Nikt mi nie wmówi, że te wszystkie każdego rodzaju konkursy piękności nie są potrzebne. Nadwrażliwcy estetyczni i obrońcy tzw. kultury przed duże "k" może i mają rację, że są to imprezy płaskie i masowe, ale ja tam swoje wiem, a co wiem, to swoje wyłuszczę na tablicy, zużywając cały kawałek tej kredy w moim ręku.
Podczas gali miss studentek 2011 w gagarinowskiej auli Uniwersytetu Zielonogórskiego pokazało się po trzykroć publiczności i sędziom szesnaście kandydatek. Koronę i tron wraz z całym pakietem nagród zdobyła tylko jedna, ale wszystkie wygrały coś znacznie cenniejszego: lekcję prawidłowego chodu, makijażu i stylowego ubierania się.
Niestety sporo kandydatek człapało, tudzież czołgało się, a kilka kreacji trącały lekkim bezguściem. Niektóre koszmarnie się garbiły. Oczywiście moje okulary wyolbrzymiają nieco rzeczywistość. Garby były niewielkie, ale postawą wyprostowaną przy niektórych kandydatkach tego nie nazwałbym.
Bardzo często spotykam się w miejscach publicznych z totalnym brakiem ogłady u dziewcząt. Większość z nich człapie, czołga się i ubiera totalnie nieodpowiednio względem swojego wyglądu. O wąsach nie wspominam, bo są to incydentalne przypadki u kobiet, ale panie bardziej puszyste np. wciskają się w małe koszulki i spódniczki o kilka rozmiarów mniejsze! Stąd m. in. robią się wałeczki, a ja wyznaję pogląd w myśl znanej piosenki katolickiego zespołu Arki: Czy jest się grubym, czy chudym, można być pięknym. Inną, burzącą moje poczucie wysublimowanej estetyki, sprawą jest to, jak niejednokrotnie siadają i siedzą kobiety. Z rozłożonymi nogami, "po chłopsku", co oznacza w języku ero-etykiety zaproszenie "weź mnie". Kobieta powinna siedzieć z złączonymi nogami, delikatnie, subtelnie, zajmując mało miejsca. O wyprostowanej postawie już nie wspomnę...
Trzeba tylko umieć prawidłowo ocenić siebie w lustrze, co jest, jak się okazuje rzadką sztuką. Prawda jest taka, że niestety w szkołach nie uczy się podstawowych zasad etykiety i wychowania. Dlatego też zostają konkursy piękności.
W tym jednym przypadku nie jestem za równouprawnieniem kobiet i mężczyzn, wręcz przeciwnie jestem nawet skrajnym szowinistą! Kobieta jest istotą lekuchną, drobną, słabą, ale piękną, zachwycającą i najbardziej zadziwiającą na tym świecie. Nie pasuje do niej rola czy to górnika, czy kulturysty, czy innych ról tradycyjnie męskich.
Fakt, świat jest swoistą fabryką lalek, w której dominuje seksizm i męski punkt widzenia, ale problem zdaje się być ambiwalentnym. Kobiety stają się mężczyznami. To widać na ulicy, w galeriach, w sklepach, na starówce, w kinach, klubach, autobusach. Wąsy, siedzenie po chłopsku, kulturystyka żeńska czy górnictwo. Jestem za równouprawnieniem i przeciwko szowinizmowi płciowemu, ale bez przesady. Stara i pewnie banalna prawda, ale jakże dosadna: Kobieta to kobieta, a mężczyzna to mężczyzna, nieważne jak się będziemy starać by to zmienić. Tak to już jest. W dniu Zielonogórskiej Żywej Biblioteki rozmawiałem z wojującą feministką. Zaprzeczyła moim obawom, że feministkom nie chodzi o świat rodem z "Seksmisji", ale o egzekucję praw i walkę z płciowym szowinizmem. Dobre i to, ale byłoby miło gdyby kobiety nie zapomniały w tej swojej feministycznej walce, że są... kobietami.
Wszystkie kandydatki warto podziwiać za ich odwagę. To jest naprawdę godne podziwu, aby wyjść na scenę pełną świateł przed obcymi ludźmi i się pokazać, a nawet coś powiedzieć. Oklaski i gwizdy są zjawiskami okropnie tremującymi. Stres zżera każdego na scenie, nawet jeśli się nikt do tego nie przyznaje, i jest to tak naturalne, jak to, że jabłko spada z drzewa w dół, a nie w górę.
Ale zielonogórska gala studencka miss piękności Anno Domini 2011 jest szczególna z jeszcze jednego powodu, który ma na imię Asia. Była to kandydatka poruszająca się o wózku inwalidzkim. Na koronę nie zasłużyła (inne okazały się lepszymi), ale od początku obawiałem się, że może wygrać lub zostać wyróżniona z litości. A litość jest ostatnią rzeczą, jaką pragnęliby niepełnosprawni. Naszym, pełnosprawnych, problemem jest to, że odczuwamy litość do niepełnosprawnych, a wyzwaniem dla nas jest traktować ich normalnie tak, jak innych "zdrowych". Rzecz trudna, ale możliwa. Pamiętajmy o tym. Oczywiście, chwała Asi, że przypomniała nam swoją obecnością, aby nie poddawać się własnym ograniczeniom i zawalczyć o swoje marzenia. To jest piękne, czyt. to mi się podoba.
Nie bójmy się nas samych, oceniajmy nas samych obiektywnie przed lustrem i walczmy z nami samymi o nasze, własne marzenia!
Ha! I co? Kto teraz powie, że z konkursów miss piękności nie wyłuska się czegoś wartościowego?
Podczas gali miss studentek 2011 w gagarinowskiej auli Uniwersytetu Zielonogórskiego pokazało się po trzykroć publiczności i sędziom szesnaście kandydatek. Koronę i tron wraz z całym pakietem nagród zdobyła tylko jedna, ale wszystkie wygrały coś znacznie cenniejszego: lekcję prawidłowego chodu, makijażu i stylowego ubierania się.
Niestety sporo kandydatek człapało, tudzież czołgało się, a kilka kreacji trącały lekkim bezguściem. Niektóre koszmarnie się garbiły. Oczywiście moje okulary wyolbrzymiają nieco rzeczywistość. Garby były niewielkie, ale postawą wyprostowaną przy niektórych kandydatkach tego nie nazwałbym.
Bardzo często spotykam się w miejscach publicznych z totalnym brakiem ogłady u dziewcząt. Większość z nich człapie, czołga się i ubiera totalnie nieodpowiednio względem swojego wyglądu. O wąsach nie wspominam, bo są to incydentalne przypadki u kobiet, ale panie bardziej puszyste np. wciskają się w małe koszulki i spódniczki o kilka rozmiarów mniejsze! Stąd m. in. robią się wałeczki, a ja wyznaję pogląd w myśl znanej piosenki katolickiego zespołu Arki: Czy jest się grubym, czy chudym, można być pięknym. Inną, burzącą moje poczucie wysublimowanej estetyki, sprawą jest to, jak niejednokrotnie siadają i siedzą kobiety. Z rozłożonymi nogami, "po chłopsku", co oznacza w języku ero-etykiety zaproszenie "weź mnie". Kobieta powinna siedzieć z złączonymi nogami, delikatnie, subtelnie, zajmując mało miejsca. O wyprostowanej postawie już nie wspomnę...
Trzeba tylko umieć prawidłowo ocenić siebie w lustrze, co jest, jak się okazuje rzadką sztuką. Prawda jest taka, że niestety w szkołach nie uczy się podstawowych zasad etykiety i wychowania. Dlatego też zostają konkursy piękności.
W tym jednym przypadku nie jestem za równouprawnieniem kobiet i mężczyzn, wręcz przeciwnie jestem nawet skrajnym szowinistą! Kobieta jest istotą lekuchną, drobną, słabą, ale piękną, zachwycającą i najbardziej zadziwiającą na tym świecie. Nie pasuje do niej rola czy to górnika, czy kulturysty, czy innych ról tradycyjnie męskich.
Fakt, świat jest swoistą fabryką lalek, w której dominuje seksizm i męski punkt widzenia, ale problem zdaje się być ambiwalentnym. Kobiety stają się mężczyznami. To widać na ulicy, w galeriach, w sklepach, na starówce, w kinach, klubach, autobusach. Wąsy, siedzenie po chłopsku, kulturystyka żeńska czy górnictwo. Jestem za równouprawnieniem i przeciwko szowinizmowi płciowemu, ale bez przesady. Stara i pewnie banalna prawda, ale jakże dosadna: Kobieta to kobieta, a mężczyzna to mężczyzna, nieważne jak się będziemy starać by to zmienić. Tak to już jest. W dniu Zielonogórskiej Żywej Biblioteki rozmawiałem z wojującą feministką. Zaprzeczyła moim obawom, że feministkom nie chodzi o świat rodem z "Seksmisji", ale o egzekucję praw i walkę z płciowym szowinizmem. Dobre i to, ale byłoby miło gdyby kobiety nie zapomniały w tej swojej feministycznej walce, że są... kobietami.
Wszystkie kandydatki warto podziwiać za ich odwagę. To jest naprawdę godne podziwu, aby wyjść na scenę pełną świateł przed obcymi ludźmi i się pokazać, a nawet coś powiedzieć. Oklaski i gwizdy są zjawiskami okropnie tremującymi. Stres zżera każdego na scenie, nawet jeśli się nikt do tego nie przyznaje, i jest to tak naturalne, jak to, że jabłko spada z drzewa w dół, a nie w górę.
Ale zielonogórska gala studencka miss piękności Anno Domini 2011 jest szczególna z jeszcze jednego powodu, który ma na imię Asia. Była to kandydatka poruszająca się o wózku inwalidzkim. Na koronę nie zasłużyła (inne okazały się lepszymi), ale od początku obawiałem się, że może wygrać lub zostać wyróżniona z litości. A litość jest ostatnią rzeczą, jaką pragnęliby niepełnosprawni. Naszym, pełnosprawnych, problemem jest to, że odczuwamy litość do niepełnosprawnych, a wyzwaniem dla nas jest traktować ich normalnie tak, jak innych "zdrowych". Rzecz trudna, ale możliwa. Pamiętajmy o tym. Oczywiście, chwała Asi, że przypomniała nam swoją obecnością, aby nie poddawać się własnym ograniczeniom i zawalczyć o swoje marzenia. To jest piękne, czyt. to mi się podoba.
Nie bójmy się nas samych, oceniajmy nas samych obiektywnie przed lustrem i walczmy z nami samymi o nasze, własne marzenia!
Ha! I co? Kto teraz powie, że z konkursów miss piękności nie wyłuska się czegoś wartościowego?
Morico, 18 maja 2011
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz