bi- i transseksualiści nie są nienormalnymi, ale też nie są normalnymi, więc są tylko anormalnymi, inaczej mówiąc: poza normami społeczeństwa, w którym żyją. Jednakże, gdyby np. homoseksualiści żyliby w społeczeństwie homoseksualnym, byliby normalnymi, a heteroseksualiści - anormalnymi.

Współcześnie jednak popełnia się daleko idące i niczym nie uzasadnione pomieszanie pojęć nienormalności z anormalnością, zaliczając anormalnych do nienormalnych. To jest jedna z ważniejszych, jeśli nie jedyna, przyczyn dyskryminacji homo-, bi- i transseksualistów. Ponadto nie rozróżnia się orientacji od tożsamości seksualnej i nie uwzględnia się zasadniczo w tychże rozmowach o homo-, bi- i transseksualizmie problematyki płciowości, seksualności i w ogóle całej złożoności psychologii i filozofii człowieka.

Szkoda. Kolorowe flagi, maskarady, ciuszki z lumpeksów i skoczna disco i pop muzyka robią większą furorę niż rozmowy przy książce, papierosie i filiżance dobrego espresso.

Morico, 16 czerwca 2011

Materiały do których warto zajrzeć:

Otto Weininger, Płeć i charakter, Poznań 1994.