Dwa wielkanocne zajączki zaczęły kicać w Zielonej Górze i kolorowe jaja sobie podrzucać jak kukułki jakieś, oskarżając się wzajemnie: to nie ja tylko on.
Gra w tenisa jajami zwykle kończy się źle dla jaj, mimo spektakularnych
sukcesów Radwańskiej. Powszechnie wiadomo, że najnowszym jajkiem
niezgody jest umowa o dzierżawę stadionu żużlowego. Klub żużlowy nie
chce płacić w Zielonej Górze za media (najważniejszym jajem jest prąd),
mimo że znalazł wyjście awaryjne nad morzem w Gdańsku, gdzie za media
zgodził się płacić. Uporczywie przy tym chce wmówić, że złym, przebranym
za zajączka, wilkiem jest magistrat. W każdym razie klub najwidoczniej
boi się, że kibice z jajami, które im się wciska w kieszenie, pójdą na
Wrocławską. Dlatego też kieruje gniew ich hufców na Plac Piłsudskiego.
Prawdopodobnie jednak sprawa ma także inny podtekst. Otóż pan prezes
klubu tak kręci wielkanocnymi jajami w Warszawie, żeby siedzieć na dwóch
stołkach naraz. Z uwagi na milczące jajogłowy na warszawskiej Wiejskiej
pozostaje ta informacja niepotwierdzoną. Mętlik w głowie jednak pozostał, kto jest kto: raz mamy kukułki, a innym razem zające. Z dwojga złego wolałbym, żeby to się okazały zające, nawet jeśli jeden z nich jest wilkiem. Zające nie kradną w przeciwieństwie do kukułek.
Jaja robią nam wszyscy. Kraszanki, wydmuszki, pisanki, na twardo i na
miękko i je potem nam wciskają na siłę w nasze kieszenie. Z racji tej,
że nierzadko są one czymś wypełnione, to proponują nam wymianę handlową machniom.
Politycy wciskają nam codziennie i od święta posiedzenia na klozecie
kolorowe od danych statystycznych pisanki, które okazują się wydmuszkami
i jajecznicy z nich się nie zrobi. Najbardziej jednak upodobali sobie
jaja ścięte, albo po wiedeńsku, tyle tylko, że to nie jest patriotyczne.
Gdzie Wiedeń, a gdzie Warszawa? Media natomiast wciskają nam jaja
wszelkiego rodzaju, nie przejmując się zbytnią swoją wiarygodnością.
Widocznie ludzie tak się do tych jaj wszystkich przyzwyczaili, że już
nimi w polityków i dziennikarzy nie rzucają. Zamiast tego lecą
wulgaryzmy, płoną kukły, a w górę unoszą się transparenty, widły i
pochodnie. Nie jest to bynajmniej wesołe. Z agresją trzeba walczyć, bo w
przeciwnym razie zaczną tłuc szyby w oknach Bogu ducha winnym
okolicznym mieszkańcom. Rzucenie więc w kogoś jajkiem ma więc w tym
sensie wymiar terapeutyczny.
Najbardziej jednak cierpią twórcy ludowi, którzy wytwarzają pisanki,
kraszanki i wydmuszki. Skoro jaja robią nam wszyscy, to konkurencja
jest ogromna, a pieniędzy mało. Granice nieprzyzwoitości
ta konkurencja osiąga pierwszego kwietnia. Nikomu już nie można zaufać,
bo każdy tego dnia wciśnie nam jajo i najsmutniejsze w tym wszystkim
jest, że nie wiadomo, jakie w końcu to jajo się dostaje.
Niby wszystko jest w porządku: delikwent dostaje jajko, nie wiedząc,
jakie jest to jajko, a strona jajami obdarowująca dostaje jajko
niespodziankę z kieszeni delikwenta. Gorzej, jak taki delikwent dostanie
jaja na miękko i zechce mu się gdzieś na choćby chwilę usiąść. Wtedy
zrobi sobie jajecznicę, ale samemu sobie. Nikt mu jajecznicy za niego
nie zrobi. Są jeszcze surowe. Na szczęście jaj jednak człowiek z przyczyn
naturalnych nie wysiada i wysiadać nie może, choć mu się wydaje, że
wysiądzie (kwestią dyskusyjną jest zygota). Dlatego też dostajemy już przerobione. Inną rzeczą, dość
bulwersującą, jest to, że kury są wyzyskiwane, bo zamiast pieniędzy
dostają ziarno i to bez żadnej umowy!
W każdym razie, jak już się nam trafi jajecznica z felernych jajek,
które ktoś nam wcisnął od serca, to lepszą jest jajecznica ze zgniłych
niż z wydmuszek. Przynajmniej będzie jakaś jajecznica zamiast
roztrzaskanych skorupek. Chociaż ze zgniłych smacznej się nie zrobi.
Nawet tej w kieszeni.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz