Wychowałem się w kolorze biało-czerwonym i chciałbym w tym kolorystycznym zestawieniu doczekać biologicznej czerni. Bywało oczywiście, że nosiłem czerwony krawat, jednak zawsze w zestawieniu z białą koszulą. Nie chciałbym nigdy z tego zestawienia zrezygnować.
Czerwień w Polsce powojennej przybierała różne odcienie. Były lata, iż ta intensywność czerwieni stawała się drażniąca, teraz z kolei boję się przewagi bieli, która oczywiście też ma swoje odcienie. A ja po prostu chcę mieć te dwa kolory razem spięte i na równych prawach. Przewaga jednego z tych kolorów nad drugim grozi, ja to czuję, zachwianiem pewnej równowagi, do jakiej zdołaliśmy się przyzwyczaić w tym powojniu i którą to równowagę przyjął do wiadomości świat przylegający do naszych granic i również świat nieco dalszy, mający interesy szersze niż nasze.
"Czerwoni" i "biali" przewinęli się także przez naszą historię i przewijają się też przez teraźniejszość. Ekstremiści byli i są wśród "czerwonych" jak i wśród "białych". Jeśli jednak zmierzylibyśmy głupotę jednych i drugich - to według mojej miary - więcej tej głupoty było zawsze na prawicy niż lewicy.
Każdy naród europejski miał i ma swoją prawicę, jednak żaden nie miał nigdy prawicy tak głupiej i tak jawnie ignorującej interes państwowy, jak prawica polska. Jeden z najmądrzejszych powojennych publicystów polskich napisał kiedyś, że w żadnym kraju nie brakuje głupców politycznych, jednak polskiego głupca politycznego można poznać po tym, iż jest antyradziecki. Podpisuję się pod tym, żebym nawet miał pójść na szafot, albowiem co innego narodowa godność, honor i tradycja, a co innego wybijanie sąsiadowi (i to w dodatku takiemu, który pomógł nam odbudować dom) szyb w oknach.
(...)
Pójść na całość, to znaczy "biało-czerwony" przykryć czernią. Mało mieliśmy tej czerni? Za mało?
Mimo, że te słowa Andabata napisał trzydzieści dwa lata temu, to są one bardzo aktualne i ja się pod nimi podpisuję i "po prostu chcę mieć te dwa kolory razem spięte i na równych prawach" - białą koszulę i czerwony krawat.
Fragmenty felietonu "Czerwone, białe i czarne" (6-7 12 1980) można przeczytać w "Listach z Palmiarni", Henryk "Andabata" Ankiewicz, Zielona Góra 1983, na stronach 162-164 tamże.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz