Zniesmaczyłem się tym festynem radości z powodu śmierci jednego człowieka, Usamy ibn Ladina. Dzień 2 maja 2011 roku był dniem tryumfu śmierci.
Pogwałcono idee i zasady Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (przede wszystkim artykuły 1, 2, 5, 6, 7, 8 i 9 - na końcu wpisu cytuję wybrane artykuły, które zostały złamane przez społeczność międzynarodową odnośnie sprawy Usamy). Mniejsza jednak o prawo międzynarodowe, którego sygnatariuszami jest większość krajów świata. Przywódca terrorystów Usama popełnił wiele występków i zbrodni, ale to nie sprawia, że traci prawa, które mu przysługują z tytułu Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
Radość ze śmierci najbardziej poszukiwanego terrorysty świata jest wątpliwa moralnie. Słusznie zauważyła prof. Magdalena Środa w swoim felietonie w "Gazecie Wyborczej" z 6 maja 2011 roku, że cieszenie się z czyjejkolwiek śmierci wydaje mi się co najmniej niesmaczne i niestosowne. Może faktycznie pani profesor ma rację, że żyjemy w kulturze czy, jak kto woli, w cywilizacji, śmierci.
Upamiętnia się i świętuje męczeństwa, zbrodnie, klęski militarne czy ofiary wypadków drogowych. Nazbyt wyraźnie i to aż z obrzydzeniem widać to podczas uroczystości rocznicowych wybuchu Powstania Warszawskiego. Powtarza się cyklicznie o kilkudziesięciu czy kilkuset ofiarach wypadków na drogach, a uporczywie milczy się o statystyce urodzeń. Życie przegrywa ze śmiercią.
Nie dziwmy się więc, że Usamę ibn Ladina utożsamia się z męczennikiem, poległym wojownikiem, zabitym terrorystą i wrogiem publicznym nr 1 czy z ofiarą wypadku po imprezie suto zakrapianej alkoholem. Wszystko jest możliwe, skoro wszystkie tęgie głowy na świeci notorycznie powtarzały i powtarzają ten błąd ortograficzny, pisząc: Osama bin Laden czy Osama ben Laden.
Najlepiej zlikwidujmy takie zbędne instytucje, jak Międzynarodowy Trybunał Karny czy Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, skoro politycy, generałowie i społeczeństwa zaocznie wydają wyroki śmierci na swoich wrogów publicznych.
A dokument Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka najlepiej spalmy.
Po co to wszystko komu? Tylko komplikuje życie, które jest niewolnikiem śmierci...
Art. 1.
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.
Art. 2.
Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu.
Nie wolno ponadto czynić żadnej różnicy w zależności od sytuacji politycznej, prawnej lub międzynarodowej kraju lub obszaru, do którego dana osoba przynależy, bez względu na to, czy dany kraj lub obszar jest niepodległy, czy też podlega systemowi powiernictwa, nie rządzi się samodzielnie lub jest w jakikolwiek sposób ograniczony w swej niepodległości.
Art. 5.
Nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający.
Art. 6.
Każdy człowiek ma prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej.
Art. 7.
Wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony przed jakąkolwiek dyskryminacją, będącą pogwałceniem niniejszej Deklaracji, i przed jakimkolwiek narażeniem na taką dyskryminację.
Art. 8.
Każdy człowiek ma prawo do skutecznego odwoływania się do kompetentnych sądów krajowych przeciw czynom stanowiącym pogwałcenie podstawowych praw przyznanych mu przez konstytucję lub przez prawo.
Art. 9.
Nikogo nie wolno samowolnie aresztować, zatrzymać lub wygnać z kraju.
Pogwałcono idee i zasady Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (przede wszystkim artykuły 1, 2, 5, 6, 7, 8 i 9 - na końcu wpisu cytuję wybrane artykuły, które zostały złamane przez społeczność międzynarodową odnośnie sprawy Usamy). Mniejsza jednak o prawo międzynarodowe, którego sygnatariuszami jest większość krajów świata. Przywódca terrorystów Usama popełnił wiele występków i zbrodni, ale to nie sprawia, że traci prawa, które mu przysługują z tytułu Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
Radość ze śmierci najbardziej poszukiwanego terrorysty świata jest wątpliwa moralnie. Słusznie zauważyła prof. Magdalena Środa w swoim felietonie w "Gazecie Wyborczej" z 6 maja 2011 roku, że cieszenie się z czyjejkolwiek śmierci wydaje mi się co najmniej niesmaczne i niestosowne. Może faktycznie pani profesor ma rację, że żyjemy w kulturze czy, jak kto woli, w cywilizacji, śmierci.
Upamiętnia się i świętuje męczeństwa, zbrodnie, klęski militarne czy ofiary wypadków drogowych. Nazbyt wyraźnie i to aż z obrzydzeniem widać to podczas uroczystości rocznicowych wybuchu Powstania Warszawskiego. Powtarza się cyklicznie o kilkudziesięciu czy kilkuset ofiarach wypadków na drogach, a uporczywie milczy się o statystyce urodzeń. Życie przegrywa ze śmiercią.
Nie dziwmy się więc, że Usamę ibn Ladina utożsamia się z męczennikiem, poległym wojownikiem, zabitym terrorystą i wrogiem publicznym nr 1 czy z ofiarą wypadku po imprezie suto zakrapianej alkoholem. Wszystko jest możliwe, skoro wszystkie tęgie głowy na świeci notorycznie powtarzały i powtarzają ten błąd ortograficzny, pisząc: Osama bin Laden czy Osama ben Laden.
Najlepiej zlikwidujmy takie zbędne instytucje, jak Międzynarodowy Trybunał Karny czy Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, skoro politycy, generałowie i społeczeństwa zaocznie wydają wyroki śmierci na swoich wrogów publicznych.
A dokument Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka najlepiej spalmy.
Po co to wszystko komu? Tylko komplikuje życie, które jest niewolnikiem śmierci...
***
Wybrane fragmenty Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka:
Art. 1.
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.
Art. 2.
Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu.
Nie wolno ponadto czynić żadnej różnicy w zależności od sytuacji politycznej, prawnej lub międzynarodowej kraju lub obszaru, do którego dana osoba przynależy, bez względu na to, czy dany kraj lub obszar jest niepodległy, czy też podlega systemowi powiernictwa, nie rządzi się samodzielnie lub jest w jakikolwiek sposób ograniczony w swej niepodległości.
Art. 5.
Nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający.
Art. 6.
Każdy człowiek ma prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej.
Art. 7.
Wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony przed jakąkolwiek dyskryminacją, będącą pogwałceniem niniejszej Deklaracji, i przed jakimkolwiek narażeniem na taką dyskryminację.
Art. 8.
Każdy człowiek ma prawo do skutecznego odwoływania się do kompetentnych sądów krajowych przeciw czynom stanowiącym pogwałcenie podstawowych praw przyznanych mu przez konstytucję lub przez prawo.
Art. 9.
Nikogo nie wolno samowolnie aresztować, zatrzymać lub wygnać z kraju.
***
Morico, 10 maja 2011
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz