Z dalekiego sąsiedztwa ino przez lasy i strumyczki, górki i dolinki, w
słońcu, pocie, znoju i gn... stop! Bez przesady tak strasznie nie było w tej
pielgrzymce krajoznawczej na Kaziuki.
Cokolwiek śpiewały, było fajne!
Oczywiście moja genialna orientacja w terenie pozwoliła mi na dłuższe
i dokładniejsze zwiedzanie leśnych zakamarków pod-zielonogórskich,
przez co od gminu na Kaziuki dotarłem późnym popołudniem.
Jakby to określić... zrobiłem palcem na mapie takie półkole ładne. Piechotą, piechotą...! Chociaż planowo wyszedłem tylko na godzinkę małego spacerku...
Muszę to odnotować. Infrastruktura rekreacyjno - turystyczna okolic
Zielonej Góry (a i także samego miasta) jest o kant **** (CENZURA!)
stołka roztrzaskać. Ja proponuję nowelizację kodeksu drogowego poprzez
dodanie odpowiedniego ustępu, że pieszy (turysta, włóczykij,
spacerowicz, joggista itp. itd.) jest pełnoprawnym użytkownikiem drogi
tak, jak kierowcy samochodowi i cykliści.
Aaa coo! Taniej będzie niż budowa chodników...
Aaa coo! Taniej będzie niż budowa chodników...
Ochla od przeciw położnej do miasta była tego dnia jakby uśpiona.
Leniwa niedziela, jak co tydzień. Tak leniwa, że w swoich zapędach nogi
poniosły mnie nieco dalej w głąb wsi i musiałem w tył zwrot pod górkę
ulicą Zielonogórską. Wiedziałem już którędy iść (a raczej wdrapywać
się), dzięki uprzejmości pewnego starszego pana (który coś robił przy
takim wielkim krzako - drzewie w ogródku).
W rządeczku, w porządeczku
Mogłem się przejechać autobusem - widmo. Od pętli na Sawannie.
Bo oczywiście z racji owego dnia (niedziela) autobus kursuje tak
rzadko, że szkoda było mi czekać te kilkanaście godzin aż łaskawie się
wynurzy na horyzoncie. Nie umiem ocenić logiki MZK. Kaziuki trwały do
godziny 17-tej, zaś autobus (jak zwykle) kursuje tylko krótko po 16-tej i
... po 18-tej. Nie ma to jak promowanie zdrowego trybu życia (sic!).
Oczywiście nie można było podstawić dodatkowych kursów na Ochlę z okazji
Kaziuków. Ale gdzie tam! Odkryłem przy okazji niesłychaną rzecz
związaną z PKS-em. Nadal tego nie rozumiem. Otóż mamy po 17-tej dwa
autobusy PKS Zielonaq Góra. Z tymże jeden kursuje "tylko w dni robocze od poniedziałku do piątku", a drugi - "tylko w dni nauki szkolnej".
(wzmiankuję rzecz jasna, że Drzonków umie o siebie zadbać i czasami dodatkowe kursy na WOSiR są podstawiane, nawet bez widmowego wsparcia PKS Zielona Góra, bo PKS Żary kursowały)
Im bliżej skansenu, tym więcej samochodów porozrzucanych jak klocki
gdzie popadnie na poboczu. I bądź tu mądry człowieku, przeciskaj się
między nimi! Komiczną sytuacją było, jak autobus PKS Żary chciał
przejechać. Ulica zatkana. Ja na poboczu po stronie skansenu. Przede mną
samochód. Obok samochodu (po tej stronie bliżej płotka) rów
(nie)mariański i jakieś krzako-podobne roślinki (z kującymi gałązkami).
Ale spokojnie, jakoś się przecisnąłem między rowem, a bocznymi
drzwiczkami samochodowymi i uniknąłem kolców.
Na przejściu dla pieszych (na krzyżówce z wjazdem do skansenu) mili
policjanci kierowali ruchem. Dobrze, że ta sygnalizacja mnie nie
dotyczyła, dzięki czemu wślizgnąłem się na piaszczystą dróżkę,
prowadzącą do skansenu. Khy, khy.... ale się nakaszlałem od tego
wzburzonego od kół samochodowych piasku. Dobrze, że nie choruję na
astmę.
Brama do skansenu jest otwarta. Jak otwarte, to włażę. Zatrzymał mnie
jednak, jak jakiś bramkowy z dyskoteki (choć chudy, mały i
kędzierzawy), i chciał biletu. Że co proszę? Bile-co? No, szlag jego
wziął... polazłem do kasy. Dałem sześć złotych, wydano bilet. A masz i
się udław! Jeszcze mój bilet przedarł do połowy! Nowiuśki, dopiero co
kupiony! Ech...
Na placu grał sobie kataryniarz. Na katarynce po swoim dziadku. Stary instrument. Przedwojenny. Berliński.
Kataryniarz
Niedaleko kasy pamiątki turystyczne (ale chińskich nie było). Zaintrygowały mnie zwłaszcza wydmuszki grawerowane. Uwaga, uwaga! Ani niemalowane, ani niepisane! G-R-A-W-E-R-O-W-A-N-E! Ręcznie, sześć godzin jedna!
Polazłem dalej. Palmy, snopkowo-patykowe cosie. Słodkości, cukierki,
pajdy, piwo, bigos - kapusta kwaszona, wiatraczki, figurki, zabawki i
inne różności i wielości. Nie sposób tego ogarnąć. Zaraz na wstępie
jakaś wystawa z dalekiej Polski Wschodniej. Nuuuuuuuuudy, a przede
wszystkim duszno tam, więc szybko na dwór i hajda w tłum!
Scena maleńka, ale lokalizacja dobra. Dzieci tańcowały w rytm muzyki
harmonisty. Ładne to było. Nieopodal wystawiły się na sprzedaż anioły.
Chciałem jednego, ale zrezygnowałem z jednego powodu. Nie wiedziałem,
którego wybrać...
Obszedłem z raz dookoła dróżkami i wróciłem pod scenę. Dzieci
ustępowały miejsca starszym, ubranym w takie biało-czerwone ludowe
stroje. Na scenę gęsiego rządkiem weszła folklorystyczna grupa
artystyczna i zaczęła śpiewać. Skocznie i wesoło!
One się tak kręciły i kręciły - niesamowite!
U wjazdu z drugiej dróżki stacjonowała gminna OSP. Czuwali w razie, gdyby komuś fajka... no wiecie. Czuj, czuj, czuwaj!
Byli wszyscy: starsi, młodsi, dzieci, zakonnice, fotoreporterzy
(jeden to nawet mi bezczelnie wlazł w kadr filmowy....), folkloryści,
artyści, kupcy... z nich wszystkich chyba jednak dzieci miały największą
frajdę. Nie, sorry, ja miałem większą. Kolorowymi wiatraczkami i
aniołami.
Zakonnica także coś dla siebie (?) znalazła
Ech, odżyła stara wieś z dawnych lat. Żywa stara wieś. Gwarno,
tłumnie, kolorowo, nie-wiejsko, ale swojsko (włącznie z zapachami,
którymi nawet Calvin by się nie powstydził). Szkoda (a może i dobrze),
że tylko na jeden dzień. Dobre jednak i to. A jutro znowu wszystko wróci
do normalności.
Pogoda dopisała. Było ciepło i słonecznie. Wiosennie.
Żywa stara wieś. Po prostu Kaziuki w Ochli. Co tu dużo pisać!




Brak komentarzy:
Prześlij komentarz