...są miliony rzeczy, do których można użyć drewnianego klocka! (Pan Magorium)

piątek, 17 lutego 2012

Moje 99 minut z Marilyn Monroe

Ulotka reklamująca film "Mój tydzień z Marilyn" (2011)
"Mój tydzień z Marilyn" to tak naprawdę "Moje dziewięćdziesiąt dziewięć minut z Marilyn" - i to by wystarczyło na recenzję. 

Rzadka to rzecz móc obejrzeć film biograficzny, który nie jest ani filmem kostiumowym, ani wykładem z historii, ale gorzką komedią romantyczną. Choć nie opowiada o całym życiu Monroe, ale tylko o kilku zaledwie dniach. Może to i lepiej...

Przyjęcie roli Marilyn Monroe samo w sobie jest olbrzymim wyzwaniem dla aktorki, gdyż wymagało ciężkiej pracy, aby jej nie zepsuć. To się Michelle Williams udało (tzn. nie zepsuć "Monroe"). Sam film nie nudzi, wręcz przeciwnie daje niezwykłą okazję delektowania się każdą minutą z Marilyn Monroe. Poza tym nie jest tylko opowieścią historyczną, choć zgrabnie opowiedzianą, ale także obrazem współczesności o problemach wielu gwiazd. Każdy, kto feruje wyroki na gwiazdy lub kto chce je zrozumieć lub współczuć, powinien obejrzeć ten film. 

"Mój tydzień z Marilyn" jest koszmarem człowieka, który stał się bogiem (tutaj akurat boginią). Koszmarem, który został zapakowany w zgrabną bajkę. Tak, to jest bajka o Afrodycie XX wieku. O Marilyn Monroe - symbolu seksu, którym tak nienawidziła być (jeśli wierzyć jej słowom). Twórcom filmu i Michelle Williams udało się rozkochać widownię w Monroe i udowodnić, że pamięć o niej nigdy nie zblaknie. Zawsze będzie intrygować. Monroe. Marilyn Monroe.

"Mój tydzień z Marilyn" - reż. Simon Curtis, scen. Adrian Hodges, Michelle Williams (jako Marilyn Monroe), Kenneth Branagh (jako Sir Laurence Oliver), Eddie Redmayne (jako Colin Clarck) i Emma Watson (jako Lucy). Prod. USA/Wlk. Brytania 2011. 

Pseudonim Marilyn Monroe (1 czerwca 1926 - 5 sierpnia 1962) - amerykańska modelka, aktorka i gwiazda filmowa, legenda światowego kina lat 50. i 60. XX wieku, piosenkarka i producentka. Naprawdę nazywała się Norma Jeane Mortenson - Baker. Trzykrotnie wychodziła za mąż i trzykrotnie się rozwodziła z Jamesem Dougherty'm (1942-1946), z Joe DiMaggio (1954) i z Arthurem Millerem (1956-1961). Romansowała m.in. z Johnem F. Kennedym oraz z Robertem F. Kennedym. W latach 1946-1947 i 1949-1950 pracowała jako modelka. W 1953 roku zdjęcia, do których pozowała nago 4 lata temu, kupił i opublikował w pierwszym numerze "Playboya" Hugh Hefner. Zagrała w ponad trzydziestu filmach, a jeden wyprodukowała ("The Prince and the Showgirl"): "The Shocking Miss Pilgrim" (1947), "Dangerous Years" (1947), "You were Meant for Me" (1948), "Scudda-Hoo! Scudda-Hay!" (1948), "Green Grass of Wyoming" (1948), "Ladies of the Chorus" (1948), "Love Happy" (1949), "The Fireball" (1950), "A Ticket to Tomahawk" (1950), "Right Cross" (1950), "The Asphalt Jungle" (1950), "All About Eve" (1950), "Home Town Story" (1951), "As Young as You Feel" (1951), "Love Nest" (1951), "Let's Make It Legal" (1951), "Don't Bother to Knock" (1952), "Full House" z "The Cop and the Anthem" (1952), "We're Not Married!" (1952), "Clash by Night" (1952), "Monkey Business" (1952), "Niagara" (1953), "Gentlemen Prefer Blondes" (1953), "How to Marry a Millionaire" (1953), "There's No Business Like Show Business" (1954), "River of No Return" (1954), "The Seven Year Itch" (1955), "Bus Stop" (1956), "The Prince and the Showgirl" (1957), "Some Like It Hot" (1959), "Let's Make Love" (1960), "The Misfits" (1961), "Something's Got to Give" (1962). Nadużywała alkoholu i środków nasennych, zmarła w swoim łóżko nago ze słuchawką telefoniczną w dłoni z przedawkowania. Otrzymała Zloty Glob za grę aktorską w "Pół żartem, pół serio" (1960), nagrody Henrietty Award w 1954 i 1962 roku (popularność na świecie), dwukrotnie była nominowana do nagrody BAFTA w 1956 i 1958 roku za filmy "Książę i aktoreczka" oraz "Słomiany wdowiec", raz - nominowana do Złotego Globu w 1957 roku za "Przystanek autobusowy", a w 1958 roku otrzymała Złotą Płytę za "Książę i aktoreczka" (wszystkie te nagrody za aktorstwo).

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz