Mamy 8 komitetów wyborczych w wyborach do Sejmu RP: Platformy Obywatelskiej (PO), Prawa i Sprawiedliwości (PiS), Sojuszu Lewicy Demokratycznej (SLD), Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL), Ruchu Poparcia Palikota (RPP), Polska Jest Najważniejsza (PJN), Polskiej Partii Pracy (PPP) i Nowej Prawicy Janusza Korwin-Mikke (NP JKM). Z ostatnim komitetem wyborczym (tj. z NP JKM) są tam jakieś turbulencje wyborcze.
Wszystkie informacje o tych partiach można dowiedzieć się z ich własnych stron internetowych. Przynajmniej teoretycznie. Trzeba się nieźle nagimnastykować myszką i klawiaturą, aby odnaleźć ich dokumenty partyjne. Próżno takich szukać na stronach RPP, bardzo trudno na - PO i PiS (znalezione po przeszperaniu od dołu do góry po 15 minutach!), a stosunkowo najłatwiej na - PPP, PJN, PSL i NP JKM. Natomiast, jakie to są partie, dowiemy się tylko w przypadku dwóch: NP JKM, która przedstawia się jako ugrupowanie konserwatywno-liberalne, oraz SLD, która przedstawia się jako partia socjaldemokratyczna. PPP i RPP to typowe partie populistyczne (jeśli RPP w ogóle jest partią..).
Powiadają, że podział na prawicę i lewicę jest już historycznym, ale ja w to nie wierzę. Piewcy tego poglądu próbują wmówić ludziom, że nie ma już prawicy i lewicy, ponieważ nie widzą we współczesnych partiach, których media nie przemilczają, nic więcej od władzy, wpływów i pieniędzy. Twierdzą, że partii ideowych już nie ma, a jak jest naprawdę? Na polskiej scenie politycznej dominuje prawica, przypominająca wahadło, wahające się raz na prawo, a raz do środka.
Z zarejestrowanych komitetów wyborczych partii politycznych w wyborach do Sejmu RP 2011 roku mamy w zasadzie siedem partii prawicowych i jedną lewicową; z tym że SLD jest bardziej partią centrolewicową, jeśli w ogóle można mówić o jej lewicowości. W praktyce jest partią centrową niż lewicową, mimo tego, co mówią jej dokumenty partyjne i mimo jej członkostwa w PES. Ludzie o poglądach lewicowych nie mają pluralistycznego wyboru, gdyż postawieni są pod ścianą, głosując na partię co najwyżej centrolewicową - SLD albo na populistyczną PPP (która mimo że odwołuje się do haseł lewicowych, to jest partią prawicową).
Według sondaży ulicznych portalu http://wybory.xaa.pl (dostęp na 7 września 2011 21:02) PO miałoby na dzień dzisiejszy 35,3%, PiS - 31,52%, SLD - 10,6%, PSL - 7,21%, a PJN - 3,25%. Wielu ekspertów, socjologów i dziennikarzy podkreślało wielokrotnie, że jest grupa tzw. niezdecydowanych, która balansuje wg różnych szacunków w okolicach 30% społeczeństwa polskiego. A na święto 1 maja w tygodniku "Przegląd" mogliśmy przeczytać, że w Polsce wciąż jest ok. 20-30% proletariuszy. Jeśli wierzyć sygnatariuszom londyńskiego Manifestu Komunistycznego z 1848 r., to 20-30% społeczeństwa polskiego ma poglądy lewicowe i nie ma na kogo głosować w Polsce kapitalistycznej. Na lewicy dużą popularność zyskują partie anarchistyczne, pro-palestyńskie, anty-neoliberalne, antykapitalistyczne, alterglobalistyczne i wreszcie socjalistyczne, jak np. Polska Partia Socjalistyczna (PPS). Ze skrajnej lewicy pozostała tylko, wciąż wierna filozofii marksistowsko-leninowskiej, Komunistyczna Partia Polski (KPP). Nawiązując m.in. do idei Pierwszej Międzynarodówki (Londyn 1848 r.), staje się tutaj platformą dla lewicy.
Wizję lewicy SLD utożsamia z obroną mniejszości seksualnych, feminizmem, aborcją i eutanazją; co zdradza poniekąd o bezideowości tej partii, która zaakceptowała kapitalizm, ewidentnie zdradzając całą lewicę. Prawdziwą socjaldemokracją jest natomiast Socjaldemokracja Polska (SDPL), odłamek SLD pod przywództwem Marka Borowskiego. Małymi i w zasadzie bez znaczenia pozostają partie Polska Lewica (także odłamek SLD) i Unia Lewicy (UL). Przypominam, że lewica z założenia jest antykapitalistyczna, internacjonalistyczna, prosocjalistyczna (tj. za m.in. nacjonalizacją i przeciwko prywatyzacji) i alterglobalistyczna. Mamy lewicę rewolucyjną (tu np. KPP), jak i reformistyczną (tu np. PPS). Oprócz wymienionych tu dwóch partii (KPP i PPS) inne partie lewicowe bądź chełpiące się swoją lewicowością zdradziły de facto lewicę, akceptując kapitalizm.
Gorzej rzecz się przedstawia na rynku mediów. Praktycznie nie istnieje dzisiaj dziennik ogólnopolski o charakterze lewicowym. Tę niszę poniekąd zapełnia "Gazeta Wyborcza", o którą lewicowość nie można podejrzewać. Mamy różnego rodzaju tygodniki od satyrycznego "NIE", przez socjaldemokratyczny "Przegląd" po miesięczniki jak "Le Monde Diplomatique- edycja polska" czy kwartalniki jak "Krytyka Polityczna", które (tutaj podane przykłady) są mocno przeintelektualizowane. O ile "Krytyka Polityczna" jest tworem polskim, o tyle "Le Monde..." jest polską agendą francuskiego czasopisma. Z dzienników stricte lewicowych na polskim rynku medialnym działa Lewica.pl czy czy In Defence of Marxism, ale ich marketing i promocja stoją na tak wysokim poziomie, że praktycznie mało kto o nich słyszał (chyba że wtajemniczeni). Z wydawnictwami także wcale nie jest najlepiej. Na rynku wydawniczym o charakterze lewicowym bądź zbliżonym do lewicowego przetrwały Książka i Wiedza oraz Instytut Róży Luksemburg (z siedzibą w Niemczech). Trzecią i zupełnie nową siłą jest Krytyka Polityczna. O ile KiW wydaje sporo publikacji na tematy bieżące ze sfery społeczno-gospodarczej i globalnej (autorstwa ekonomistów, socjalistów itp.), o tyle KP osadza się w sferze kultury i alterglobalizmu. IRL tymczasem propaguje socjalizm tzw. niemiecki (luksemburgizm), alterglobalizm i anty-neoliberalizm, czasami na marginesie przymilając się także do anarchistów.
Reasumując współczesna lewica w Polsce jest mocno przetrzebiona, osłabiona, podzielona i ograniczona do (wymieniono ważniejsze ugrupowania od jej postaci skrajnej):
- partie polityczne: KPP, PPS, SDPL, SLD,
- organizacje pozarządowe: Młodzi Socjaliści, Krytyka Polityczna
- media: Lewica.pl, In Defence of Marxism, Le Monde Diplomatique ed. pol., Przegląd, NIE, Krytyka Polityczna,
- wydawnictwa: Instytut Róży Luksemburg, Książka i Wiedza (w tym Biblioteka Le Monde) oraz Krytyka Polityczna.
Prognozuję, że środowiska lewicowe w Polsce i ich reprezentacje polityczne odniosą sukces w chwili, gdy SLD nie dostanie się do Sejmu RP. Ta chwila sprawi, że (1) Sejm RP stanie się przestrzenią w całości pochłoniętą przez prawicę, oraz, że (2) lewica w Polsce wreszcie się przebudzi i zyska ok. 20-30% reprezentacji parlamentarnej. O ile oczywiście środowiska i grupy lewicowe nie pójdą dalej w stronę rewolucji proletariackiej.
Wszystkie informacje o tych partiach można dowiedzieć się z ich własnych stron internetowych. Przynajmniej teoretycznie. Trzeba się nieźle nagimnastykować myszką i klawiaturą, aby odnaleźć ich dokumenty partyjne. Próżno takich szukać na stronach RPP, bardzo trudno na - PO i PiS (znalezione po przeszperaniu od dołu do góry po 15 minutach!), a stosunkowo najłatwiej na - PPP, PJN, PSL i NP JKM. Natomiast, jakie to są partie, dowiemy się tylko w przypadku dwóch: NP JKM, która przedstawia się jako ugrupowanie konserwatywno-liberalne, oraz SLD, która przedstawia się jako partia socjaldemokratyczna. PPP i RPP to typowe partie populistyczne (jeśli RPP w ogóle jest partią..).
Powiadają, że podział na prawicę i lewicę jest już historycznym, ale ja w to nie wierzę. Piewcy tego poglądu próbują wmówić ludziom, że nie ma już prawicy i lewicy, ponieważ nie widzą we współczesnych partiach, których media nie przemilczają, nic więcej od władzy, wpływów i pieniędzy. Twierdzą, że partii ideowych już nie ma, a jak jest naprawdę? Na polskiej scenie politycznej dominuje prawica, przypominająca wahadło, wahające się raz na prawo, a raz do środka.
Z zarejestrowanych komitetów wyborczych partii politycznych w wyborach do Sejmu RP 2011 roku mamy w zasadzie siedem partii prawicowych i jedną lewicową; z tym że SLD jest bardziej partią centrolewicową, jeśli w ogóle można mówić o jej lewicowości. W praktyce jest partią centrową niż lewicową, mimo tego, co mówią jej dokumenty partyjne i mimo jej członkostwa w PES. Ludzie o poglądach lewicowych nie mają pluralistycznego wyboru, gdyż postawieni są pod ścianą, głosując na partię co najwyżej centrolewicową - SLD albo na populistyczną PPP (która mimo że odwołuje się do haseł lewicowych, to jest partią prawicową).
Według sondaży ulicznych portalu http://wybory.xaa.pl (dostęp na 7 września 2011 21:02) PO miałoby na dzień dzisiejszy 35,3%, PiS - 31,52%, SLD - 10,6%, PSL - 7,21%, a PJN - 3,25%. Wielu ekspertów, socjologów i dziennikarzy podkreślało wielokrotnie, że jest grupa tzw. niezdecydowanych, która balansuje wg różnych szacunków w okolicach 30% społeczeństwa polskiego. A na święto 1 maja w tygodniku "Przegląd" mogliśmy przeczytać, że w Polsce wciąż jest ok. 20-30% proletariuszy. Jeśli wierzyć sygnatariuszom londyńskiego Manifestu Komunistycznego z 1848 r., to 20-30% społeczeństwa polskiego ma poglądy lewicowe i nie ma na kogo głosować w Polsce kapitalistycznej. Na lewicy dużą popularność zyskują partie anarchistyczne, pro-palestyńskie, anty-neoliberalne, antykapitalistyczne, alterglobalistyczne i wreszcie socjalistyczne, jak np. Polska Partia Socjalistyczna (PPS). Ze skrajnej lewicy pozostała tylko, wciąż wierna filozofii marksistowsko-leninowskiej, Komunistyczna Partia Polski (KPP). Nawiązując m.in. do idei Pierwszej Międzynarodówki (Londyn 1848 r.), staje się tutaj platformą dla lewicy.
Wizję lewicy SLD utożsamia z obroną mniejszości seksualnych, feminizmem, aborcją i eutanazją; co zdradza poniekąd o bezideowości tej partii, która zaakceptowała kapitalizm, ewidentnie zdradzając całą lewicę. Prawdziwą socjaldemokracją jest natomiast Socjaldemokracja Polska (SDPL), odłamek SLD pod przywództwem Marka Borowskiego. Małymi i w zasadzie bez znaczenia pozostają partie Polska Lewica (także odłamek SLD) i Unia Lewicy (UL). Przypominam, że lewica z założenia jest antykapitalistyczna, internacjonalistyczna, prosocjalistyczna (tj. za m.in. nacjonalizacją i przeciwko prywatyzacji) i alterglobalistyczna. Mamy lewicę rewolucyjną (tu np. KPP), jak i reformistyczną (tu np. PPS). Oprócz wymienionych tu dwóch partii (KPP i PPS) inne partie lewicowe bądź chełpiące się swoją lewicowością zdradziły de facto lewicę, akceptując kapitalizm.
Gorzej rzecz się przedstawia na rynku mediów. Praktycznie nie istnieje dzisiaj dziennik ogólnopolski o charakterze lewicowym. Tę niszę poniekąd zapełnia "Gazeta Wyborcza", o którą lewicowość nie można podejrzewać. Mamy różnego rodzaju tygodniki od satyrycznego "NIE", przez socjaldemokratyczny "Przegląd" po miesięczniki jak "Le Monde Diplomatique- edycja polska" czy kwartalniki jak "Krytyka Polityczna", które (tutaj podane przykłady) są mocno przeintelektualizowane. O ile "Krytyka Polityczna" jest tworem polskim, o tyle "Le Monde..." jest polską agendą francuskiego czasopisma. Z dzienników stricte lewicowych na polskim rynku medialnym działa Lewica.pl czy czy In Defence of Marxism, ale ich marketing i promocja stoją na tak wysokim poziomie, że praktycznie mało kto o nich słyszał (chyba że wtajemniczeni). Z wydawnictwami także wcale nie jest najlepiej. Na rynku wydawniczym o charakterze lewicowym bądź zbliżonym do lewicowego przetrwały Książka i Wiedza oraz Instytut Róży Luksemburg (z siedzibą w Niemczech). Trzecią i zupełnie nową siłą jest Krytyka Polityczna. O ile KiW wydaje sporo publikacji na tematy bieżące ze sfery społeczno-gospodarczej i globalnej (autorstwa ekonomistów, socjalistów itp.), o tyle KP osadza się w sferze kultury i alterglobalizmu. IRL tymczasem propaguje socjalizm tzw. niemiecki (luksemburgizm), alterglobalizm i anty-neoliberalizm, czasami na marginesie przymilając się także do anarchistów.
Reasumując współczesna lewica w Polsce jest mocno przetrzebiona, osłabiona, podzielona i ograniczona do (wymieniono ważniejsze ugrupowania od jej postaci skrajnej):
- partie polityczne: KPP, PPS, SDPL, SLD,
- organizacje pozarządowe: Młodzi Socjaliści, Krytyka Polityczna
- media: Lewica.pl, In Defence of Marxism, Le Monde Diplomatique ed. pol., Przegląd, NIE, Krytyka Polityczna,
- wydawnictwa: Instytut Róży Luksemburg, Książka i Wiedza (w tym Biblioteka Le Monde) oraz Krytyka Polityczna.
Prognozuję, że środowiska lewicowe w Polsce i ich reprezentacje polityczne odniosą sukces w chwili, gdy SLD nie dostanie się do Sejmu RP. Ta chwila sprawi, że (1) Sejm RP stanie się przestrzenią w całości pochłoniętą przez prawicę, oraz, że (2) lewica w Polsce wreszcie się przebudzi i zyska ok. 20-30% reprezentacji parlamentarnej. O ile oczywiście środowiska i grupy lewicowe nie pójdą dalej w stronę rewolucji proletariackiej.
Caterpillar, 7 września 2011
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz