...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

środa, 8 czerwca 2011

Argentyńska lekcja dla dorosłych i nie tylko

Takie filmy, jak "Argentyńska lekcja" w reżyserii Wojciecha Staronia, przywracają mi nadzieję na przyszłość polskiego kina.

"Argentyńska lekcja" jest arcydziełem filmowym. Forma, treść, portrety, zdjęcia, dźwięk - to wszystko współgra przez 70 minut i sprawia, że staje się niemalże wzorem do naśladowania dla polskich filmowców. Szkoda, że takie filmy to rzadkość.

Nie dziwi więc mnie, że jury 51. Krakowskiego Festiwalu Filmowego przyznało temu filmowi aż 5 nagród, w tym najważniejszą, zwaną Złotym Rogiem. Sam Wojciech Staroń jest laureatem 38. Ogólnopolskiego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych i zdobywcą Srebrnego Lajkonika za film "Syberyjska lekcja" (1998).

Film pokazuje, jak dzieci sobie radzą w świecie dorosłych i jak widzą ten świat dorosłych. Przeplatają się troski i problemy z dziecięcymi grami i zabawami. Przy tym wszystkim daje widzom, pomimo jego charakteru dramatu i dokumentu, sporą dawkę optymizmu.

To jest gorzki morał. My, dorośli powinniśmy uczyć się od dzieci. Tej wiary i nadziei, że będzie lepiej, że spełni się swoje marzenia. To jest właśnie argentyńska lekcja Wojciecha Staronia.

Jeśli ktoś potrafi przekroczyć narzucone człowiekowi granice, to są nimi dzieci, które są naszą nadzieją. Film daje tę nadzieję, mimo dramatu codziennego życia.

Argentyńska lekcja (2010):
Film opowiada o 7-letnim Janku (syn reżysera), który z rodziną (rodzicami i siostrą) jedzie do Argentyny, gdzie mama będzie uczyć języka polskiego Polonusów. Tam Janek zaczyna nową szkołę w zupełnie obcym języków i poznaje 11-letnią, starszą od niego, Marcię, która, jako dziecko, musi troszczyć się o swoją rodzinę. Janek nawiązuje z Marcią serdeczną przyjaźń, ale wraz z rodziną musi opuścić Argentynę. Jankowi przez całą tę swoistą "lekcję życia" towarzyszyć będzie jego tata z kamerą filmową.
Reżyseria, scenariusz i zdjęcia: Wojciech Staroń
Muzyka: Agata Steczkowska
Montaż: Zbigniew Osiński, Wojciech Staroń
Producent: Małgorzata Staroń
Produkcja: Staroń - film.
Foto: TVP

Późnym rankiem, 1 czerwca b. r. w dzień Dziecka w Zielonej Górze miało miejsce niecodzienne wydarzenie. Kolorowy, wesoły i gwarny pochód dzieci z ciuchcią i Orkiestrą Reprezentacyjną Straży Granicznej z Nowego Sącza. Obserwując widowisko, wzruszyłem się, ale było to wzruszenie pełne radości i wesołości. Przyznaję jednak rację, że dorośli powinni uczyć się od dzieci: tej właśnie radości i wolności (a może po prostu nieświadomości i niewiedzy jaki świat jest?). Może właśnie dlatego w tym dniu wszyscy dorośli dwoili się i troili, by wręcz usługiwać dzieciom. Ale pozornie. Nikt przy zdrowych zmysłach nie powtórzy precedensu "Króla Maciusia" i jego praw.

W każdym bądź razie w tym jednym dniu, raz na rok, urzeczywistniono jakieś idee z "Króla Maciusia". Dorośli dostrzegli dzieci i docenili walory bajek.

Morico, 8 czerwca 2011

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz